نوشته کاهش سرعت، زمین را نجات می‌دهد اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

نوشته کرونا باعث سکوت زمین شده است اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

بشقاب پرنده یا به انگلیسی UFO به یک فضاپیما گفته می شود

اولین مشاهده بشقاب پرنده در سال ۱۹۴۷ اتفاق افتاد، زمانی که تاجری به نام کنت آرنولد ادعا کرد که گروهی ۹تایی از اشیاء عجیب با سرعت زیاد را در کنار کوه رینیر (Mount Rainier) در حالی دیده است که هواپیمای کوچک خود را هدایت می کرده است.

در فرهنگ عمومی عبارت بشقاب پرنده یا به انگلیسی UFO به یک فضاپیما گفته می شود که البته تعریف آن شامل هرگونه اشیاء هوایی ناشناخته می شود.

دیدن بشقاب پرنده بارهای زیادی در طول تاریخ و در سراسر جهان گزارش شده است که همیشه با این سوال همراه بوده که آیا حیات در دیگر سیاره ها و در دیگر نقاط دنیا وجود دارد یا خیر؟

اولین مشاهده بشقاب پرنده در سال ۱۹۴۷ اتفاق افتاد، زمانی که تاجری به نام کنت آرنولد ادعا کرد که گروهی ۹تایی از اشیاء عجیب با سرعت زیاد را در کنار کوه رینیر (Mount Rainier) در حالی دیده است که هواپیمای کوچک خود را هدایت می کرده است. آرنولد تخمین زده که این شئ پرنده می توانسته چندین هزار کیلومتر در ساعت حرکت کند. زمانی که دیدن این بشقاب پرنده ها افزایش یافت، در سال ۱۹۴۸، دولت ایالت متحده شروع به تحقیقاتی روی آن ها کرد.

درباره یوفوها (UFO)

اصطلاحی در میان مهندسین با عنوان “نسبت سیگنال به نویز” وجود دارد که عبارت است از میزان سختی دریافت سیگنال واقعی (صداهای عبوری از خطوط تلفن) و دریافت آنها در میان تمام صداهای اضافی و مزاحم که همان نویز می باشد. در خصوص یوفوها نسبت سیگنال به نویز بسیار ژرف و دست نیافتنی است و از همینرو قابل شنیدن نیست.

بشقاب پرنده – UFO

البته موضوعیت کلی ماجرا با تلاش انسان برای سفر به فضا بی ارتباط است. اگر بشر در پی ساخت بشقاب پرنده و یا سفینه فضایی باشد پس باید وسیله ی مورد نیاز خودش را بسازد و مهم نیست که این وسیله قبلا توسط سایرین ساخته شده باشد یا نه.

اینکه گفته می شود ممکن است با مطالعه بر روی داستان های مربوط به بشقاب پرنده ها، موجودات فضایی و یوفوها چیزهایی یاد بگیریم درست نیست. اول اینکه مشکل “نسبت سیگنال به نویز” حل نشده است و حتی اگر داستان های گفته شده صحت داشته باشند تنها در حد موضوعات علمی-تخیلی کاربرد دارند. موضوعات علمی-تخیلی از این جهت مفید هستند که می توانند تصویری ذهنی از مساله ی پیشرو برای شما رسم کنند تا سرنخی برای آغاز در اختیار داشته باشید. حتی اگر یوفوها واقعا حقیقت داشته باشند، که در پاره ای از ابهام است، و فیلم هایی از آنها در اختیار داشته باشیم بازهم کمک چندانی نخواهد بود.

فرضیه موجودات فرازمینی با اینکه با شکست مواجه شد

مشاهدات بشقاب پرنده

فرضیه موجودات فرازمینی با اینکه با شکست مواجه شد، اما دانشمندان و مهندسانی مانند جی الن هاینک (نجوم شناس) نتیجه گیری کردند که بخش کوچکی از گزارش های قابل اعتماد بشقاب پرنده شواهد مشخصی برای حضور فرازمینی ها از کره خاکی بود. هاینک موسسه ای تحت عنوان مطالعات بشقاب پرنده ها تاسیس کرد تا تحقیقات روی این مشاهدات را ادامه دهد.

به جز پروژه کتاب آبی، تنها مدارک رسمی و مکتوب شده از دیدن بشقاب پرنده در کانادا نگهداری می شده که در سال ۱۹۶۸ از وزارت دفاع کانادا به شورای پژوهشی ملی کانادا منتقل شد. پرونده های کانادایی شامل حدود ۷۵۰ مشاهده این اجسام ناشناخته بود. رکوردهای دیگر و البته کمتری در انگلستان، سوئد، دانمارک، استرالیا و یونان نگهداری می شود.

در اتحاد جماهیر شوروی بیشتر این تحقیقات توسط کارهای مربوط به ارتش انجام می گیرد. مشاهدات بشقاب پرنده در چین نیز با تحقیقات نظامی آمیخته شده و برای مردم هنوز منتشر نشده است.

