به نقل از سایکولوژی نیوز، والدین می‌توانند با حمایت از فرزندان خود به آنها متذکر شوند که این مشکلات رفع خواهد شد البته محققان نیز در این زمینه راهکارهایی ارائه کرده‌اند که می‌تواند به والدین کمک کند تا با فرزندان خود ارتباط برقرار و از آنان حمایت کنند.

امسال، سومین سالی است که دانش‌آموزان برای تحصیل با شیوع همه‌گیری مواجه هستند، البته شیوع سویه دلتا منجر به افزایس استرس برای بسیاری از افراد شده است و دانش‌آموزان با سوالات بسیاری در این زمینه مواجه هستند؛ آیا مدرسه ادامه پیدا خواهد کرد؟ آیا تعطیل می‌شود؟ آیا به بیماری مبتلا می‌شوند؟ آیا ناقل بیماری می‌شوند؟ و سوالات زیادی که پاسخی درست برای آنها ندارند.

والدین اکنون بیش از هر زمان دیگری باید بدانند چگونه به فرزندان خود کمک کنند تا بر استرس‌های متداول مدرسه مغلوب شوند و با ترس و عدم اطمینان دوران کرونایی کنار بیایند.

در حال حاضر، بسیاری از کودکان سعی دارند تا والدین را از احساسات خود آگاه نکنند و به نوعی محکم باشند تا والدین آنان احساس نگرانی نداشته باشند اما آمار سلامت روانی کودکان نگران‌کننده است و والدین باید برای حمایت از فرزندان خود تلاش کنند. البته والدین باید بدانند که از چه طریقی از آنان حمایت کنند تا آسیبی به کودک وارد نشود و کودکان نیز باید بدانند که در چه مسیری قرار دارند و بهترین راه برای کنترل اضطراب را شناسایی کنند.

محققان در این زمینه راهکاری معرفی کرده‌اند که شامل روش تنفس عمیق، دیدن و شروع است. این روش می‌تواند کمک کند تا نگرانی والدین تا حدودی کاهش یابد.

نفس عمیق بکشید و تا آنجا که ممکن است آن را بیرون دهید، تنفس آرام، مراکز آرامش و مرتبط در سیستم عصبی خودکار را فعال می‌کند.  فرزند خود را ببینید؛ زبان بدن وی و وضعیت خود را مشاهده کنید سپس گوش‌دادن را شروع کنید و به آنچه مناسب است فکر کنید و با گفت‌وگو در تلاش باشید از استرس کودکان بکاهید.

البته حمایت عملی را نیز فراموش نکنید و برای دانش‌آموزان ماسک مناسب تهیه کنید تا بتوانند در تمام زمان آموزش از آن استفاده کنند. زمانی که به دانش‌آموز نشان دهیم که در کنارش هستیم و اعتقاد به موفقیت او داریم، این حمایت‌کننده‌ترین کاری است که می‌توانیم انجام دهیم.

منبع: ایسنا

مرتبط:

رویکرد متفاوت کشورها به واکسیناسیون کودکان علیه کرونا

به نقل از مدیکال‌اکسپرس، در یک نظرسنجی ملی جدید، سه‌چهارم والدین بر این باورند که همسالان در مقایسه با معلمان یا مشاوران مدرسه درک بهتری از چالش‌های نوجوانان دارند.

بر اساس نظرسنجی ملی بیمارستان کودکان C.S Mott در میشیگان، همه با این موضوع موافق هستند که رهبران حمایت‌ از همسال در مدارس، نوجوانان را تشویق به گفتگو با فردی درباره مشکلات سلامت روان خود می‌کنند.

سارا کلارک، محقق  این بررسی اظهار کرد: نوجوانان همسال ممکن است حمایت‌های ارزنده‌ای برای همسالان نوجوانی که با مشکلات عاطفی مواجه هستند، ارائه کنند، زیرا می‌توانند با آنان ارتباط برقرار کنند.

برخی از نوجوانان ممکن است نگران واکنش والدین یا عدم توجه والدین به مشکلات آنان باشند، معلمان و مشاوران مدرسه نیز با توجه به مسئولیت‌های دیگری که دارند، ممکن است زمان محدودی برای گفتگو با دانش‌آموزان داشته باشند.

نتایج تحقیقات گذشته نشان می‌دهد، به دلایلی، نیمی از کودکان و نوجوانانی که حداقل یک اختلال روانی قابل‌درمان دارند، ممکن است تحت درمان قرار نگیرند و ممکن است گاهی اوقات نوجوانانی که بیماری آنان تشخیص داده نشده است، با مشکلات عاطفی، روابط همسالان و خانواده، اضطراب، چالش‌های تحصیلی، سوءمصرف مواد یا سایر مواردی که تاثیر منفی بر عزت‌نفس دارد، مواجه شوند. متخصصان می‌گویند: این نوع شرایط ممکن است خطر ابتلا به افسردگی یا تحریک آن در سال‌های نوجوانی را افزایش دهد.

برخی از مدارس برنامه حمایت از همسالان را برای اشتراک مشکلات و مسائل نوجوانان در کانال‌های امن ایجاد کرده‌اند. نوجوانانی که به‌عنوان مربی در این برنامه‌ها خدمت می‌کنند با نظارت معلمان، مشاوران یا متخصصان سلامت روان آموزش می‌بینند؛ آنان در دسترس هستند تا با همسالان خود صحبت کنند.

