مریم فولادی، با اشاره به آموزش آنلاین کودکان و نوجوانان در شرایط فعلی و حضور بیشتر آن‌ها در خانه، اظهار کرد: در شرایط فعلی بسیاری از والدین از این گله دارند که چرا فرزندانشان تنها به وظایف تحصیلی خود می‌پردازند و مسئولیت‌های درون خانه را انجام نمی‌دهد درحالی که مسئولیت پذیری به کودک و نوجوان باید به طور تدریجی و با تعریف وظایف و نقش‌هایی در خانه به او آموزش داده شود.

برخی والدین خود انتخاب می‌کنند فرزند بی‌مسئولیتی داشته باشند و در نهایت گله‌مند هم هستند

به گفته وی، بعضا برخی والدین به دلیل اضطراب، وسواس و یا کنترل‌گری خود اجازه تجربه مسئولیت پذری کودک را در مراحل رشدی به او نمی‌دهند و تمامی کارها را خودشان انجام می‌دهند و پس از رسیدن کودک به سنین نوجوانی با یک نوجوان بی‌مسئولیت مواجه‌اند.

این مشاور ادامه داد: گاها برخی والدین به حدی از اضطراب، کنترل‌گری و وسواس در تربیت کودک خود استفاده می‌کنند که مانعی در رشد استقلال فردی کودک ایجاد می‌کنند، خود والدین انتخاب کرده‌اند که فرزندشان مسئولیتی نداشته باشد و در سنین نوجوانی از بی‌مسئولیتی او شکایت دارند.

فولادی با بیان اینکه مسئولیت پذیری توانایی برآوردن نیازهای خود و پذیرفتن پیامدهای رفتار است به گونه‌ای که مانعی در جهت برآوردن نیازهای افراد جامعه نباشد، افزود: لازم است مسئولیت پذیری از همان سنین آغاز کودکی آموزش داده شود، بر اساس هر دوره سنی کودک مسئولیت‌ها و وظایفی که بر عهده او قرار می‌گیرد بیشتر خواهد بود، در ابتدا از طریق مشارکت کودک در کارهای خانه و انجام برخی کارهای شخصی نظیر جمع‌آوری اساب بازی، پوشیدن لباس، نظم دادن به اتاق و در سنین بالاتر انتخاب نوع لباس و اعمال سلیقه او در خرید به او مسئولیت پذیری را یاد دهند.

مسئولیت پذیری امری تدریجی است

وی گفت: عبور از مرحله کودکی و نوجوانی که مراحل وابستگی به خانواده است و رسیدن به مرحله استقلال فردی از طریق پذیرش تدریجی اتفاق می‌افتد. همچنین این‌ها مراحل دشواری برای والدین محسوب می‌شوند چراکه آن‌ها باید تشخیص دهند چه زمانی نیاز هست که آزادی بیشتری به فرزندان خود بدهند تا در آینده شاهد فرزند بی‌مسئولیتی نباشند که تمامی کارهای او را والدین انجام می‌دهند.

این مشاور معتقد است: در حال حاضر که آموزش‌ها به صورت آنلاین انجام می‌شود لازم است والدین بر روی زمان استراحت، آموزش، کلاس و انجام مسئولیت‌های محول بر آن‌ها در درون خانه نظیر جمع کردن ظروف غذا و یا مرتب کردن اتاق و… نظارت داشته باشند. حتی والدین باید تدریجا به فرزندان خود مسئولیت پذیری در کارهای خانه نظیر شستشوی ظروف، تمیز کردن خانه و… را آموزش دهند چراکه مسئولیت پذیری یک شبه به دست نمی‌آید بلکه تدریجی است.

فولادی این را هم گفت که آموزش مسئولیت پذیری به فرزندان منجر به افزایش احساس کفایت، موثر بودن، ارزشمندی، توانایی برنامه ریزی، رفتار هدفمند و غلبه بر مشکلات و در نهایت منجر به موفقیت در زندگی فردی، تحصیلی و شغلی او می‌شود. همچنین بسیاری از والدین از فرزندان ۲۰ ساله بی‌مسئولیت خود گله دارند که وظایف خود را در خانه انجام نمی‌دهند در حالی که باید خیلی پیش از این سن به او مسئولیت پذیری را آموزش می‌دادند.