بشقاب پرنده ها در ایران

نوشتار‌های اصلی: رؤیت اشیای ناشناس پرنده در ایران و اشیای پرنده ناشناخته در آسمان تهران (۱۳۵۵)

در دورهٔ جدید که موج رؤیت بشقاب‌پرنده‌ها به اوج رسید، نام ایران نیز در بین کشورهایی قرار گرفت که نه‌تنها تعداد قابل‌توجهی گزارش از آن مخابره می‌شد، بلکه تعدادی از گزارش‌های مهم ازنظر طرفداران وجود بشقاب‌پرنده‌ها در ایران رخ داده‌بود. در این بین، یکی از گزارش‌ها اهمیت بیشتری داشت: شیء ناشناس پرنده که در بامداد روز ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۷۶ (۲۸ شهریور ۱۳۵۵) در تهران دیده شد. بر اساس گزارشی از این ماجرا، که در ۳۱ اگوست ۱۹۷۷ (۱۳۵۶) منتشر شد، ساعت ۱۲:۳۰ نیمه شب ۱۹ سپتامبر تلفن هایی از منطقهٔ شمیران به نیروی هوایی ارتش ایران زده می‌شود و طی آن، گزارش رؤیت یک شیء پرندهٔ ناشناس در افق شمالی گزارش می‌شود. دقایقی بعد، برج مراقبت فرودگاه مهرآباد تهران حضور این جِرم را در رادار خود تأیید می‌کند و بلافاصله یک فروند هواپیمای شکاری به تعقیب آن برمی خیزد.

داستان بشقاب‌پرنده‌ها در ایران برای چندین سال دوران آرامی را سپری کرد تا اینکه از اوایل دو سال گذشته و با مشاهده اشیاء نورانی در برخی شهرها، بار دیگر داستان از نو آغاز شد. اولین گزارش‌ها از مرزن‌آباد و سپس بابل و مشکین‌شهر آغاز شد؛ جایی که گوی‌های نورانی می‌توانست علاوه بر اینکه موجب وحشت اهالی شود، حتی خسارات زیادی به‌جای گذارد. این پدیده، که هم‌زمان در برخی از کشورهای جهان هم رؤیت شد، به‌سرعت مورد بررسی قرار گرفت و نتیجه به‌زودی مشخص شد. آذرگوی‌های گلوله‌ای، که یک پدیدهٔ نادر ولی شناخته شده‌است. البته در مورد بابل، گونه‌ای از تخلیهٔ انرژی ژئوفیزیکی علت اصلی حادثه اعلام شد، اما مشکین شهر نه‌تنها پایان داستان آذرخش‌های گلوله‌ای را رقم زد، آغاز فصل جدید بشقاب‌های پرنده نیز از همان‌جا آغاز شد.

بشقاب پرنده ها در چند نقطه ایران مشاهده شده است

گزارش های اخیر درمورد یوفو

۲۵ و ۲۶ فروردین‌ماه ۱۳۸۳ خبرگزاری‌ها خبر مشاهده شیء ناشناس نورانی را در آسمان مشکین‌شهر و اردبیل دادند، بلافاصله صدا و سیما تصاویری که توسط یک دوربین آماتور (ساده) از این اجرام تهیه شده بود منتشر ساخت و بدین ترتیب موج جدید آغاز شد. خبرگزاری ایرنا در کمتر از ۷۲ ساعت بیش از ۶ خبر از رؤیت این اجرام در آسمان شهرهای مختلف ایران از مشکین‌شهر و اردبیل گرفته تا گنبدکاووس و تبریز و اراک و اشنویه و سنندج و… منتشر کرد.

گزارش اول از دو شیء پرندهٔ ناشناس در آسمان سخن می‌گفت که تلألوئی با رنگ‌های مختلف داشتند و حرکت‌هایی نامشخص در آسمان انجام می‌دادند هنوز دربارهٔ این گزارش نمی‌توان اظهار نظر کرد، چرا که هیچ داده مشخصی از آن وجود ندارد. اما در بقیهٔ موارد با شیء درخشان در افق جنوب غرب یا شمال غرب مواجه شدیم که حتی از آن هم تصاویری تهیه و پخش شد. به غیر از گزارش اول که مانند رؤیت بسیاری از اجرام پرنده اطلاعات ناقص و نامشخصی دارد، برای بقیهٔ پاسخ قاطعی وجود دارد. چیزی که حتی باور آن نیز مشکل است که چطور چنین شمار زیادی از مردم و رسانه‌ها به آن بی توجه بوده اند.

گزارش ایرنا از دیده شدن این شیء در تبریز را مرور کنید:

«تعدادی از شاهدان عینی گفتند یک شیء نورانی را چهارشنبه شب در آسمان تبریز مشاهده کرده‌اند. به گفته آنان، این شیء که طیف‌هایی از نورهای قرمز، آبی و سبز از آن به سرعت ساطع می‌شده‌است، مقارن ساعت ۲۰:۳۰ چهارشنبه در جنوب آسمان تبریز در منطقهٔ ولیعصر رؤیت شد، در طرفین این شیء نورانی دو بازوی نورانی خط‌گونه وجود داشت. یکی از شاهدان افزود، این شیء از سمت شرق به غرب با سرعتی بسیار کند و غیر محسوس در حرکت بود.»

«یک شیء نورانی بار دیگر سه شنبه شب در ارتفاع پائین در ضلع جنوبی شهر گنبد کاووس دیده شد. به گفتهٔ منابع مردمی، این شیء از ساعت ۲۰ تا ۲۲:۳۰ دقیقه در آسمان ظاهر شده و رنگهای مختلف از خود انعکاس می‌داد. این شیء نورانی، کم کم در آسمان ناپدید شد. دوشنبه شب نیز یک شیء نورانی در ارتفاع پایین در ضلع جنوبی شهر گنبد کاووس مشاهده شده بود.»

ایرنا گزارش داده بود که «این شیء به مدت ۹۰ تا۱۲۰ دقیقه در آسمان ظاهر شده و رنگهای مختلف از خود انعکاس می‌داد. از این شیء نورانی، دو نور جدا شده و کم‌کم در آسمان ناپدید شد.»

