جعفر بدیعی در سال ۱۲۹۴ در یک خانواده فرهنگی در شیراز متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همین شهر به پایان رساند. وی در سال ۱۳۲۵ در رشته فلسفه و علوم تربیتی موفق به کسب درجه لیسانس از دانشسر ای عالی دانشگاه تهران شد. بدیعی به مدت ۳۰ سال با وزارت فرهنگ (آموزش و پرورش) همکاری داشت و دبیر دبیرستان‌های تهران بود.

در اوایل دهه ۱۳۳۰ شمسی جعفر بدیعی فعالیت مطبوعاتی خود را با انتشار مجله بازی برای بچه‌ها در تهران آغاز کرد. مجله بازی سه شماره منتشر شد ولی انتشار آن بعلت مشکلات مالی متوقف گردید. به دنبال آن بدیعی همکاری خود را با روزنامه کیهان آغاز کرد و در سرویس شهرستان‌ها مشغول به کار شد. در تابستان سال ۱۳۳۵ بدیعی پیشنهاد انتشار مجله‌ای برای کودکان و نوجوانان را به مصطفی مصباح‌زاده صاحب موسسه کیهان ارائه داد که با استقبال وی روبرو شد. اولین شماره کیهان بچه‌ها در روز پنج شنبه ششم دی ماه ۱۳۳۵ با سرمایه مؤسسه کیهان و به سردبیری جعفر بدیعی در کشور منتشر شد. بدیعی تا سال ۱۳۵۸ به مدت ۲۳ سال سردبیری و مدیریت کیهان بچه‌ها را بعهده داشت.

در بخشی از سرمقاله اولین شماره از مجله کیهان بچه‌ها که با هدف سرگرم کردن کودکان نشر آن آغاز شد، نوشته شده بود که «بالاخره رأی دادند که یک مجله برای بچه‌ها منتشر کنیم و آن را از داستان‌های شیرین و بازی‌های خوب و معماها و جدول های تفریحی و مطالب دیگری که دوست دارند، پر کنیم و آن را طوری بسازیم که همه شما در موقع بیکاری با آن سرگرم شوید … بچه‌ها باید بدانید که این مجله مال شما و برای شماست. هر بچه‌ای باید خودش را جزو نویسندگان این مجله بداند. هر چه داستان و معما و بازی بلد هستید برای ما بفرستید … »

استقبال بچه‌ها از کیهان بچه ها به صورتی بود که در فاصله کوتاهی، تمام ۵ هزار نسخه مجله به فروش رفت و موسسه کیهان شماره اول کیهان بچه‌ها را با همان تیراژ ۵ هزار تایی، بازنشر کرد؛ کمتر از شش سال بعد، تیراژ کیهان بچه‌ها از ۵۰ هزار نسخه هم فراتر رفت و توانست به عنوان رکورددار تیراژ در تاریخ مجله نویسی ایران، نام خود را به ثبت برساند.

وی سحرگاه روز نهم مرداد ۱۳۸۰ در تهران در گذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد

منبع: https://www.ghatreh.com

مرتبط:

تغییر گروه بندی رده‌های سنی در کتاب‌های کانون همگام با شرایط بومی

اعلام جزئیات جایزه کتاب ماه و سال کودک و نوجوان

انتشار چهار کتاب تصویری از تصویرگر بزرگ

نوشته جعفر بدیعی روزنامه‌نگار ایرانی و از بنیان‌گذاران مجله کیهان بچه‌ها اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

آقای عبدالحکیم بهار از نیرو های پر تلاش حوزه بهداشت و بهورز روستای «رمین» از توابع شهرستان چابهار علاوه بر رسیدگی به امور بهداشتی روستا، نقش بسزایی در ترویج کتاب و کتاب خوانی در این روستا داشته است.
آقای عبدالحکیم بهار طی ۱۶ سال تلاش بی وقفه در حوزه کتاب و کتابخوانی، حالا نامزد جایزه جهانی «آسترید لیندگرن» شده است که به همین مناسبت گفتگویی با وی انجام داده که در ادامه می خوانیم.