این مشاور ادامه داد: والدین باید بدانند هرگونه رفتار فرزندانشان دارای پیامدهایی است از این رو در هنگام نیاز باید برای فرزندان خود اعمال محدودیت به شیوه سالم و با گفتگو کردن (و نه شیوه کنترل‌گری، ارعاب، تنبیه و سرزنش کردن) را در نظر داشته باشند و اینگونه به او پیامدهای رفتارش را گوشزد کنند تا او متوجه شود که انجام ندادن کارها و وظایف محول بر او چه پیامدهایی برایش خواهد داشت.

والدین در ابتدا نگاهی به رفتار خود بیاندازند

فرزندان آینه رفتار والدین هستند

وی افزود: اگر والدینی از نگاه خود، فرزندان بی‌مسئولیتی دارند بهتر است نگاهی به رفتارهای خود داشته باشند تا متوجه شوند علت این بی‌مسئولیتی در فرزندان چیست چراکه زمانی که ما دانه جو بکاریم نمی‌توانیم انتظار درو کردن گندم داشته باشیم، فرزندان رفتارهای والدین را می‌آموزند و همان‌ها را به صورت درونی و بیرونی بروز می‌دهند.فولادی در انتها گفت: بعضا برخی والدین به صورت افراطی مسئولیت پذیر هستند که این موضوع نیز رفتار سالمی نیست و از وسواس، اضطراب درونی و یا نا امنی درونی آن‌ها نشات می‌گیرد که از این طریق این اختلالات را آرام می‌کنند، بنابراین در تمامی موارد با آموزش مسئولیت پذیری به فرزندان شاهد فرزندان مسئولیت پذیر نخواهیم بود، از این رو بعضا لازم است ابتدا والدین تغییراتی در رفتار خود و شیوه فرزندپروری خود ایجاد کنند چراکه فرزندان منعکس کننده رفتار والدین و آینه آن‌ها هستند.

منبع:ایسنا

مرتبط:

تربیت کودک مسئولیت پذیر از راه درست و موثر

۱۴ کار که یک پدر مسئولیت پذیر هرگز انجام نمی دهد

نتیجه مسئولیت سپاری به کودکان چیست؟

روزنامه همشهری در این باره نوشت: «در حالی‌ که همگان با استفاده از آموزش مجازی دست و پا شکسته در حال طی این دوران پیچیده هستند، کلاس اولی‌ها و خانواده‌هایشان متوجه مسئله نگران‌کننده‌ای شده‌اند: پایه‌اولی‌ها از طریق آموزش از راه دور، الفبا را یاد نگرفته‌اند، در آموزش سایر درس‌ها و فهم مطالب، مشکلات زیادی دارند و مفاهیم آموزشی را از راه دور به‌درستی درک نمی‌کنند. آنها در پله اول سوادآموزی به چاله افتاده‌اند. کرونا به گروهی از دانش‌آموزان بیش از بقیه آسیب رسانده و آن دانش‌آموزان ابتدایی به‌ویژه پایه اول و دوم هستند؛ کسانی که نخستین گام‌های تحصیلی‌شان را برداشته‌اند. نظرسنجی معاونت آموزش ابتدایی در ابتدای آذرماه از والدین دانش‌آموزان پایه اول و دوم ابتدایی در ۳۱ استان کشور نشان می‌دهد که نیمی از والدین خواستار تشکیل کلاس حضوری به شکل محدود در ساعاتی از هفته هستند؛ البته در مقابل نیمی دیگر از آنها به‌ دلیل ترس از ابتلا به کرونا در محیط کلاس، همچنان مخالف حضور فرزندشان در مدرسه‌اند. رضوان حکیم‌زاده، معاون آموزش ابتدایی وزارت آموزش و پرورش هم در گفت‌وگو با همشهری این خبر را تأیید کرد و گفت که در ۲هفته اخیر تماس‌ها و پیام‌های زیادی را از سوی والدین با این معاونت برای برگزاری کلاس حضوری در دوره ابتدایی به‌ویژه پایه اول و دوم داشته‌ایم و به‌ نظر می‌رسد دشواری‌های آموزش از راه دور کم‌کم خود را نشان می‌دهد.