کلارک گفت: این نوجوانان آماده می‌شوند تا شنونده خوبی باشند و علائم هشداردهنده مشکلات جدی نوجوانان را شناسایی کنند. نقش افراد حمایت‌کننده ازهمسالان در این برنامه، شنیدن، پیشنهاد راهبردهای حل مسئله، به اشتراک‌گذاشتن اطلاعات درباره منابع و تشویق همکلاسی خود به جستجوی کمک در زمان نیاز است. مهم‌ترین کار بررسی علائمی است که نشان دهد دانش‌آموز باید سریعا موردتوجه قرار گیرد و به بزرگسالان ناظر بر برنامه هشدار داده شود. گرچه این طرح، جایگزین نیاز به پشتیبانی حرفه‌ای نمی‌شود، اما این برنامه‌ها به عنوان روشی بی‌خطر در رفع مشکلات نوجوانان ارائه می‌شود.

این نظرسنجی شامل پاسخ ۱۰۰۰ والدین نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله و دیدگاه آنان درباره برنامه‌هایی مانند رهبران حمایت از همسالان بود.

ارزیابی مزایا و معایب برنامه حمایت از همسالان

بیشتر والدین مزایای برنامه‌های حمایت از همسالان را بازگو کردند. ۳۸ درصد آنان معتقدند، اگر نوجوان با مشکل روانی مواجه است، احتمالا با یک مسئول هم‌سن خود صحبت می‌کند و ۴۱ درصد نیز اظهار کردند: نوجوانان از این روش برای رفع مشکلات خود استفاده می‌کنند. ۲۱ درصد دیگر نیز گفتند که بعید است فرزندان آنان از مشاور همتای خود حمایت کنند.

با این حال، والدین برخی نگرانی‌ها درباره ارائه حمایت روانشناختی همسالان از همسالان را نیز مطرح کردند. ۶۲ درصد از والدین، نگران هستند که آیا شخص همسال اطلاعات نوجوانان را به صورت محرمانه حفظ می‌کند و ۵۷ درصد نگران هستند که آیا یک همسال می‌داند که چه موقع و چگونه بزرگسالان را درباره مشکل آگاه کند و۵۷ درصد دیگر نگران هستند که آیا افراد همسن می‌توانند تشخیص دهند که نوجوانان نیاز فوری به کمک دارند و ۴۷ درصد نیز نگران هستند که آیا نوجوانان می‌توانند این نوع حمایت‌ها را آموزش دهند.

محققان بیان کردند: از بزرگترین نگرانی‌های والدین این است که آیا رهبران همسال می‌توانند تشخیص دهند که نوجوان آنان به مداخله فوری نیاز دارد و مراحل بعدی را شروع کند.

باوجوداین نگرانی‌ها، یک‌سوم والدین هنوز موافق این نوع برنامه هستند و ۴۶ درصد اظهار کردند که از چنین برنامه‌ای حمایت می‌کنند. همچنین یک‌چهارم والدین می‌گویند که مدرسه نوجوان آنان نوعی برنامه حمایت از همسالان دارد و این والدین دو برابر بیشتر از دیگران موافق چنین تلاش‌هایی هستند.

محققان گفتند: زمانی که والدین درباره چگونگی برنامه‌های حمایت از نوجوانان آگاه باشند، حمایت بیشتری می‌کنند. اکثر والدین با منطق این برنامه موافق هستند، اما تا زمانی که ندانند چگونه عمل می‌کند و دانش‌آموزان از آن بهره‌مند می‌شوند، اطمینانی به آن ندارند.

دوسوم یا ۶۴ درصد از والدین نیز با شناخت مزایای جامعه، مدرسه و رشد فردی دانش‌آموز خود می‌توانند به نوجوان خود به‌عنوان یک رهبر حمایت از همسالان آموزش دهند.

بااین‌حال، تقریبا نیمی از والدین نگران بودند که در صورت بروز اتفاق ناگواری برای دانش‌آموز در ارتباط با این برنامه، آموزش کافی نسبت به احساس مسئولیت دانش‌آموز در این برنامه وجود دارد یا خیر. حدود ۳۰ درصد مطمئن نبودند که نوجوان آنان به‌اندازه کافی بالغ و بتواند به‌عنوان حامی برای همسالان خود باشد.

کلارک گفت: بیشتر والدین، آموزش دادن به نوجوان خود به‌عنوان یک رهبر حمایت از همسالان را تایید می‌کنند  و آن را فرصتی برای توسعه مهارت‌های رهبری و درک بهتر چالش‌های مختلف نوجوانان می‌دانند. البته ارتباط نزدیک با بزرگسالان برای آگاهی در این برنامه‌های بهداشت روان مدارس مهم است. زمانی که موضوع سلامت روان نوجوانان مطرح می‌شود، موارد بسیاری را باید موردتوجه قرار دهیم.

محققان اظهار کردند: در زمان‌های سخت، بزرگسالان (ازجمله والدین، معلمان و مربیان) در زندگی نوجوانان نقش مهمی دارند، اما ممکن است همسالان نیز سرمایه بکر برای کمک به نوجوانان نیازمند گفتگو با شخص دیگر باشند.