«در ساعت ۲۲:۱۵ پنج شنبه ۱۸ خرداد ۱۳۹۱ شیئی نورانی به مدت ۱۰ دقیقه در ضلع شمالی آسمان گنبد کاووس مشاهده شد که ابتدا به صورت حبابی بود که داخل آن یک نور روشنی بود، سپس این حباب به دوقسمت تقسیم شد و یک شکل مخروطی کنار آن تشکیل شد و در آخر به‌صورت غباری آسمان را گرفت و ناگهان ناپدید شد.»

آذر ۱۳۹۵ شیء بزرگ از آسمان مازندران رد شد و به گفته شاهدان عینی بی‌سیم پلیس و آنتن تمام تلفن‌های خانگی و تلفن‌های همراه تا چند ساعت قطع بودند. اما صحت آن را تاکنون هیچ منبع رسمی اعلام نکرده.

یک شیء نورانی در ارتفاع پایین گنبد کاووس مشاهده شد که رنگهای مختلف از خود انعکاس می‌داد

مشخصات کلی بشقاب پرنده

بشقابهای پرنده صورتهایی از یک شی با پیچیدگی متغیر است و معمولا از شکل هندسی کروی مشتق می‌شوند و به شکل دیسک ، بیضوی (شبیه به توپ راگبی) ، دوکی ، استوانه‌ای و مخروطی دیده شدند. بیشتر آنها به شکل بشقاب با قطری حدود ۷٫۵ متر و با گنبدی به ارتفاع ۱٫۵ تا ۱٫۸ر در وسط بودند. بشقابهای پرنده قادرند به سرعت ابعاد خود را تغییر دهند. بشقاب پرنده شی کاملا مجهزی است که شکل سطح قابل مشاهده آن نقش ثانوی در پرواز دارد و معمولا فاقد بال و چرخ است. این اشیاء وقتی از فاصله نزدیک مشاهده می‌شوند، دارای ابعاد نسبتا کوچک ، غالبا کوچکتر از ۲۰ متر هستند، ولی ابعاد انعکاسی راداری آنها تقریبا به اندازه یک هواپیمای جت بوتینگ ۷۰۷ است.

بشقابهای پرنده ، معما بصورت دسته جمعی پرواز می‌کنند، ولی بصورت انفرادی نیز زیاد دیده شده‌اند. آنها ، گاه در فضا به قطعات کوچکتر تقسیم می‌شوند و در چندین مورد هم قطعات کوچک نورانی بهم پیوسته و شی واحدی را بوجود می‌آوزند. ازعجایب اینکه ، بشقابهای پرنده قادرند بطور ناگهانی و آنی خود را از نظرها ناپدید کنند. بشقابهای پرنده قابلیت ساکن ایستادن در هوا را دارند و می‌توانند شتاب و سرعت زیاد را داشته باشند. از ویژگیهای جالب و جذابشان نور افشانی آنها می‌باشد. گزارشها نشان می‌دهند که آنها در دو فاز مختلف تاریک و روشن مشاهده می‌شوند، اغلب روی زمین می‌نشینند، گاه چنان آرام می‌نشینند که گویی روی قشری از مه آرمیده‌اند.

از ویژگیهای دیگرشان، وجود یک یا چند سرنشین در آنهاست که معمولا مایل به مشاهده شدن نیستند. سرنشینان بشقابهای پرنده مجهز به دستگاهی با توانایی تابش پرتوهایی هستند که از میان اشخاص و دیوار عبور می‌کند. سرنشینان قادر به پرواز بوده ، اصابت تیر را احساس نکرده و متقابلا می‌توانند مشاهده کنندگان را فلج کنند. در برخی گزارشها آمده که سرنشینان شبیه انسان هستند. بشقابهای پرنده در پرواز در ارتفاعات کم و یا در روی زمین اثرهایی بر دستگاههای ساخت بشر و محیط اطراف بر جای می‌گذارند. بشقابهای پرنده از تواناییهای هواپیماهای مدرن کاملا آگاهند، از اینرو فاصله خود را اسلحه هوایماها و توپهای ضد هوایی طوری حفظ می‌کنند تا هموراه در خارج از برد موثر آنها قرار گیرند و می توانند کلیه سیستم های الکترونیکی و موتوری و راداری و … هواپیماها را از کار بیاندازند.

مشاهده کنندگانی که به بشقابهای پرنده خیلی نزدیک شدند، در معرض آثار رادیواکتیو قرار گرفتند. به علاوه ، این اشیاء قادرند رادار را به موقع حس و خنثی نمایند و مانع قفل شدن رادارهای کنترل آتش شوند و در دید رادارهای دور برد واقع نشوند. سرنشینان بشقاب پرنده مجهز به سیستم مولد نیروی دافعه قابل حمل‌اند، که پرواز و شناور شدن آنها را در فضا ممکن می‌سازد. به علاوه ، پدیده‌های عدم اصابت گلوله به دستگاه و سرنشینان آن به کمک میدان دافعه قابل توجیه‌اند.

بشقاب پرنده ها به شکل های مختلفی ظاهر می شوند

گروهی از افسران بازنشسته آمریکا بعد از سال‌ها مدعی شدند اجرام پرنده ناشناس بارها روی تاسیسات هسته‌ای آمریکا در سراسر این کشور پرواز کرده‌اند.

به گزارش شبکه تلویزیونی فاکس‌نیوز، این افسران مدعی شدند بشقاب‌های پرنده بارها هدف حملات تاسیسات دفاع ضد هوایی آمریکا قرار گرفته‌اند و بارها موشک‌های پرتاب شده را خنثی کرده‌اند.

رابرت سالاس که از جمله افسران سکوهای موشکی در آمریکا به‌شمار می‌آید گفته است کسانی که این اجرام پرنده را دیده‌اند می‌گویند اجسام بیضی‌شکل و قرمز رنگ بودند.