والدین چه می‌خواهند؟

اما مسئله والدینی که خواستار آموزش حضوری فرزندانشان هستند، چیست و چرا آنها این شیوه آموزشی را ترجیح می‌دهند؟ مهری رضازاده، ساکن رشت که دخترش، نازنین امسال در پایه اول ابتدایی درس می‌خواند، یکی از کسانی است که می‌خواهد فرزندش در هفته یک یا ۲ روز به مدرسه برود: «من هم مثل بسیاری از والدین هنوز نگران حضور دخترم در مدرسه هستم و سلامت جسمانی او برای من در اولویت است اما واقعیت این است که هر چه از سال تحصیلی می‌گذرد، می‌بینم که یادگیری بچه‌های ما در کلاس مجازی حداقلی است و در خوش‌بینانه‌ترین حالت ۳۰ یا ۴۰درصد از یک مطلب را می‌فهمند. محتوای درسی هم به‌ قدری سخت و پیچیده شده که ما والدین نمی‌توانیم خودمان به آنها درس بدهیم. اما از همه اینها مهم‌تر نحوه تعامل کودکان ما با مقوله مدرسه است.»

رضازاده ادامه داد: «فرزند من اصلا به مهد هم نرفته؛ بنابراین هیچ تصوری از کلاس درس و مسئولیت دانش‌آموزی ندارد و اصلا چنین شخصیتی در او شکل نگرفته؛ به همین دلیل با مقوله آموزش مثل بازی گذرا برخورد می‌کند و این کار ما را خیلی سخت کرده. تصور من و پدرش این است که اگر او ۳ تا ۴ ساعت در هفته به مدرسه برود و با معلم و محیط مدرسه روبه‌رو شود، بهتر متوجه فرایند آموزشی و مسئولیتش در قبال آن می‌شود.»

بیشتر مشکل والدین دانش‌آموزان ابتدایی مسئله مسئولیت‌پذیرنشدن کودکانشان در قبال آموزش و شکل نگرفتن شخصیت اجتماعی آنهاست. سپهر قوامی که فرزندش ستار در پایه دوم ابتدایی درس می‌خواند، در این‌ باره توضیح می‌دهد: «فرزندم در آموزش مجازی تمرکز یادگیری ندارد. محیط اتاق او را به کلاس درس تبدیل کردیم و برای ساعات درسی او برنامه‌ریزی دقیق و منظم داریم اما باز تمرکز لازم را ندارد و دچار ضعف درسی شدید است. وقتی موضوع را در گروه والدین مطرح کردم، دیدم این موضوع دغدغه اغلب والدین است و آنها را عصبانی و سرخورده کرده است. معلم بچه‌ها بعد از شنیدن نگرانی‌های ما حرف خوبی زد. گفت فرض کنید یک نهال را بخواهی در گلدان و در یک اتاق پرورش بدهی، قطعا او مثل یک نهال که در محیط آزاد و پرنور حیاط خانه یا باغ کاشته شده، رشد نمی‌کند.»

والدین دانش‌آموزان بر سر دوراهی بزرگی قرار گرفته‌اند؛ از سویی اجتماع فرزندانشان در محیط مدرسه و کلاس درس و خطر ابتلا به ویروس کرونا تصویر پیش روی چشمان آنهاست و از سوی دیگر شاهد افت تحصیلی و انزوای شخصیت فردی و اجتماعی فرزندانشان پشت رایانه و تبلت و تلفن همراه هستند. عطیه سماواتی، مادر ۲ دانش‌آموز پایه اول و ششم ابتدایی معتقد است که آموزش و پرورش نتوانسته این اطمینان خاطر را به خانواده‌ها بدهد که می‌تواند از پس بازگشایی مدارس بربیاید: «قطعا بسیاری از والدین دانش‌آموزان سخت‌ترین روزهای عمر خودشان را سپری می‌کنند و ترجیح همه آنها این است که فرزندشان ساعاتی از روز را به مدرسه برود اما وقتی آموزش و پرورش در همه این سال‌ها برای تامین هزینه یک بسته ورق امتحانی، دستگاه پرینتر، نظافتچی مدرسه، جایزه دانش‌آموزان و ده‌ها مورد دیگر اعلام کرده که سرانه نداریم و از والدین پول طلب کرده، چطور خانواده‌ها اطمینان کنند که امسال می‌تواند زمینه رعایت پروتکل‌های بهداشتی مثل ضدعفونی‌کردن دائم کلاس‌ها، تمیز کردن دائم سرویس بهداشتی و آبخوری، ایجاد تهویه مناسب، خرید دستگاه تب‌سنج و اکسیژن‌سنج را برای بچه‌های ما که در مدرسه دولتی درس می‌خوانند، فراهم کند؟»