منبع:ایسنا

مرتبط:

تربیت کودک مسئولیت پذیر از راه درست و موثر

تربیت موفق کودک تک والدی اصول خاصی دارد

اهمیت مدیریت اوقات فراغت در تربیت کودکان

گویا همیشه «امتحان» با «اضطراب» همزاد است چرا که هرگاه سخن از آزمون و امتحان می‌شود، پای اضطراب هم به میان می‌آید و این روزها فصل امتحانات فرا رسیده و شیوع اضطراب، تشویش ، نگرانی و هیجانات ناخوشایند در بین دانش‌آموزان فزونی یافته است.

البته این اضطراب و نگرانی بعضاً نیز با علائم و عوارضی همچون دل درد، سرگیجه، بی‌اشتهایی، حالت تهوع، طپش قلب و تنگی نفس همراه است و حتی گاهاً لکنت زبان، خشکی دهان و عرق کردن هم در بین علائم آن دیده می‌شود.

«محمدجواد عابدی‌ اردکانی» از مشاوران تحصیلی در استان یزد در خصوص راه‌های مبارزه و تقلیل با اضطراب در بین دانش‌آموزان در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا تاکید می‌کند: گام نخست برای درمان اضطراب ناشی از امتحان  ریشه‌یابی علل اضطراب است که می‌تواند معلولِ استرس‌های محیطی، فشارهای روانی منفی مانند توقع زیاد والدین از دانش‌اموز، ضعف خودپنداری دانش‌آموز درباره استعداد و توانایی یادگیری خود یا ترکیبی از این چند عامل باشد که موجب پراکنش تمرکز، آشفتگی ذهنی، ارزیابی غلط، واکنش‌های ناخوشایند جسمانی و افت تحصیلی می‌شود.

وی به شیوع اضطراب ناشی از امتحانات اشاره و اضافه می‌کند: کودکان از ابتدای ورود به مدرسه و زمانی که کلاس اول را شروع می‌کنند، هیچ ترس و دلهره‌ای از امتحان و آزمون‌های کلاس ندارند اما متأسفانه، این والدین، مربیان، آموزگاران، هم‌کلاسی‌ها و دیگر اطرافیان هستند که کودک را نسبت به امتحان آشفته و پریشان می‌کنند؛ تا حدی که در سال‌های بعدی تحصیل، دانش‌آموز همواره دچار چنان اضطرابی می‌شود و گاهی از درس و کلاس و مدرسه هم بیزار می‌شود.

این مدیر فرهنگی با دسته‌بندی اضطراب به دو دسته‌ی «اضطراب مخرب» و «اضطراب سازنده»، تصریح می‌کند: داشتن اندکی اضطراب در روزهای امتحان، لازم و طبیعی و سازنده است زیرا موجب حرکت، نشاط، پویائی و انگیزه دانش‌آموز برای یادگیری می‌شود.

وی خاطرنشان می‌کند: اضطراب زمانی مخرب خواهد شد که از حد معقول و معمول تجاوز کند که آن موقع باعث ناتوانی و ضعف دانش‌آموز، فراموشکاری‌های زودگذر، خطاهای ادراکی، حواس پرتی، درگیری‌های ذهنی، نداشتن تمرکز، هیجان بیش از اندازه و به دنبال آن کاهش عملکرد تحصیلی خواهد شد.

این مشاور تحصیلی به  سن شروع اضطراب نیز اشاره و بیان می‌کند: اضطراب امتحان معمولاً بین سنین ۱۰ تا ۱۱ سالگی(مقطع ابتدائی) آغاز می‌شود و چنانچه درمان نشود، پیوسته افزایش می‌یابد.

عابدی عوامل بوجود آورنده اضطراب امتحان را سه دسته می‌خواند و اظهار می‌کند: عوامل فردی اضطراب مواردی مانند انتظار بیش از توان خود داشتن، ضعف اعتماد به نفس، کم بودن انگیزه موفقیت، تفکر منفی درباره توانایی‌ها و استعدادهای خود، احساس رقابت بیش از اندازه و نبود آمادگی و برنامه‌ریزی لازم برای امتحان در برمی‌گیرد.

عوامل خانوادگی از دیگر عوامل بروز اضطراب از دیدگاه این مشاور تحصیلی است که وی در این مورد می‌گوید: سختگیری‌های بیش از اندازه، حمایت و تشویق نکردن کودکان داشتن الگو، والدین مضطرب، اختلافات و نابسامانی‌های خانوادگی در روزهای امتحان، ایجاد رقابت‌های غیرمنطقی بین فرزندان خانواده و تهدیدهای بی مورد والدین می‌تواند در بروز بیش از حد اضطراب تاثیرگذار باشد.

وی سومین دسته از عوامل  اضطراب‌زا را نیز مربوط به درون مدرسه ذکر و در ادامه عنوان می‌کند: انتظارات بالای معلم، محیط نامناسب امتحان، مقررات خشک و رسمی جلسات امتحان، نوع سؤالات و پرسش‌های امتحانی، ایجاد رقابت‌های ناسالم بین دانش‌آموزان و توجیه نکردن دانش آموزان درباره نحوه امتحان گرفتن از جمله عواملی است که از درون مدرسه موجب اضطراب دانش‌آموزان می‌شود.

عابدی در پاسخ به این سوال که چگونه اضطراب امتحان را کاهش دهیم، می‌گوید: اضطراب هم مانند بسیاری از مشکلات راه حل دارد و قابل درمان است به عبارتی دانش‌آموزان می‌توانند با تنظیم وقت خود برای مطالعه، تکنیک‌هایی را به کار گیرند تا خوب یاد بگیرند، خوب تمرین کنند و از تنبلی، دفع وقت و خیال پردازی بپرهیزند.