پرواز این اجسام باعث از کار افتادن سامانه موشک‌های هسته‌ای شد.

این حادثه بارها پیش آمد.

رابرت هیستین محقق اجرام فضایی ناشناس موسوم به یوفو نیز گفت من با بیش از ۱۲۰ نفر از افسران بازنشسته نیروی هوایی که در رویدادهای مرتبط با پرواز یوفوها بر فراز تاسیسات اتمی حضور داشتند مصاحبه کرده‌ام.

این افسران گفته‌اند که موشک‌ها در زمان پرواز این اجرام کار نمی‌کردند.

وی باور دارد کاری که این بشقاب‌های پرنده انجام می‌دهند نوعی کار اکتشافی به‌شمار می‌آید و این پروازها در آمریکا و شوروی نیز صورت گرفته است و با توجه به دوران تاریکی که در زمان جنگ سرد حاکم بود و ممکن بود به جنگی اتمی ختم شود، این بشقاب‌های پرنده تلاش می‌کردند به شکلی در این امر مداخله کنند.

منبع:https://www.beytoote.com

مرتبط:آرتمیس نخستین زن دریانورد ایرانی

خورشید سیاه که همان پرندگان ساره مشکی رنگ هستند

زنان پیشگام در تاریخ ریاضیات آمریکا

نوشته بشقاب پرنده یا به انگلیسی UFO به یک فضاپیما گفته می شود اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

هر سال میلیون‌ها انسان در سراسر جهان، در روز ۲۸ مارس (۹ فروردین)، در ساعت بیست‌وسی دقیقه به وقت محلی، چراغ‌های خانه، فروشگاه و محل کارشان را خاموش می‌کنند تا با جنبش‌های «حفاظت از طبیعت» و بهبود شرایط زمین، اعلام همبستگی کنند. نخستین‌بار، سال ۲۰۰۷، «بنیاد جهانی طبیعت»[۱] و همکاران این سازمان جهانی در «سیدنی» یک ساعت خاموشی برای زمین را اجرا کردند تا توجه جهانیان را به تغییرهای آب‌وهوایی جلب کنند. با گذشت بیش از یک دهه، بحران اقلیمی همچنان پابرجاست و با تهدیدی دیگر همراه شده: از میان رفتن پُرشتاب گونه‌های زیستی و طبیعت.

سامانه‌های طبیعی برای آینده ما حیاتی هستند، با این همه، شتاب از میان رفتن طبیعت در پنجاه سال گذشته، در تاریخ انسان بی‌نظیر بوده است. طبیعت نه‌تنها هوا، آب و غذای پاکیزه را برای ما فراهم می‌کند، بلکه نیرومندترین متحد ما برای مبارزه علیه تغییرهای آب‌وهوایی است. حفاظت از طبیعت یکی از سریع‌ترین، قوی‌ترین و به صرفه‌ترین راه‌ِحل‌ها در برابر بحران اقلیمی است.

هدف جنبش «ساعت زمین» آغاز گفت‌وگوی جهانی درباره‌ی حفاظت از طبیعت، نه‌تنها برای مبارزه با بحرانِ تغییرهای آب‌وهوایی است، بلکه برای سلامتی، خوش‌بختی، کامیابی و حتی بقای انسان بازگو شده.

ما انسان‌ها در جهانی به‌هم پیوسته زندگی می‌کنیم؛ هر کنش ما بر وضعیت زیستی پیرامون‌مان تأثیر می‌گذارد، و این تاثیرگذاری به شکلی فزاینده آسیب‌زا شده است. تقاضای رو به فزونی برای فراوری غذا و انرژی، سبب شده است وضعیّت آب‌وهوایی با شتابی بیش‌تر از پیش‌بینی‌ها دگرگون شود. این زیاده‌خواهی‌ها به بهای از دست‌دادن حیات وحش، زیستگاه‌های طبیعی و زندگی انسان‌ها در سراسر زمین می‌انجامد.

ساعت زمین یکی از جنبش‌های بنیادی محیط زیستی است که میلیون‌ها نفر در بیش از ۱۸۰ کشور جهان با آن همراهی می‌کنند. این جنبش با برجسته‌سازی توانایی مردم، به پیشبرد تصویب قانون‌های پشتیبانی از محیط زیست کمک کرده است. امسال نیز همانند سال‌های گذشته، روز شنبه ۲۸ مارچ ۲۰۲۰ (۹ فروردین ۱۳۹۸) ساعت بیست‌وسی دقیقه، یک‌بار دیگر این حرکت هماهنگ جهانی انجام می‌شود.

همزمان با ساعت زمین، میلیون‌ها انسان در سراسر جهان برای نشان دادن تعهدشان به حفاظت از طبیعت، به مدت یک ساعت، چراغ‌هایشان را خاموش می‌کنند. در این یک ساعت همه باهم نشان می‌دهیم برای حفاظت از حیات وحش و جنگل‌ها ایستاده‌ایم، از رودخانه‌ها و اقیانوس‌ها پشتیبانی می‌کنیم، از فعالیّت‌های پایه‌ای که انجام شدن آن‌ها برای مهار تغییرهای آب‌وهوایی ضروری است، پشتیبانی می‌کنیم.

اگر فرصت بدهیم وضعیت زیستی به حال عادی بازگردد، محیط زیست انعطاف‌پذیر است و این توانایی را برای بازگشت دارد.