* مختصری از زندگینامه خود را بیان کنید.
*عبدالحکیم بهار متولد ۱۳۵۲ ساکن چابهار روستای «رمین» هستم. فعالیت حوزه فرهنگی و کتاب خوانی من به سال های دبستان بر می گردد. آن سال ها برای مجلات شعر می سرودم و قصه می نوشتم و با نشریات معتبری مثل کیهان بچه ها، نشریات رشد، سروش نوجوان و… همکاری داشتم که در سال های ۷۰ تا ۷۵ در کنار کار آزاد فعالیت فرهنگی هم انجام می دادم و با این همکاری ارتباطات نزدیکی با شاعران و نویسندگان و هنرمندان حوزه ادبیات کودکان و نوجوانان پیدا کردم.
سال ۷۶ وارد عرصه بهداشت و درمان شدم و و در خانه بهداشت روستای «رمین» مشغول فعالیت شدم. در کنار کار های بهداشتی وقت آزاد را برای کتابخوانی کودکان و نوجوانان اختصاص دادم و برنامه های کتاب خوانی را تا سال ۱۳۹۳ بصورت متفرقه انجام می دادم.
سال ۹۳ همزمان با انتخاب روستای “رمین” به عنوان روستای نمونه کتابخوانی کشور، این سعادت را هم بدست آوردم بهورز نمونه کشوری شناخته شوم این دو موفقیت باعث شد جدی تر کارهایم با با برنامه های منسجم تری پیش ببرم.
سال ۹۴ باز هم حضور روستای “رمین” را در حوزه کتاب خوانی سرعت بخشیدم و این بار نشان استمرار از جشنواره روستا ها عشایر کشور را برای استان بدست آوردم. سال ۹۶ برنامه جام باشگاه های کتاب خوانی کودک و نوجوان را فعال کردم که در این برنامه نیز روستای “رمین” زیبا درخشید و با حضور معاون اول محترم رئیس جمهور از برنامه های آن تجلیل شد.
سال ۹۷ برای نخستین بار موفق شدم زنگ کتاب خوانی را در اول مهر در مدارس چابهار به صدا در بیاورم.
از سال ۹۶ تا ۹۸ جمع زیادی از هنرمندان حوزه کودک و نوجوان شناخته شده در سطح ملی را به چابهار و روستای دوستدار کتاب آوردم.
سال ۹۶ توانستم با رای قطعی هیات داوران شبکه ترویج کتاب ایران و با ابلاغ وزیر محترم وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان نایب رییس شورای هماهنگی شبکه روستا های دوستدار کتاب ایران شوم.
سال ۹۷ که از دانشگاه علوم پزشکی زاهدان به دانشگاه علوم پزشکی ایرانشهر آمدیم با ساخته شدن ساختمان جدید مرکز و ضمیمه شدن پایگاه ساختمان خالی خانه بهداشت با همکاری آقای دکتر امینی فرد رییس دانشگاه و آقای دکتر دادگر معاون بهداشت دانشگاه به عنوان محیط فرهنگی بهداشتی در اختیار من قرار گرفت که آن را به کانون سلامت و فرهنگ تبدیل و تجهیز کردیم و بخش بزرگسال کتابخانه رمین را به آنجا انتقال دادیم.
سال ۹۷ و ۹۸ دو سال به عنوان نماینده استان در نمایشگاه بین المللی کتاب حضور پیدا کردم و در اوایل سال ۹۹ با توجه به فعالیت های متعدد فرهنگی و کتابخوانی، کمیته انتخاب نامزد های جهانی (الما) من را در لیست این نامزد ها قرارداد که هر دو سال یکبار در یکی از کشور های دنیا برگزار می شود.

*در رابطه با فعالیت هایتان در حیطه بهورزی در منطقه توضیح دهید.
* از سال ۷۶ بهورز شدم و در کنار کار بهورزی کار ترویج کتابخوانی را هم تداوم دادم و با هر بار مراقبت های بهداشتی که به در منازل مراجعه می کردم کتاب هم به خانواده ها می دادم و در مراقبت بعدی کتاب ها را تعویض می کردم.

*چگونه شد که وارد فعالیت های مربوط به کتاب و کتابخوانی شدید؟
* از علاقه ای که به کتاب از زمان کودکی با من همراه بوده این روند همچنان در من استمرار پیدا کرده است.

* آیا ارتباطات شغلی شما در این زمینه موثر بود و کمکی به شما کرد؟
* بله. کتاب در تکمیل اطلاعات مرتبط کاری هم خیلی موثر بوده و نیاز های علمی و نیاز به کار را تا حد زیادی پوشش داده است.