کارشناسان چه می‌گویند؟

به جز والدین دانش‌آموزان، کارشناسان آموزشی هم افزایش افت تحصیلی دانش‌آموزان را هشدار داده و خواهان توجه به این موضوع و ارائه راه‌حل شده‌اند. آنها می‌گویند که ادامه این روند، می‌تواند پایه‌های علمی دانش‌آموزان را ضعیف کرده و در سال‌های آینده باعث رشد ترک تحصیل از سوی آنها شود.

زهرا علیان، کارشناس آموزش ابتدایی و پژوهشگر دراین‌باره توضیح داد: مقاله‌ها و سخنرانی‌های زیادی درباره اهمیت ۳ سال اول دوره ابتدایی وجود دارد که چکیده همه آنها این است که فرآیند شکل‌گیری شخصیت اجتماعی و آشنایی با دنیای پیرامون در ۷ تا ۱۰ سالگی از طریق حضور در مدرسه میسر می‌شود. کودک در این محیط است که نخستین‌ بار استقلال را تجربه می‌کند و گروه‌های دوستی پیرامون او شکل می‌گیرد. در محیط مدرسه است که با نظرات مخالف و متفاوت از خود آشنا می‌شود و در کلاس است که به توانایی‌های فردی و گروهی خود پی می‌برد. حواس پنجگانه کودک به‌خصوص دیدن و شنیدن در کلاس درس تقویت می‌شود و تمرکز در این دوره شکل واقعی به‌ خود می‌گیرد. بنابراین می‌توان گفت که انزوای اجباری و مستمری که ویروس کرونا برای بشر به ارمغان آورد، بیش از سایر افراد جامعه به فرآیند رشد کودکان لطمه زده است.

علیان به تجربه‌های جهانی در خصوص آموزش کودکان در این دوره اشاره کرد و گفت: تقریبا در اغلب کشورهای توسعه‌یافته، دانش‌آموزان به‌ویژه در دوره ابتدایی در روزهایی از هفته در مدرسه حضور پیدا می‌کنند. حتی در ۲ماه اخیر که میزان شیوع کرونا بالا رفت هم مدارس جزو اماکنی بودند که تعطیل نشدند و به فعالیت‌شان ادامه دادند اما در ایران به‌ دلیل اطمینان نداشتن والدین نسبت به چگونگی اجرای پروتکل‌ها مردم بچه‌هایشان را به مدرسه نفرستادند. البته مسئولان هم تلاش چندانی برای برطرف کردن این نگرانی نکردند و فقط در حد توصیه و خواهش از والدین خواستند که کودکانشان را به مدرسه بفرستند. نمونه آخر توصیه وزیر آموزش و پرورش دراین‌باره بود که گفت بعد از ۲ هفته قرنطینه، والدین دانش‌آموزان خود را به مدرسه بفرستند اما با چه سازوکار و پیش‌بینی‌هایی قرار است این اقدام انجام شود؟

این کارشناس آموزش ابتدایی ادامه داد: پیش‌بینی می‌شد که استمرار آموزش از راه دور برای کودکان به‌خصوص در مناطق محروم مشکل‌ساز شود و آنها را دچار افت تحصیلی کند؛ چراکه محتوای درسی کتاب‌ها به‌ گونه‌ای است که والدین به‌ سختی می‌توانند خودآموزی را در پیش بگیرند.