وی ادامه می‌دهد: دانش‌آموزان باید سعی کنند مطالعه زیاد و جنبی درباره موضوعات درسی داشته باشند چرا که این کار موجب اعتماد به نفسشان می‌شود و باعث خواهد شد تا به سؤالات امتحان با اطمینان بیشتری پاسخ دهند.

وی با بیان این که دانش‌آموزان باید از روش‌های آرام‌سازی و کاهش اضطراب مانند آرام‌سازی عضلانی، حساسیت‌زدائی منظم و مثبت‌اندیشی برای حفظ آسودگی خود استفاده کنند، تصریح می‌کند: دانش‌اموزان باید برای دوری از اضطراب امتحان، سطح انتظار و توقع خود را در حد معقول و منطقی قرار دهند و از رقابت‌های مخرب با دوستان خود بپرهیزند، زیاد به نتایج امتحان فکر نکنند و بیشتر به آنچه باید انجام دهید بیاندیشند.

عابدی در پایان نیز چند توصیه به  والدین و اولیاء مدرسه می‌کند و می‌گوید: رعایت نکاتی همچون پرهیز از ایجاد رقابت ناسالم بین دانش‌آموزان، فراهم‌سازی محیطی مطلوب برای امتحان دادن، کاهش توقعات خود از آنان، توجه کردن به تلاش دانش‌آموزان و پرهیز از برجسته کردن نتیجه امتحانات، می‌تواند در کنترل و کاستن از اضطراب دانش‌آموزان به ویژه در فصول امتحانات کمک شایانی کند.

منبع:ایسنا

مرتبط:

اضطراب امتحان و مقابله با آن

اضطراب امتحان با چاشنی پروتکل‌های بهداشتی

فصل امتحان‌های مجازی _چالش فرزندان و والدین

علی درخشان  اظهار کرد: هرچه زمان بیشتری از گسترش ویروس کرونا سپری می‌شود، نگرانی افراد افزایش می‌یابد و مواردی نظیر قرنطینه شدن، لغو پروازها و محدودیت‌هایی از این قبیل احساس بدی در افراد به وجود می‌آورد.

وی با بیان این‌که کاملاً طبیعی است که با شیوع این بیماری افراد نگران سلامتی خود باشند، عنوان کرد: گرچه کرونا ویروس یک بیماری بسیار واگیردار و در مواردی کشنده است، اما طبق گفته متخصصان افرادی بیشتر در معرض خطر قرار دارند که سیستم ایمنی ضعیف یا بیماری‌های زمینه‌ای دارند و توصیه‌های پزشکان را جدی نمی‌گیرند؛ بنابراین افراد با رعایت نکات بهداشتی و پیشگیری می‌توانند از ابتلا به این ویروس تا حد زیادی مصون بمانند.

درخشان با اشاره به این‌که در این مواقع نباید خطر را تشدید کرد، افزود: مغز ما عادت دارد در هنگام مواجهه با خطرات ناشناخته، آن‌ها را ترسناک‌تر ارزیابی کند؛ به طور مثال در شرایط فعلی حالتی را در ما ایجاد می‌کند که گویی به بیماری مبتلا شده‌ایم.

این روانشناس بالینی اضافه کرد: این امر بخشی از پاسخ ذاتی داخلی دستگاه عصبی مرکزی است که موقعیت‌های خطرزا را بزرگ و ترسناک جلوه می‌دهد تا باعث توجه بیشتر به آن پدیده‌ها شود، ضمن اینکه  اتفاقاتی که سلامتی ما را کمتر تهدید می‌کند کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند؛ برای مثال آمار کشته شدگان ناشی از حوادث رانندگی بسیار بیشتر از ویروس کروناست اما هیچگاه این موضوع مانع سوار شدن افراد به اتومبیل نمی‌شود.

وی ادامه داد: بنابراین شیوع ویروس کووید ۱۹ به خاطر واگیردار بودن شدید آن از همه چیز ترسناک‌تر است؛ زیرا تمام رسانه‌های جمعی به صورت آنلاین به خطرات ناشی از این مسئله تأکید دارند.

درخشان با اشاره به لزوم انجام از اقدامات احتیاطی طبیعی و سالم، عنوان کرد: بیماری‌های آنفلوانزا و کرونا ویروس هر دو از طریق تماس، لمس، سرفه یا عطسه منتشر می‌شوند؛ بنابراین در صورتی که بیمار هستید در منزل مانده و از رفتن به سر کار یا مسافرت به نقاط مختلف پرهیز کنید، اگر بیمار نیستید نیز از تماس صمیمانه با شخصی که بیمار است اجتناب کرده و از روش‌های توصیه شده برای ضد عفونی کردن و رعایت نکات بهداشتی بهره بگیرید.

این روانشناس بالینی بیان کرد: رعایت نکات بهداشتی در درجه اول به معنای شستن مرتب و صحیح دست‌هاست، اگر به خارج از منزل رفتید به محض رسیدن دستان خود را حتماً بشویید و برای کاهش اضطراب سعی کنید هنگام شستن دست‌ها با آب گرم و صابون در ذهن خود سرود مورد علاقه دوران کودکی خود را مرور کنید و تا زمان پایان آهنگ دست از شستن نکشید.