*از اینکه پس از سال ها تلاش در حوزه کتابخوانی نامزد مهم ترین جایزه کتاب کودکان جهان (آسترید لیندگرن) شده اید چه احساسی دارید؟
*هر کسی که نتیجه زحمات خود را به هر شکلی ببیند برایش خوشایند است. کار ترویج کتابخوانی را سال ها است انجام می دهم و در سطح ملی بار ها توانسته ام نتیجه برخی از فعالیت هایم را ببینم، اما انتخاب شدن برای یک جایزه جهانی که در حوزه ادبیات کودک و نوجوان اولین جایزه جهانی محسوب می شود حس خیلی خوبی است و فکر می کنم بعد از سال ها نتیجه زحمات در کمیته انتخاب نامزد های (آلما) دیده شده است و با توجه به شناختی که در انتخاب معیار های نامزد شدن برای دریافت این جایزه را دارم و می دانم فاکتور های مهمی باید وجود داشته باشه تا این انتخاب صورت بگیرد خوشحالم این ویژگی ها در من توسط کمیته انتخاب، دیده شده است که خیلی برایم ارزشمند است.

*چگونه نامزد این جایزه شدید؟
*سال ها فعالیت در حوزه ترویج کتاب و تحمل سختی های این راه و فعالیت های مستمر و گریختن از نا امیدی ها همه کمک کردند از نگاه کمیته انتخاب، انجمن نویسندگان کودک و نوجوان کشور نامزد این دوره جازه استرید لیندگرن شوم.

*در صورتی که برنده این جایزه شوید چه می کنید؟
* امید و رسیدن به این جایزه و هر جایزه دیگر نمی تواند من را از رسالت اصلی خود باز دارد. برخی از کار ها عشق می خواهند و همه ما بر این باوریم عشق همیشه پابرجاست. با این نگاه فکر می کنم در صورت برنده شدن مسئولیت و دغدغه بیشتری در مسیرم قرار می گیرد تا بیشتر در وادی فرهنگ و سلامت تلاش بکنم.

*بهورزان چگونه می توانند به ترویج کتابخوانی بپردازند؟
* اجازه بدهید پاسخ این پرسش را به این شکل بدهم. چندی پیش در جلسه شورای هماهنگی شبکه روستا های دوستدار کتاب پیشنهادی مطرح کردم که در آن جلسه دوستان خوب مان در وزارت کشور و وزارت ارشاد حضور داشتند و من به عنوان عضو آن شورا از دوستان خواستم برنامه ای تدوین کنند، بسته ای فرهنگی برای خانه های بهداشت، مراکز خدمات جامع سلامت شهر و روستا و دهیاری های سراسر کشور تعریف بکنند و در حد خیلی ساده تعدادی کتاب و در حد یکی دو قفسه کتاب با مشارکت مردم و همکاری مسئولین در اختیار کادر بهداشتی و دهیاران قرار بگیرد تا عموم مردم در زمان دریافت خدمات بهداشتی و یا هر خدمت دیگر وقت بیکاری را کتاب بخوانند ولیکن در این کار اجباری نباشد و داوطلبانه پیش برود همین اتفاق ساده اگر در کشور ما رخ بداد تحول بزرگی در حوزه کتابخوانی رخ خواهد داد.

* آیا ترویج کتابخوانی کمکی به سلامت افراد جامعه می کند؟
*صد در صد کمک می کند. هرچقدر کتاب خوانی در جامعه بیشتر باشد از آن طرف روشنایی و دانایی بیشتر می شود. جامعه وقتی روبروی پنجره دانایی کتاب قرار بگیرد جهانی می بیند که دیگر نمی تواند از آن دل بکند.

منبع:  سایت صدا و سیما

مرتبط:

موفقیت در تحصیل فرزندتان را تضمین کنید!

۲۳ رمان نوجوان کانون صوتی می شود

کودکان باید موسیقی بیاموزند!

نوشته بهورز چابهاری نامزد جایزه جهانی کتابخوانی شد اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

پنجم اردیبهشت‌ماه مصادف با سال‌روز درگذشت امیرحسین فردی، نویسنده و فعال حوزه ادبیات داستانی است که در سال ۱۳۹۲ در سن ۶۴ سالگی درگذشت. او بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در آبان ماه ۵۸، به حوزه اندیشه و هنر اسلامی پیوست و بخش ادبیات داستانی در حوزه را با همراهی شهید حسن جعفربیگلو و محسن مخلباف بنیانگذاری کرد و در آن سال‌ها «سوره بچه‌های مسجد» که مرتبط با ادبیات کودکان و نوجوانان بود را راه‌اندازی و شش شماره از آن را منتشر کرد. علاوه بر ده‌ها رمان، داستان‌کوتاه و سفرنامه‌ای که از او به‌جای مانده، مدت ۳۱ سال سردبیر و مدیرمسئول کیهان بچه‌ها بود.