خشونت آموزشی علیه کودکان

انتشار ویدئو و فایل‌های صوتی که در آن والدین با عصبانیت و خشم مواد درسی را به کودکان خود آموزش می‌دهند، از نکاتی بود که زهرا صولتی، معلم پایه اول ابتدایی به آن اشاره کرد. او گفت، انتشار متعدد این ویدئوها نشان می‌دهد که آموزش از راه دور در برخی موارد باعث کودک‌آزاری شده است: «به‌ نظر من جامعه و به‌ تبع آن رسانه به جای مخالفت سفت و سخت با آموزش حضوری از وزارت آموزش و پرورش مطالبه گسترده داشته باشد که زمینه حضور امن و محدود دانش‌آموزان در مدرسه را در این دوران فراهم و آموزش ترکیبی را جایگزین آموزش مجازی کند. ادامه این روند فقط باعث آسیب روحی جدی به کودکان و جلوگیری از رشد شخصیتی آنها می‌شود.»

او ادامه داد: «ما شاهد خشونت خانگی علیه کودکان هستیم که طی این مدت در شکل‌های مختلفی بروز کرده که یکی از آنها مربوط به حوزه آموزش است. والدین اصرار دارند که عقب‌ماندگی ناشی از آموزش مجازی را با روش‌های سنتی که برخی از آنها غلط است، جبران کنند. دادن تکلیف زیاد به کودک، گرفتن معلم خصوصی برای آنها، استفاده اغراق‌شده از کتاب‌های کمک‌آموزشی و شرکت در کلاس‌های مجازی آموزشگاه‌های خصوصی و کنکور از روش‌هایی است که طی چندماه اخیر والدین به‌ کار می‌برند و بر آن اصرار دارند؛ یعنی هر قدر در سال‌های اخیر تلاش شد تا این روش‌ها منسوخ شود، در همین چند ‌ماه جبران شد.»

البته کارشناسان آموزشی هم مانند والدین، ۲ گروه مخالف و موافق برگزاری کلاس‌های حضوری یا ترکیبی را تشکیل می‌دهند. برخی می‌گویند که آموزش مجازی بازدهی کافی را دارد و نیازی به حضور دانش‌آموز در مدرسه نیست و برخی معتقدند که این روش باعث افت شدید تحصیلی خواهد شد.

نظر مسئولان آموزش و پرورش چیست

وزیر آموزش و پرورش و برخی از معاونان او جزو طرفداران آموزش حضوری هستند و بارها درباره اهمیت بازگشایی مدارس صحبت کرده‌اند. او حتی هفته گذشته از والدین دانش‌آموزان خواست که فرزندانشان را بعد از اتمام قرنطینه به مدرسه بفرستند.

اما چرا او و دیگر مسئولان آموزش و پرورش که دائم از موفقیت سامانه شاد و آموزش مجازی در آن صحبت می‌کنند، باز هم بر ضرورت آموزش حضوری تأکید دارند. رضوان حکیم‌زاده، معاون آموزش ابتدایی دراین‌باره به همشهری گفت: زنگ خطر کم‌سوادی و بی‌سوادی یک نسل به صدا درآمده است و مدیران مدارس و معلمان ما دائم افت تحصیلی دانش‌آموزان در سال تحصیلی جاری را به ما گوشزد می‌کنند. این موضوع از نظر علمی اثبات شده است که آموزش کامل کودکان، رشد اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی‌شان در گروی تعامل آنهاست و این میسر نمی‌شود، مگر از طریق حضور در مدرسه و کلاس واقعی درس. برای دانش‌آموزی که هنوز وارد مدرسه نشده، تصور این که بخواهیم آموزش حروف الفبا و خواندن و نوشتن را به او از طریق گوشی موبایل بدهیم، دور از ذهن و غیر واقعی است. سایر کشورها هم سال تحصیلی گذشته و هم امسال تأکید بر بازگشایی مدارس و آموزش حضوری به‌خصوص در دوره پیش‌دبستانی و دبستان را داشته و این روش را دنبال کرده‌اند.