وی با اشاره به این‌که در این شرایط سعی کنید شاد و با روحیه باشید این موضوع به سیستم ایمنی شما کمک می‌کند تا سالم بمانید، افزود: به خاطر داشته باشید که برای این منظور به یک رژیم غذایی متعادل، خواب کافی و آرامش نیاز دارید و البته  ورزش منظم حتی در زمستان  نیز به این امر کمک می‌کند.

درخشان استفاده بیش‌از حد از رسانه‌های اجتماعی و فضای مجازی را باعث افزایش نگرانی برشمرد و گفت: از توجه به برخی از رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و هر منبعی که با دامن زدن به بحران و تشویش اذهان عمومی، اهداف سودجویانه خود را دنبال می کنند اجتناب کنید.

این روانشناس بالینی تصریح کرد: دریافت این اخبار از طریق اینترنت، تلفن همراه، تلویزیون یا هر وسیله ارتباط جمعی دیگر می‌تواند فرصت‌هایی را برای افراد یا شرکت‌های مغرض یا سودجو ایجاد کند و توصیه می‌کنم استفاده از رسانه‌های اجتماعی به اندازه کافی و با هوشمندی صورت گیرد تا بیش‌از حد به نگرانی و اضطراب خود دامن نزنیم.

وی عنوان کرد: سعی  کنید با آرامش و به دور از نگرانی اطلاعات صحیح را از غیرصحیح تشخیص داده و هیجانی عمل نکنید، پزشکان و دانشمندان در حال تلاش شبانه‌روزی برای کشف دارو و محدود کردن انتقال ویروس به بدن انسان هستند؛ بنابراین به کار و تلاش بی‌وقفه آن‌ها اعتماد کنید.

درخشان گفت: این‌که در حال حاضر چه چیزی باعث اضطراب و ناراحتی شما شده مهم نیست؛ به خاطر بیاورید اتفاقاتی که در گذشته سبب اضطراب شما می‌شد چگونه مدیریت می‌کردید؛ الان هم مانند تجربیات گذشته اضطراب خود را مدیریت کنید.

این روانشناس بالینی افزود: اگر مشغول گفت‌وگوی درونی با خود هستید و باورهای غیرمنطقی را در خود پرورش می‌دهید و به نگرانی خود دامن می‌زنید و احساس کردید نگرانی بیش‌از حد و دردسر ساز دارید بهتر است با یک روان‌شناس، مشاور یا  یک دوست قابل اعتماد در مورد نگرانی خود صحبت کنید.

وی افزود: شاید نیاز باشد از  برخی تکنیک‌های ذهن آگاهی یا مراقبه یا راهکارهایی که قبلاً در مواقع بحران به کار می‌بردید، استفاده کنید تا به این وسیله بتوانید بر اضطراب خود چیره شوید.

درخشان بیان کرد: هر راهکاری که به ذهن‌تان می‌رسد برای کاهش استرس و اضطراب خود انجام دهید؛ زیرا آسیب‌هایی که استرس به شما می‌رساند به مراتب بیشتر است.

این روانشناس بالینی افزود: بروز اپیدمی‌ها هر از گاهی در سراسر جهان رخ می‌دهد؛ گرچه برخی از آن‌ها ترسناک هستند اما کاملاً طبیعی است، باید توجه داشت که با آرامش و رعایت موازین بهداشتی توصیه شده حتی اگر در منطقه آلوده هم زندگی کنید می‌توانید نگرانی‌های خود را مدیریت کرده و به آن دامن نزنید.

منبع:ایسنا

مرتبط:

اختلال اضطراب فراگیر چیست؟

قصه درمانی اضطراب کودکان را کاهش می‌دهد

راهکارهایی برای مدیریت ترس و اضطراب کودکان در دوران کرونا

مریم کاووسی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به این‌که اضطراب و نگرانی بخش جدایی‌ناپذیر زندگی امروز بشر است، اظهار کرد: ما روزانه با چالش‌های جدیدی روبرو می‌شویم که اضطراب در حد طبیعی به ما کمک می‌کند در شرایط بحرانی و پُرخطر، واکنش مناسبی از خود نشان دهیم که به‌واسطه آن می‌توانیم برنامه‌ریزی مناسبی برای زندگی خود داشته باشیم

وی با اشاره به این‌که اختلال اضطراب فراگیر، یکی از انواع اختلالات اضطرابی است که در آن فرد نگرانی بیش‌ازحد و غیرمعقولی در مورد اتفاقات و فعالیت‌های روزانه زندگی‌اش تجربه می‌کند، عنوان کرد: میزان نگرانی در اختلال اضطراب فراگیر آن‌قدر زیاد است که روابط اجتماعی و زندگی روزمره‌تان را درگیر می‌کند و باعث ایجاد اختلال در تمامی عرصه‌های زندگی می‌شود که آگاهی از علائم آن جهت تشخیص بیماری و درمان به‌موقع اهمیت زیادی دارد.

کاووسی با اشاره به این‌که این اختلال در دسته اختلالات اضطرابی جا می‌گیرد و مشخصه آن نگرانی دائمی و بیمارگونه فرد نسبت به رویدادهای آینده است، ادامه داد: درواقع مشکل اصلی فردی که به این نوع اختلال مبتلاست ترس از ابهام است چراکه می‌خواهد کنترل تمام امور را در دست داشته باشد.

این روانشناس با اشاره به این‌که میزان شیوع اختلال اضطراب فراگیر در زنان حدوداً دو برابر مردان است، عنوان کرد: علائم این اختلال در میان‌سالی به اوج خود می‌رسد و طی سالیان بعد کاهش پیدا می‌کند که البته در کودکان نیز اتفاق می‌اُفتد.