چگونه خاموشی چراغ‌ها به حفاظت از زمین کمک می‌کند؟

همه چیز به عزم ما وابسته است

یکی از رایج‌ترین پرسش‌ها درباره‌ی ساعت زمین این است که چگونه با شصت دقیقه خاموشی، آن‌هم یک‌بار در سال، به بحران اقلیمی و از دست دادن شمار نگران‌کننده‌ای از گونه‌های زیستی زمین می‌توان کمک کرد؟

پرسش خوبی است و پاسخ آن با یک واژه به‌خوبی بازگو می‌شود: «عزم». همه چیز به عزم ما وابسته است.

هر کُنش کارساز با حرکتی هدفمند آغاز می‌شود. چگونه شور و علاقه‌تان را در راستای فرصت‌های کنشگری موجود به‌کار می‌توانید بگیرید. هنگامی‌که به نتیجه رسیدید و آن‌چه را می‌خواهید و می‌توانید انجام دهید کشف کردید، دیگران را نیز به کنشگری فرابخوانید.

ساعت زمین فرصتی برای اندیشیدن درباره‌ی هدف‌های کنشگری است. شاید در این یک ساعت درباره‌ی این که چگونه گروه‌هایی از انسان‌های گوناگون را گردهم آورید، فضایی برای تبادل اندیشه فراهم کنید و شبکه ارتباط‌های نو پدید بیاورید، بیاندیشید.

یا شاید درباره‌ی گام‌هایی که تا کنون برای حفاظت از زمین برداشته‌اید، بیاندیشید و هدف‌های نو برای ماه‌های آینده در نظر بگیرید. این یک ساعت فرصتی برای اندیشیدن گروهی درباره‌ی این موضوع است که هر یک از ما چه نقشی در جنبش حفاظت از زمین داریم، فعالیّت‌های ما چگونه فعالیّت کنشگران دیگر را کامل می‌کند، یا روند فعالیّت آن‌ها را هموارتر می‌سازد. این اندیشیدن گروهی در درازمدت به توان‌بخشی و پایداری جنبش کمک می‌کند.

در این یک ساعت از خودتان بپرسید:

در سال گذشته چه فعالیّت‌هایی برای استواری تعهدم به مبارزه با بحران تغییرهای آب‌وهوایی و حفاظت از حیات زمین انجام داده‌ام؟ چه چیزهایی به من انگیزه می‌دهند و چگونه شور و اشتیاقم را به یک فعالیت عملی پیوند بزنم؟ چه گام‌های عملی در ماه آینده برای پشتیبانی از جنبش‌های پشتیبان زمین می‌توانم بردارم؟ در سال آینده چه‌طور؟ چه کسانی را می‌شناسم که اندیشهٔ متفاوتی دارند؟ چگونه ارزش‌های این افراد را بهتر می‌توانم بشناسم و برای فراخواندن آن‌ها برای پیوستن به جنبش مبارزه با تغییرهای آب‌وهوایی و حفاظت از زمین، چه راه‌هایی هست؟ چگونه در اجتماعی که من عضوی از آن هستم، دگرگونی‌های گسترده می‌توان پدید آورد؟ نقش من در پشتیبانی از اجتماع برای پیشبرد دگرگونی چیست؟

کنش هدفمند و عزم واقعی برای دگرگونی، ما را در روند درست برای دستیابی به آیندهٔ عادلانه و ایمن قرار می‌دهد. از این رو، هرچند، یک ساعت خاموشی چراغ‌ها تأثیر چندانی بر انباشت گازهای گلخانه‌ای (که سبب گرمایش زمین می‌شوند) در جو زمین ندارد، یا کمکی به استخراج نشدن سوخت‌های فسیلی نمی‌کند، به ما فرصتی می‌دهد تا دربارهٔ این مسائل بیاندیشیم و به فعالیّت‌هایی که وضعیّت زمین را بهبود می‌بخشند، فکر کنیم.

منبع:https://ketabak.org

مرتبط:

روز جهانی رفع تبعیض نژادی/مبارزه‌ای طولانی برای حق

نوشته روز جهانی ساعت زمین اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

هنگامی که لیوانی آب می‌نوشیم، در دفترچه‌ی خود مطلبی را می‌نویسیم، داروی تب‌بُر می‌خوریم، یا خانه‌ای می‌سازیم، گمان نمی‌کنیم هیچ‌یک از کارهایی که انجام داده‌ایم، به جنگل‌ها وابسته باشند. با این همه، این کارها و دیگر ابعاد زندگی ما به گونه‌ای با جنگل‌ها در پیوند هستند.

مدیریت و بهره‌برداری پایدار از منابع جنگلی، به‌ویژه در اکوسیستم (زیست‌بوم) های در معرض خطر، برای رویارویی با تغییرهای آب‌وهوایی و تضمین کامیابی و سلامت نسل‌های کنونی و آینده، ضروری است. جنگل‌ها در مبارزه با فقر و دست‌یابی به هدف‌های توسعه پایدار نیز نقش حیاتی دارند.

جنگل‌ها یک‌سوم از گستره‌ی خشکی‌های زمین را دربر می‌گیرند و در سراسر جهان کارکرد حیاتی دارند. نزدیک به یک میلیارد و شش‌صد میلیون نفر از جمعیت جهان (با دوهزار فرهنگ بومی)، برای تأمین نیازمندی‌های زندگی، فراهم‌آوری دارو، سوخت، غذا و ساخت پناهگاه، به جنگل‌ها وابسته هستند.

با همه سودمندی‌های جانشین‌ناپذیری که جنگل‌ها از نظر زیستی، اقتصادی، اجتماعی و سلامت برای زندگی انسان‌ها دارند، جنگل‌زدایی در سراسر جهان با شتاب نگران‌کننده‌ای ادامه دارد.