آموزش الکترونیکی برای بزرگسالان طراحی شده

او سپس به یادگیری دانش‌آموزان از طریق دست‌ورزی و عملی اشاره کرد و توضیح داد: تفکر انتزاعی کودک ۷ یا ۸ ساله هنوز کامل رشد نکرده و به همین‌ خاطر آموزش‌ها وقتی در او ماندگار می‌شود که در کلاس حضور پیدا کند. از سوی دیگر یادمان نرود که خاستگاه آموزش الکترونیکی در دنیا، آموزش بزرگسالان بوده. بنابراین همه الگوهای آموزشی برای آن گروه سنی که معمولا خود راهبر هستند، طراحی شده، اما کودکان معمولا در سنی هستند که با نظارت و هدایت معلم یاد می‌گیرند و به همین‌ خاطر فضای مجازی برای آنها نمی‌تواند مؤثر باشد. ما بارها نگرانی خود را از این موضوع اعلام کرده و گفته‌ایم حداقل دانش‌آموزان پایه اول و دوم باید در مدرسه حضور داشته باشند تا بتوانیم اطمینان حاصل کنیم که یادگیری اتفاق می‌افتد.

زنگ خطر برای کم‌سوادی یک نسل

معاون آموزش ابتدایی درباره نظرسنجی که از معلمان، دانش‌آموزان و خانواده‌های آنان طی این مدت صورت گرفته نیز گفت: در پیمایش‌هایی که داشتیم، مدیران و معلمان ما نگرانی عمیق خودشان را نسبت به این موضوع اعلام کرده‌اند و حتی می‌گویند زنگ خطر برای سواد یک نسل را به صدا درآورید. همین طور خانواده‌ها از افت تحصیلی ابراز نگرانی کرده‌اند. همه می‌دانیم که پایه اول، اصل و اساس یادگیری است و اگر دانش‌آموز نتواند تسلط کامل را بر حروف الفبا پیدا و مهارت‌های خواندن و نوشتن را کسب کند، همه یادگیری‌های بعدی او تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد و امکان افت تحصیلی‌اش خیلی پررنگ می‌شود. در گزارش‌های یونسکو هم به این مسئله اشاره شده و این نگرانی بین خانواده‌های کمتر برخوردار جدی است، چون امکان آموزش از طریق خانواده هم از کودک سلب شده است و بسیاری از کودکان در این خانواده‌ها در معرض کم‌سوادی و بی‌سوادی قرار گرفته‌اند.

تکرار پایه بعد از بحران کرونا از دیگر مسائلی است که برخی خانواده‌ها روی آن حساب باز کرده‌اند. حکیم‌زاده درباره این امکان هم گفت: تکرار پایه برای کودکان اصلا خوشایند نیست و بچه‌ها آن را عادی تلقی نمی‌کنند و قطعا دچار پایین آمدن اعتمادبه‌نفس آنها در طولانی‌مدت می‌شود. درباره نگرانی خانواده‌ها اگر ما به تجربه جهانی توجه داشته باشیم و آموزش و پرورش اطلاع‌رسانی درستی کند، قطعا آموزش حضوری امکان‌پذیر می‌شود؛ منتها فعلا این اراده در کشور وجود ندارد.

تا یک‌ماه دیگر امتحانات ترم اول به‌ شکل کتبی و شفاهی آغاز می‌شود. کارشناسان می‌گویند نتایج آن می‌تواند منبع خوبی برای تصمیم‌گیری درباره چگونگی ادامه فعالیت مدارس باشد؛ این که آموزش‌ها همچنان مجازی دنبال شود، حضوری شود یا ترکیبی از این دو.»

مرتبط:

مهمترین چالش‌های آموزش مجازی

گوش شنوای بچه‌ها در فضای مجازی باشیم

بنابراین آموزش و هشیاری بیشتر، لازمه استفاده از این بستر و حفظ امنیت کاربران خواهد بود. بخصوص که کودکان به سادگی در دام خرابکاران اینترنتی گرفتار می شوند. لذا رعایت نکات امنیتی از سوی والدین اهمیت بیشتری پیدا می کند.

راهکارهایی ساده جهت امنیت پایدار

طبیعتا تمام والدین، آشنا به حوزه امنیت و روش های مختلف کلاهبرداری نیستند. اما رعایت نکات زیر می تواند در بسیاری از موارد سدی ایمن در برابر خرابکاران اینترنتی بسازد. نکاتی که در عین سادگی بسیار مهم و تاثیرگذار می باشند.