وی با اشاره علائم اختلال اضطراب فراگیر، گفت: توجه به شیوع بالای این اختلال، آگاهی و شناسایی علائم آن جهت درمان اهمیت زیادی دارد که ازجمله علائم این بیماری می‌توان به ناتوانی در کنترل و مدیریت نگرانی‌ها، نگرانی افراطی و نامعقول بدون دلیل مشخص، نگرانی تعمیم یافته به‌تمامی موضوعات، مشکلات ذهنی و جسمانی هم‌زمان با نگرانی مزمن و مختل شدن بخش‌های مهم زندگی اشاره کرد.

کاووسی با اشاره به این‌که در این اختلال شما قادر به کنترل نگرانی‌های خود نیستید و ممکن است هیچ‌گاه آرامش واقعی را تجربه نکنید، عنوان کرد: در این بیماری همیشه احساس می‌کنید که چیزی از درون شما را آزار می‌دهد ولی از علت واقعی آن اطلاعی ندارید و این نگرانی طولانی‌مدت به‌طور مکرر شما را درگیر خود نگه می‌دارد.

این روانشناس با اشاره به این‌که نگرانی فرد مبتلابه اختلال اضطراب فراگیر محدود به شرایط یا موقعیت خاصی نمی‌شود، افزود: محتوا و موضوع این نگرانی بسته به سن و سال یا دغدغه‌های زندگی روزمره افراد متفاوت است، برای مثال جوانان بیشتر نگران کار یا تحصیل و افراد میان‌سال نگران سلامتی خود و افراد خانواده‌شان هستند.

وی تصریح کرد: بی‌خوابی، خواب ناآرام و بدون کیفیت، پریدن از خواب، گرفتگی و انقباض عضلات، دردهای عضلانی، نداشتن قدرت تمرکز، بی‌قراری، بداخلاقی و زودرنجی، تحریک‌پذیری بالا، زود از کوره در رفتن خصوصاً در موقعیت‌های استرس‌زا، تپش قلب، سردرد و سرگیجه، حالت تهوع، اسهال و یبوست ازجمله علائم ناشی از وجود استرس‌های مُزمن و طولانی در بدن است.

کاووسی بیان کرد: به دنبال نگرانی زیاد و مشکلات ذهنی – جسمانی در اختلال اضطراب فراگیر سطح عملکرد کُلی انسان کاهش یافته و باعث ایجاد مشکلات و دردسرهای فراوان در زندگی شغلی، تحصیلی و اجتماعی می‌شود.

این روانشناس با اشاره به این‌که علت دقیق اختلال اضطراب فراگیر مشخص نیست ولی پژوهشگران مجموعه عوامل زیستی، اجتماعی و روانی را در بروز این اختلال دخیل می‌دانند، عنوان کرد: در این اختلال مؤلفه وراثتی می‌تواند نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد.

وی با بیان این‌که تشخیص اختلال اضطراب فراگیر آسان نیست، چون اختلالات اضطرابی انواع گوناگونی دارد، افزود: علاوه تشخیص مرضی یا نرمال بودن سطح اضطراب بایستی توسط متخصصین و روانشناسان انجام شود.

کاووسی با اشاره به این‌که دریافت حمایت‌های عاطفی از خانواده و نزدیکان در کنار روان‌درمانی و دارودرمانی می‌تواند بسیار مفید باشد، عنوان کرد: یکی از دلایل اصلی در بروز اختلالات اضطرابی، عامل ژنتیک است، متأسفانه اگر اعضای خانواده شما نیز به اختلالات اضطرابی مبتلا باشند ممکن است علائم خود را نادیده بگیرید چون گمان می‌کنید همه‌چیز طبیعی است.

منبع:ایسنا

مرتبط:

قصه درمانی اضطراب کودکان را کاهش می‌دهد

تفاوت استرس با اضطراب را بهتر بشناسیم

راهی مطمئن برای دفع اضطراب از کودکان

مسلم سیاه‌بیشه  با اشاره به این‌که استرس، اضطراب، بی‌خوابی و… همگی نشانه‌هایی از روان ناسالم هستند، اظهار کرد: بیشتر مردم حداقل در مسائلی از زندگی کمال‌گرا هستند، تعیین اهداف بزرگ می‌تواند اولین قدم به سوی موفقیت باشد اما مطالعات نشان داده رده‌های بالای کمالگرایی باعث به وجود آمدن اختلالات روانی می‌شود و خطر مرگ را افزایش می‌دهد. کمالگرایی به افسردگی بعد از زایمان نیز مرتبط است.

وی با اشاره به این‌که کمال‌گرایی دو جنبه دارد، عنوان کرد: کمال‌گرایان اهداف بزرگی برای خود تعریف می‌کنند و معمولاً از این‌که نتوانند به رده‌های بسیار بالای اجرایی برای رسیدن به آن اهداف برسند نگران هستند، مشکل اهداف بزرگ نیست بلکه به اصطلاح «نگرانی کمال‌گرایان» برای نرسیدن به اهداف و حس بی‌ارزش بودنی است که در زمان شکست روی می‌دهد و می‌تواند به سلامت روان ضربه بزرگی بزند.