جنگل‌ها و گوناگونی زیستی

سال ۲۰۱۲، مجمع عمومی «سازمان ملل متحد»، ۲۱ مارچ (۲ فروردین) را «روز جهانی جنگل‌ها» نامید. دفتر «سازمان ملل در امور جنگل‌ها» و «سازمان غذا و کشاورزی (فائو)»، بامشارکت دولت‌ها، «همکاری مشترک در گستره جنگل‌ها» [۱] و انجمن‌های فعّال در زمینه‌ی جنگل‌ها و دیگر سازمان‌های مرتبط،‌ سازمان‌دهندگان این روز هستند.

در این روز بر اهمیّت همه گونه‌های مناطق جنگلی ارج گذاشته می‌شود و درباره‌ی آن آگاهی‌رسانی می‌شود. هر ساله در روز جنگل‌ها، کشورها تشویق می‌شوند تا در سطح محلّی، ملّی و جهانی اقداماتی مانند پویش‌های کاشت درخت را سازماندهی کنند. هر سال موضوع این روز با مشارکت سازمان‌دهندگان گزینش می‌شود. موضوع امسال «جنگل‌ها و تنوع زیستی» انتخاب شده است. [۲]

نوشته‌ی بالا برگرفته از پایگاه اینترنتی سازمان ملل متحد است. در ورای همه این واژه‌ها، یک پیام کوتاه و روشن هست: «جنگل‌ها باشتابِ رو به نابودی‌اند و گونه‌های زیستی بسیاری را از دست داده‌ایم و خواهیم داد.»

سال‌هاست هشدارهای سازمان‌های جهانی، دانشمندان و هواداران محیط زیست را از سراسر جهان می‌شنویم و می‌خوانیم. چگونگی تعامل ما با جنگل‌ها و بهره‌برداری از آن‌ها چرا تغییر نکرده است؟ هشدارها جدی نیستند؟ به حفاظت از جنگل‌ها نیاز نداریم؟ آیا توانایی تغییر رویکرد را نداریم؟

پاسخ این است که گزارش‌های علمی و دانشمندان به ما می‌گویند هشدارها کاملاً جدی هستند. کشاورزی، اقتصاد و صنعت به جنگل‌ها وابسته‌اند. بدون بهره‌برداری از منابع جنگل‌ها، غذای جمعیتِ رو به افزایش زمین را نمی‌توانیم تولید کنیم و رشد اقتصادی نیز نمی‌توانیم داشته باشیم. پس چرا همچنان بر شتاب ویرانی جنگل‌ها می‌افزاییم، در بهره‌برداری افراط می‌کنیم و زباله تولید می‌کنیم و در جنگل‌ها رها می‌کنیم؟

گروهی بر این باورند که افزایش فراورده‌های کشاورزی، رشد اقتصادی و پیشرفت صنعت برای داشتن آینده‌ای بهتر، لازم است و تولید زباله و ویرانی طبیعت در این روند گریزناپذیر است. در برابر این دیدگاه، این پرسش پیش می‌آید که اگر زمین جایی برای سکونت نباشد، چگونه از اندوخته‌ی غذایی و پس‌انداز مالی، فناوری و همه دستاوردهای انسانی بهره‌برداری می‌توان کرد؟

مشکلی که بارها کنشگران محیط‌زیست به آن اشاره کرده‌اند، این است که ما خود را از طبیعت و آن‌چه طبیعی است جدا می‌دانیم. شناخت پیوند میان همه عناصر طبیعت نخستین گامی است که برای بهبود وضعیّت جنگل‌ها باید برداریم: آگاهی از این واقعیت که ما نیز بخشی از طبیعت و تنوع زیستی آن هستیم. شهرنشینی و زندگی در خانه‌های محصور شده، شناخت این واقعیت را برای ما دشوار کرده و این بیگانگی را بیش از پیش دامن زده است.

آیا بهره‌برداری نکردن از جنگل‌ها، دست نبردن یا دگرگون نکردن آن‌ها شدنی است؟ زندگی صدها میلیون انسان در سراسر زمین در پهنه جنگل‌ها می‌گذرد. تالاب‌ها و حوضه‌های آبریز جنگلی مهم‌ترین منابع فراوری آب مصرفی انسان‌ها هستند. هفتاد و پنج درصد آب مصرفی در کشاورزی، صنعت و مصارف محلّی و محیطی از جنگل‌ها فراهم می‌شود. نود درصد شهرهای جهان برای تأمین آب به حوضه‌های آبریز جنگلی وابسته‌اند. [۳] از این‌رو، وابستگی ما به جنگل‌ها و بهره‌برداری از منابع آن‌ها گریزناپذیر است. موضوع این است که ما چگونه به سراغ جنگل‌ها می‌رویم؟ چه چیزی را تغییر می‌دهیم و چگونه این کار را انجام می‌دهیم؟ نخست باید این واقعیت را بپذیریم که جنگل‌ها تفریحگاه و منابع بی‌پایان ما نیستند، موجودیت‌هایی مستقل از دیگر مناطق زمین و شهرها و روستاهای ما نیز نیستند. ما اگرچه اکنون به‌ظاهر درون جنگل‌ها زندگی نمی‌کنیم و بسیاری از مناطق را جنگل‌زدایی کرده‌ایم، در واقع در درون آن‌ها زندگی می‌کنیم. اگرچه گمان می‌کنیم جنگل‌ها در فاصله‌ای دور از ما هستند، پیوندی تنگاتنگ و دوجانبه میان ما و آن‌چه در میانه‌ی درختان جنگلی و گونه‌های زیستی آن رخ می‌دهد، برقرار است.