. وزارت آموزش و پرورش اپلیکیشن شاد را به عنوان بستر رسمی آموزشی معرفی کرده است. اپلیکیشن های جعلی زیادی تحت نام های مشابه توسط خرابکاران طراحی شده که با نصب آنها عملا راه را برای جاسوسی هکرها باز خواهید کرد.

پس برای نصب و به روزرسانی اپلیکیشن شاد حتماً به سایت وزارت آموزش و پرورش به آدرس اینترنتی https:‎//www.medu.ir یا آدرس های اینترنتی که از طریق مدرسه یا معلم مربوطه اطلاع رسانی می شود، مراجعه کنید و از نصب برنامه های منتشر شده بر روی کانال ها و سایت های متفرقه اکیدا خودداری نمایید.

 

. کلاهبرداران با تماس تلفنی، ارسال پیامک  و یا انتشار لینک هایی در فضای مجازی «سیم کارت رایگان شاد» را تبلیغ کرده و به روش های مختلف و به بهانه ثبت سفارش سیم کارت شاد از خانواده ها اطلاعات شخصی، بانکی و … را دریافت می کنند.

سپس با سوء استفاده از اطلاعات بدست آمده، اقدام به کلاهبرداری و یا شناسایی و تخلیه موجودی حساب های بانکی می کنند. به این نکته توجه کنید که اگر اپراتورها و یا نهادهای رسمی اقدام به توزیع سیم کارت دانش آموزی و یا ارائه خدمات رایگان به خانواده ها نمایند، حتما و حتما از طریق منابع رسمی اعلام خواهند کرد.

از ارائه هر گونه اطلاعات به افرادی که به هر طریقی با شما تماس برقرار کرده و درخواست اطلاعات شخصی و یا بانکی شما را دارند پرهیز کنید. در بسیاری از موارد اگر به تماس گیرنده اعلام کنید که صحت مورد را از طریق پلیس پیگیری خواهید کرد، می بینید که شماره تماس فرد از دسترس خارج می شود.

. برای اتصال به اینترنت از وای فای ایمن استفاده کنید. وای فای مکان های عمومی امنیت کافی ندارند و خطر نفوذ به رایانه و موبایلتان از طریق آنها بسیار بالاست. علاوه بر این، حتما از پسورد پیچیده برای محافظت از وای فای شخصی استفاده کنید.

 

. دنیای کودکان دنیای زود باوری و اعتماد است. ذخیره داشتن عکس و اطلاعات شخصی روی گوشی دانش آموزان خطر سوء استفاده از اطلاعات شخصی را بالا می برد.

پس حتما برای محافظت از اطلاعات و یا قفل کردن دوربین و همین طور نظارت بر فعالیت دانش آموزان، از ابزارهای کنترل والدین (پرنتال کنترل) استفاده کنید. برای آشنایی بیشتر می توانید به محصول پرنتال کنترل پادویش مراجعه نمایید.

. از سنین کودکی به بچه ها نکات ایمنی حضور در فضای مجازی را آموزش بدهید. به عنوان مثال: بر روی لینک های ناشناس کلیک نکنند، هر فایل مشکوکی را دانلود نکنند، پسوردهایشان را در اختیار دیگران نگذارند و …

. از نصب پروکسی و فیلترشکن از سوی دانش آموزان جلوگیری کنید چرا که نصب و اجرای این نرم افزارها سطح دسترسی کودکان و نوجوانان را به محتواهای نامناسب و کنترل نشده باز خواهد کرد. البته برای مسدود کردن سایت های نامناسب حتما از ابزارهای کنترل والدین نظیر پرنتال کنترل پادویش استفاده کنید.

. توصیه می کنیم با استفاده از آنتی ویروس موبایل، نرم افزار پرنتال کنترل اندروید، سیم کارت کودک و رمزنگاری داده های مهم روی موبایل یا تبلت دانش آموز، امنیت بیشتری را فراهم کنید.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره نرم افزار پرنتال کنترل پادویش به سایت www.mypadvish.ir مراجعه نمایید.