سیاه‌بیشه با اشاره به این‌که راهکاری دیگر برای کمالگرایان تعیین اهداف کوچک و قابل دسترس است، افزود: در این صورت احتمال اینکه شکست بخورند و خودشان را به‌خاطر آن سرزنش کنند و سطح کمال‌گرایی‌شان پایین بیاید کمتر است، به‌عبارت ‌دیگر کمالگرایان باید به درجه‌های موفقیت فکر کنند نه به اینکه «یا به همه‌چیز برسند یا هیچ‌چیز».

این روانشناس با اشاره به این‌که فضای داخل خانه ما را از سرما، گرما و دیگر شرایط نامتعادل هوایی حفظ می‌کند، اما اگر مرتباً بیرون نرویم ممکن است به سلامت روان خود صدمه بزنیم، افزود: محققان کشف کردند که ۹۰ دقیقه راه‌رفتن در طبیعت باعث کاهش فعالیت ناحیه‌ای از مغز که به قشر کمربندی قدامی معروف است می‌شود، این ناحیه زمانی که ما به افکار منفی فکر می‌کنیم فعال می‌شود البته راه رفتن در کنار یک جاده شلوغ نتوانست این ناحیه را آرام کند.

وی با بیان این‌که آخرین مطالعات به ما توصیه می‌کنند که صرف زمان در خارج از خانه برای سلامت روان مفید است، افزود: تحقیقی در سال ۲۰۱۰ در علوم محیط و تکنولوژی نشان داد که بودن در یک فضای سبز به مدت پنج دقیقه می‌تواند باعث بالا رفتن اعتماد به‌ نفس شود، درسال ۲۰۰۱ مطالعات منتشر شده در مجله محیط و رفتار نشان داد صرف زمان در فضای سبز حتی نشانه‌های بیش‌فعالی در کودکان را حتی نسبت به فعالیت‌هایی مانند تماشای تلویزیون در خانه، بیشتر کاهش می‌دهد.

سیاه‌بیشه با اشاره به این‌که عموماً داشتن روابط اجتماعی با بهبود سلامت روان مرتبط است، افزود: برقراری روابط دوستانه در فیسبوک و دیگر سایت‌های اجتماعی می‌تواند مملو از خطر باشد، تحقیقاتی نشان داد که خواندن مطالب بی‌ارزشی که دیگران در صفحه اجتماعی خودشان قرار می‌دهند باعث می‌شود که ما احساس بدی نسبت به خودمان پیدا کنیم این حس قوی‌تر می‌شود اگر آن‌ها لیست دوستان بیشتری داشته باشند که باعث فخر فروشی بیشتری نیز می‌شود.

این روانشناس با بیان این‌که زمان صرف‌شده در رسانه‌های اجتماعی مرتبط با علائم افسردگی است، عنوان کرد: هرچند تابه‌حال مشخص نشده که این علائم بیشتر مربوط به مشکلات روانی یا مربوط به استفاده از رسانه‌های اجتماعی است، تحقیقی منتشر شده در کنفرانس سالانه‌ انجمن جامعه‌شناسی بریتانیا نشان داد که رسانه‌های اجتماعی مانند شمشیرهای دولبه هستند.

وی افزود: افرادی که از اختلالات روانی رنج می‌بردند بیان کردند که کار با رسانه‌های اجتماعی به آن‌ها احساس متعلق بودن در گروهی را داده است و از طرفی دیگر برخی گفته‌اند کار با فیسبوک و دیگر سایت‌های مشابه شرایط اضطراب و پارانویای آن‌ها را تشدید کرده است.

سیاه‌بیشه افزود: محققان پیشنهاد می‌کنند بهترین روش برای استفاده از رسانه‌های اجتماعی، نفع بردن از ارتباط و محدود نکردن تمام زندگی اجتماعی شما به رسانه‌های اجتماعی است.

این روانشناس با اشاره به این‌که اگر ما نگرانی‌های خودمان را در طول روز به بازه‌ زمانی ۳۰ دقیقه‌ای منتقل کنیم٬ می‌توانیم این نگرانی‌ها را کاهش دهیم، عنوان کرد: صحبت کردن و نالیدن درباره نگرانی‌ها باعث می‌شود فرد احساس بدی نسبت به زندگی داشته باشد، پس زمان نگرانی برای خودتان داشته باشید ولی در سکوت این کار را انجام بدهید.

وی با بیان این‌که ناراحتی‌های روزانه بخشی از زندگی هستند اما نباید اجازه دهیم که ما را از پا دربیاورند، تصریح کرد: هر چقدر که افراد به مسائل کوچک مثل گیر کردن در ترافیک یا بحث با همسرشان رفتار منفی نشان دهند احتمال اینکه ۱۰ سال بعد استرس و افسردگی بیشتری داشته باشند، بیشتر است.

منبع:ایسنا

مرتبط:

۴ راهکار برای ترک اعتیاد به شبکه‌ های اجتماعی

توهم دانایی در کودکان و نوجوانان آفتی از سوی رسانه‌های اجتماعی

دکتر اهدایی‌وند خاطرنشان کرد: هر ساله هفته ملی کودک با تمرکز بر اهمیت دوران کودکی، ویژگی‌ها، نیازها و خواسته‌های کودکان امروز در سراسر کشور برگزار می شود و شعار امسال این هفته “آینده را باید ساخت” است.