پایه‌گذار  مرحوم فردی همچنین عضو شورای داستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضو شورای داستان بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مدیر کارگاه قصه و رمان حوزه هنری بود. او در سال ۱۳۸۷، موفق به دریافت نشان درجه یک هنری از وزارت ارشاد دولت وقت شد. ازجمله آثار فردی در حوزه کودک و نوجوان می‌توان به «امام خمینی (ره)»، «آشیانه درمه»، «یک دنیا پروانه»، «افسانه اصلان»، «مهمان ملائک»، «کوچک جنگلی»، ‌«روزی که تو آمدی» و مجموعه «قصه‌های گل‌بهار» شامل قصه‌های «پاپاخ»، «گل بهار مهربان»، «خسته نباشی گل بهار»، «گل بهار و گنجشک»، «یک مشت نقل رنگی»، «گل بهار و هزار چراغ روشن» و «آن شب بارانی» اشاره کرد.

علیرضا متولی، از دوستان و شاگردان امیرحسین فردی و نویسنده کتاب «زندگی‌نامه امیرحسین فردی» است که به مناسبت مراسم چهلم اين نويسنده فقيد در سال ۱۳۹۲ در قالب مجموعه «چهره‌های درخشان» از سوی انتشارات مدرسه منتشر شد و تا به حال به چاپ چهارم رسیده است.

پایه‌گذار  او درباره دوستی و آشنایی‌اش با مرحوم فردی می‌گوید: نخستین بار در نخستین دوشنبه اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۶۲، هنگامی که هجده ساله بودم، در مسجد جوادالائمه او را دیدم. کت قهوه‌ای خوش‌رنگش را روی دوشش انداخته بود و داشت وضو می‌گرفت. محمد ناصری مرا به او معرفی کرد و نگاهش را به سمت من برگرداند و جواب سلامم را داد. قرار بود من هم به جلسات داستان‌نویسی که هر دوشنبه‌شب بعد از نماز مغرب و عشا در کتابخانه مسجد برگزار می‌کرد، بروم. آن شب فهمیدم که دنبالم می‌گشته. چون یکی دو ماه قبل از آن، داستانی برای کیهان بچه‌ها فرستاده بودم که چاپ‌ شده بود. گفته بود پیدایش کنید و من نشانی خودم را روی پاکتی که داستان را برای مجله فرستاده بودم، ننوشته بودم.

این نویسنده در ادامه می‌افزاید: از آن شب به بعد او استاد من شد و من شاگردش. یک سال بعد در کیهان بچه‌ها مدیر من شد و من شدم عضو تحریریه آن مجله. برای من که نوجوانی خجالتی و با اعتمادبه‌نفس پایین بودم، عضو تحریریه تنها و پرتیراژترین مجله کودکان شدن برابر بود بااینکه امروزه کسی بخواهد عضو یک سازمان بین‌المللی شود. آنچه تا آن موقع از آدم‌ها تجربه کرده بودم همه آدم‌های معمولی بودند. و من کم‌کم می‌فهمیدم که دنیا، آدم‌های خاص هم دارد،‌ آدم‌هایی که جور دیگری به دنیا نگاه می‌کنند و جور دیگری رفتار می‌کنند. امیرحسین فردی از این نوع آدم‌های بسیار کم دنیا بود. او برای ما مدرسه رفته‌هایی که معلم مهربان کم دیده بودیم، مفهوم تازه‌ای از معلم مهربان ساخت. او به‌راستی مهربان بود. باید با او می‌زیستید تا بدانید که من از کدام نوع مهربانی حرف می‌زنم. باید با او هم‌نفس می‌شدید تا مفهوم انتزاعی تواضع و فروتنی برایتان به واقعیت تبدیل شود. باید با او همراه می‌شدید تا معنای آرامش و طمأنینه را به‌وضوح ببینید و درک کنید و باید در کنارش می‌نشستید تا معنی واقعی معلم را بچشید.