گروهی پیگیرانه به بهره‌برداری بی‌امان از طبیعت می‌پردازند و گروهی بر بهره‌برداری نکردن از آن. آن‌چه در این میان از دید هریک از این گروه‌ها دور می‌ماند، این است که چشم‌انداز هریک از این تصمیم‌های بنیادی برای انسان و طبیعت چه خواهد بود؟ آن‌چه آشکار است، در نبود راهی روشن و چالش میان دو دیدگاه بنیادی، آن‌چه در واقعیت رخ نمی‌دهد، یافتن و به انجام رساندن راهِ‌حل‌های واقعی و مرحله به مرحله است.

به راهِ‌حل‌ها بیاندیشیم، چگونه بهره‌برداری کنیم تا آسیب‌رسان نباشیم؟ باید سازوکارهای طبیعی جنگل‌ها و شیوه پیوند درست با این سازوکارها را بشناسیم. مشکلات پیوند با شیوه‌ی کنونی را واقعی و به‌دور از شعارها بشناسیم. شیوه‌های بهبود ارتباط با جنگل‌ها را بیاموزیم و به کسانی که برای این بهبود می‌کوشند، یاری برسانیم. برخلاف تصور رایج، موضوع محیط زیست موضوع گروهی از دانشمندان و کنشگران نیست، مسئله تک‌تک انسان‌هاست. مغلطه‌های بی‌شماری در این‌باره هست که سبب می‌شوند رسیدگی به مشکلاتِ زیست محیطی دور از دسترس و بسیار پیچیده دیده شوند. در حالی که دانشمندان و کنشگران می‌گویند، این راه‌ِحل‌ها دور از دسترس، دشوار و پیچیده‌تر از آن نیستند که نتوانیم انجام دهیم.

شاید بسیاری از پاسخ‌ها برای بهبود این وضعیّت، هنوز مبهم به‌نظر برسند. با این همه، منابع بسیار خوبی از پژوهش‌ها و سخنرانی‌های دانشمندان، به زبان ساده، در دسترس همه افراد جامعه قرار دارد تا با خواندن و بررسی آن‌ها، برای آینده‌ی بهتر چاره‌اندیشی کنند. آشنایی با دیدگاه‌های دانشمندان، دستِ‌کم این توانایی را فراهم می‌کند تا از راهِ‌حل‌هایی پشتیبانی کنیم که به‌درستی انسان را در روند تعامل درست با طبیعت قرار می‌دهند؛ نه راه‌ِحل‌های سودجویانه و منفعت‌طلبانه.

پیش از آن که بخواهیم ادعا کنیم کودکان را برای آینده‌ای بهتر و تعامل سالم با طبیعت آماده می‌کنیم، درباره‌ی مسائل پیش روی آن‌ها به اندازه کافی باید بررسی کنیم و راه‌ِحل‌های گوناگون را بسنجیم. باید از خودمان بپرسیم تا چه اندازه از وضعیّت منابع زندگی آینده آن‌ها آگاهی داریم؟ چه مسئولیت‌هایی داریم و برای آماده‌سازی آن‌ها برای آینده، چه کارهایی باید انجام دهیم؟

یکی از دیدگاه‌های جالبی که شناخت ما را به واقعیت آن‌چه در جنگل‌ها و زیست‌بوم‌ها در جریان است نزدیک‌تر می‌کند، پیامد پژوهش‌های «سوزانِ سیمارد»[۴] زیست‌شناس است. او در جنگل‌های «بریتیش کلمبیا» بزرگ شد و به‌سبب علاقه‌ای که از کودکی به جنگل داشته است، در دانشگاه رشته جنگل‌داری می‌خواند و به بررسی درختان و رابطه‌ی آن‌ها می‌پردازد. او در سخنرانی‌اش در یکی از رویدادهای «تِد»، داستان تجربه‌ی علمی‌اش را بازگو می‌کند، داستانی شنیدنی و بسیار دلپذیر از جهان زیرزمینیِ جنگل‌ها و گفت‌وگوی درختان و پوشش گیاهی جنگل با یکدیگر؛ داستان درختان مادری که از فرزندان خود نگهبانی می‌کنند و با دیگر گونه‌های گیاهی ارتباط برقرار می‌کنند؛ داستانِ هوشمندی جنگل که دانش در آن از راه انتقال کربن، مواد معدنی، هورمون‌ها و… در میان ریشه‌های درختان داد و ستد می‌شود و جنگل را مانند اندام‌واره‌ای یکپارچه هستی می‌دهد. دانشی ژرف که درختان کهن‌سال را به اندوخته‌ای بسیار باارزش و جانشین‌نشدنی از توانمندی تاب‌آوری در برابر دگرگونی‌های طبیعی تبدیل می‌کند.

سوزانِ سیمارد برای پاسخ دادن به پرسش بسیار مهم چگونه به‌جای تضعیف جنگل‌ها، آن‌ها را تقویت کنیم و کمک کنیم با تغییرهای آب‌وهوایی کنار بیایند؟ با اشاره به ویژگی برجسته‌ی «خودشفابخشی» جنگل‌ها، تأکید می‌کند جنگل‌ها با داشتن این ویژگی، برای خودشفابخشی به مداخله‌ی هوشمندانه و حفاظت درست ما انسان‌ها نیاز دارند. این به معنای آن نیست که از جنگل‌ها بهره‌برداری نکنیم، بلکه چنان بهره‌برداری کنیم تا جنگل‌ها توانمندی بازیابی خود را داشته باشند. او پیشنهاد می‌کند همه ما به درون جنگل برویم، جنگل را از نزدیک ببینیم و بشناسیم. بدانیم که جنگل‌های گوناگون با یکدیگر متفاوتند و با شیوه یکسان بهره‌برداری یا حتی حفاظت نمی‌شوند. هر منطقه نیازمند راه‌ِحل‌های بومی است.