وی با بیان اینکه در پاندمی کرونا بزرگسالان قادر به کنترل احساسات خود بوده و می‌توانند صبورانه عمل کنند، یادآور شد: کودکان در شرایط نامطلوب معمولا دچار سر درگمی شده و بسیار وابسته به دیگران و طبق رفتار اطرافیان خود عمل می‌کنند.

اهدایی‌وند با بیان اینکه برای کودکان بسیار دشوار است که در بحران‌ها نگرانی خود را پنهان کنند، تصریح کرد: در بحران کرونا اقدامات محدود شونده نظیر فاصله گذاری اجتماعی، ممنوعیت فعالیت‌های خارج از خانه، تعطیلی مدارس و مهدهای کودک، دوری از دوستان و بازی و ورزش باعث شده که کودکان در شرایطی پیچیده‌ای قرار گرفته و  پریشانی و استرس و اضطراب در آنها افزایش یابد.

وی در این رابطه کاهش ترس و نگرانی کودکان از راه‌های مناسب و تقویت ذهن آنها را ضروری دانست و تاکید کرد: والدین با مراقبت و علاقمندی بیشتر می‌توانند استرس کودکان را کاهش دهند.

به گفته دکتر اهدایی وند، وقتی کودکی دچار استرس می‌شود ممکن است پاسخ‌های متفاوتی نظیر جیغ زدن، پنهان شدن، غمگین یا خشمگین شدن و غیره از خود نشان دهد که برای کمک به وی باید نسبت به  احساس کودک آگاهی داشته باشیم و فعالیت‌های مختلفی را برایش در نظر بگیریم.

وی با اشاره به برگزاری هفته ملی کودک با رویکرد بازی، نشاط و تحرک فیزیکی گفت: برنامه‌های این هفته بر موضوعاتی نظیر بازی و نشاط و بازی‌های مناسب خانگی، کنترل اضطراب آنها در دوران کرونا، فعالیت فیزیکی و پیشگیری از چاقی و اضافه وزن ، سلامت و ایمنی، تغذیه مناسب شیرخواران و کودکان تمرکز دارد.

مدیریت ترس و نگرانی کودکان با استفاده از روش‌های ساده 

دلبرپور احمدی رئیس گروه سلامت نوزادان، کودکان و شیرمادر معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی نیز با تاکید بر  مدیریت ترس و نگرانی در کودکان خاطرنشان کرد: مادران با روش‌هایی ساده اما موثر می‌توانند به مدیریت ترس، نگرانی، ناراحتی و ایجاد آسایش و اطمینان خاطر در کودکان بپردازند.

وی به مادران توصیه کرد: زمانی را برای ارتباط دو طرفه با کودک در نظر گرفته و برای هر کودک جداگانه وقت بگذارید. یک جریان روزمره منعطف ولی ثابت ایجاد کرده و برنامه‌ای برای خود و کودک تهیه کنید و زمانی را برای فعالیت، فراغت و استراحت داشته باشید. سعی کنید ورزش را در برنامه هر روز کودک بگنجانید.

احمدی با تاکید بر این که کودکان باید مرتب دستان خود را با آب و صابون بشویند، گفت: باید شست و شوی  دست‌ها و رعایت بهداشت برای کودک سرگرم کننده باشد و برای این منظور می‌توان یک شعر ۲۰ثانیه‌ای  ساخت و چند حرکت به آن اضافه کنید.

به گفته وی، همه کودکان بدرفتاری‌ها و کج خلقی‌هایی دارند که در هنگام خستگی، گرسنگی، ترسیدن یا یادگیری مهارت‌های مستقل طبیعی هستند. به ویژه وقتی که مجبورند در خانه بمانند می‌توانند والدین را بسیار عصبی کنند.

دلبر پوراحمدی به مادران تاکید کرد که رفتار بد کودک را سریع به جهت مثبت تغییر دهند و قبل از این که رفتار بد شروع شود، آن را متوقف کنند.

به گفته وی، والدین باید روال معمول کودک را حفظ و  هر گونه تغییر را متعادل کنند. در صورت امکان خواب و وعده‌های غذایی معمولی کودک را منظم کرده و مطمئن شوند کودک به درستی غذا می‌خورد و خواب کافی دارد.

دلبرپور احمدی با تاکید بر ضرورت ایجاد محیطی آرام در خانواده، از والدین خواست میزان استرس و اضطراب در کودکان و سایر افراد خانواده را مدیریت کنند. ضمن کنترل ترس، خشونت و دلهره خود از بحث در مورد آنها در حضور کودکان اجتناب کنند.

وی تاکید کرد که والدین هرگز نباید ذهن کودک را با دلواپسی‌های آینده و نگرانی‌های خود پر کنند، بلکه درباره مفهوم و ضرورت تعطیلی و قرنطینه برای آنها توضیح دهند.

دلبرپور احمدی با اشاره به اهمیت نقش کودکان برای ساخت آینده ای بهتر  گفت: نمی‌دانیم ویروس تا کجا و یا چه حدی ممکن است گسترش یابد، اما می توانیم با مراقبت از خود، به کودکان آسایش و اطمینان خاطر بدهیم. اطلاعات واقعی را بر اساس نیاز کودک در اختیارش قرار دهیم و ضمن ایجاد روابط عاطفی رفتارهای پیشگیرانه مثبت را  در آنها ترغیب کنیم.

منبع:ایسنا

مرتبط:

راه‌های محافطت از کودکان در برابر کرونا

در دوران کرونا خانواده‌ها برای تعامل با فرزندان، با هم فیلم ببینند