فردی داستان تدریس نمی‌کرد اما داستان‌نویس بار می‌آورد
متولی در ادامه به جلسات داستان‌نویسی امیرحسین فردی اشاره می‌کند و می‌گوید: جلسات داستان‌نویسی او منحصربه‌فرد و بی‌نظیر بود. او به‌راستی یک معلم مهربان متواضع و صبور و آرام بود. من شاگرد ورزشی او نبودم. شاگردان فوتبالی او هم می‌گویند بااینکه در ورزش جیغ‌وداد و بلند حرف زدن در هنگامه هیجان بازی طبیعی است، کسی از او صدای بلندی نشنید. او یک مربی موفق فوتبال و یک معلم بی‌نظیر داستان‌نویسی بود. معلم پای تخته‌ای نبود. داستان تدریس نمی‌کرد. اما داستان‌نویس بار می‌آورد. جلسات قصه‌نویسی ما نظیر هیئت‌های قرآن بود. داستان می‌خواندیم از نویسنده‌های بزرگ خارجی و ایرانی و داستان می‌شنیدیم از نوشته‌های بچه‌های هیئت داستان‌نویسی. امیرحسین فردی تنها کاری را انجام می‌داد که باور داشت و بی باور هیچ کاری انجام نمی‌داد. و یکی از باورهایش این بود که جوان‌ها توان‌های بسیاری دارند. و توان آن‌ها را به رُخشان می‌کشید و آن‌ها را به باور خودشان می‌رساند.

او امیرحسین فردی را یک انقلابی آرام معرفی می‌کند و می‌افزاید: مرحوم فردی در آرامش انقلابی‌گری می‌کرد. هو و چو نداشت. او بنیان‌گزار خیلی از کارهای زمین‌مانده بود. نقش او در تشکیل کتابخانه مسجد جوادالائمه با هفت هزار عضو فعال، فراموش‌شدنی نیست. نقش او در تشکیل شورای نویسندگان مسجد جوادالائمه و جذب و تربیت داستان نویسان نوجوان و جوان بی‌نظیر بود. راه‌اندازی نخستین نشریه علمی برای نوجوانان به اسم کیهان علمی، و راه‌اندازی مرکز رمان انقلاب از ابداعات او بود که خود نیز مدیریت آن‌ها به عهده داشت. و جشنواره ادبی حبیب غنی‌پور که تا کنون بیست دوره از آن برگزار شده است.

فردی پایه‌گذار قوام ادبیات کودک و نوجوان نوین ایران است
پایه‌گذار  متولی در ادامه به نکته طلایی زندگی امیرحسین فردی اشاره می‌کند و می‌گوید: با قاطعیت و با دلایل مستند می‌گویم که او پایه‌گذار قوام ادبیات کودک و نوجوان نوین این مرزوبوم است. این اتفاق در بین سال‌های ۶۳ تا ۶۹ در مجله کیهان بچه‌ها افتاد. و این سال‌ها را می‌توان دوران طلایی ادبیات کودک و نوجوان نام نهاد. او با دعوت و پذیرش نویسنده‌ها و شاعران و تصویرگرانی که برای کودکان کار می‌کردند، و تشکیل هسته‌ها و جلسات هفتگی، نظم و انسجامی به فعالیت‌های این جوانان داد.

او همچنین می‌افزاید:‌ ادبیات کودک و نوجوان پس از انقلاب خانه نداشت؛ آیین‌نامه نداشت، پدر نداشت و هرکسی برای خودش کاری می‌کرد و بدون هیچ نقد و بررسی در هرجایی که می‌شد ضعیف یا متوسط به چاپ می‌رساند. اما کیهان بچه‌ها صاحب سردبیری شده بود که می‌توانست این‌ها را جمع کند و امکان رشد و تعالی و امکان تجربه و آزمایش و خطا بدهد. اگر امیرحسین فردی چنین امکانی را فراهم نمی‌کرد، سال‌ها می‌گذشت و هنوز ممکن بود این شاخه از ادبیات دچار سردرگمی باشد. اما او با سعه‌صدر و با پذیرش جوانان با هرگونه تفکر و اعتقادی این زمینه را برایشان فراهم کرد.

متولی مهم‌ترین کار مرحوم فردی را انسجام‌بخشی به فعالیت‌های حوزه ادبیات کودکان و نوجوانان در سه‌شاخه داستان، شعر و تصویرگری عنوان می‌کند و می‌گوید: این انسجام از دل کیهان بچه‌ها و با رهبری امیرحسین فردی آغاز شد. تا جایی که امروزه ادبیات کودک و نوجوان ایران پایش را از مرزها فراتر گذاشته و ایران به عنوان یکی از مهمترین کشورهای پرچمدار ادبیات و تصویرگری کتاب کودک شناخته می‌شود.

منبع:  ایبنا

مرتبط:

کتاب‌های بریل در اختیار اعضای دارای نیاز ویژه سیستان و بلوچستان

بررسی محتوای کتاب های آلمانی در حوزه کودک و نوجوان

چگونه کودکان را به کتابخوانی علاقه‌مند کنیم

نوشته پایه‌گذار قوام ادبیات کودک و نوجوان نوین ایران اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.