خانم سیمارد به نقش مهم جنگل‌های کهن‌سال برای انتقال دانش تاب‌آوری به درختان جوان‌تر اشاره می‌کند. او می‌گوید: «هنگامی که درختان را قطع می‌کنیم، باید میراث جنگل یعنی درختان مادر، شبکه‌ها و ژن‌ها را حفظ کنیم تا هوشمندی و دانش را به نسل بعدی درختان منتقل کنند و آن‌ها در برابر فشارهای محیطی آینده از خود بتوانند محافظت کنند. هنگامی که جنگل‌کاری می‌کنیم باید تنوع گونه‌ای، ژنی و ساختاری را رعایت کنیم تا امکان بازیابی جنگل به شکل طبیعی برای مادر طبیعت فراهم شود.»

او همچنین می‌گوید: «درختان برای بازیابی و توانمند کردن گونه‌های بومی در جنگل، با یکدیگر همکاری می‌کنند. ما باید زمینه این همکاری را برای درختان فراهم کنیم و به منابع حیاتی‌شان آسیب وارد نکنیم.»[۵]

مدّت داستان زیبای خانم سیمارد درباره‌ی جنگل نزدیک به هجده دقیقه است. در این روزهای بهاری که هنگام نو شدن طبیعت است، خوب است این فیلم را کامل ببینید و درباره‌ی آن با اعضای خانواده و دیگران گفت‌وگو کنید. نوجوانان را در این گفت‌وگوها مشارکت دهید و دیدگاه‌های آنان را بشنوید. راهِ‌حل‌ها با اندیشهٔ گروهی و باور به کارکرد شیوه‌های علمی پدیدار و عملی می‌شوند.

همچنین داستانِ گفت‌وگوی درختان با یکدیگر و چگونگی برقراری ارتباط آن‌ها با هم را با زبانی ساده برای کودکان می‌توانید تعریف کنید. کودکان را با اضطراب درباره‌ی نابودی جنگل‌ها در آینده، نباید آشنا کنیم، ولی به‌آسانی روش‌هایی می‌توانیم پیدا کنیم تا با انواع گونه‌های گیاهی آشنا شوند، و شوق یادگیری از طبیعت و برقراری پیوند با آن را در آن‌ها زنده نگه داریم. این واقعیت است که ما بزرگ‌سالان برای حفظ آن چیزی می‌کوشیم که تصویری واقعی از آن در ذهن داریم، و پیوندش را با زندگی روزانه‌مان درک کنیم. آن‌چه دور و بیگانه به نظر برسد، برای حفاظتش نیز کوششی نخواهد شد.

کودکان مسئول آبیاری و مراقبت از گیاهان آپارتمانی می‌توانند باشند. درباره‌ی نیازهای گیاهان با آن‌ها می‌توانید گفت‌وگو کنید. شیوه‌ی رشد گیاه را با آن‌ها بازگو کنید. اگر در خانه باغچه‌ای دارید، درباره‌ی کاشت گونه‌های گیاهی در آن، می‌توانید مطالعه کنید و از متخصصان مشاوره بگیرید تا گونه‌هایی بومی و هماهنگ باشند، و درباره‌ی اهمیّت این موضوع به کودک‌تان توضیح دهید. همچنین در مدرسه‌ها با مشارکت و همراهی کودکان، امکان ساخت و بازیابی باغچه‌ها با گونه‌های محلی می‌تواند انجام شود.

سخنرانی دیگری را که پیشنهاد می‌شود در این‌باره ببینید، خانم «اِما ماریس»[۶]، نویسنده و پژوهشگر محیط زیست انجام داده است. ماریس تعریف جالبی از طبیعت دارد که دیدگاه ما را نسبت به محیط‌مان تغییر می‌دهد: «طبیعت همه‌جا هست.»[۷] او همچنین دیدگاه بهره‌برداری و دگرگون نکردن طبیعت را به چالش می‌کشد و بر یافتن راه‌ِحل منطقی برای ایجاد پیوندی پایدار با طبیعت تأکید می‌کند. او درباره‌ی چگونگی پرورش کودکان که در بزرگ‌سالی بیش‌تر به طبیعت احساس وابستگی کنند و برای بازیابی و حفاظت آن بکوشند، دیدگاه تأمل‌برانگیزی ارائه می‌کند. دیدن و شنیدن این سخنرانی ایده‌های جالبی را درباره‌ی اهمیّت آشنایی نزدیک کودکان با طبیعت، پس از پایان دوره‌ی همه‌گیری بیماری کووید-۱۹ در دسترس شما خواهد گذاشت.

منبع:https://ketabak.org

مرتبط:فراخوان ملی “اورژانس و کودک” با موضوع کرونا

دقایق دلنشین به همراه دونفر از کودکان بی سرپرست نرجس

دانستنی های علمی کوتاه و جالب

نوشته بسیار با ارزش‌تر از آن است که از دستش بدهیم اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

جزر و مد دریاها و آب شدن یخ های قطب

نیروی گرانشی بین ماه و زمین در مدار سیاره ما باعث حرکت اقیانوس ها و ایجاد جزر و مد می شود، بالا آمدن سطح آب باعث کاهش سرعت چرخشی زمین و به عبارتی حرکت آن کندتر شده و نیروی گریز از مرکزی بر ماه اعمال می شود و برای جبران این تغییر، ماه شروع به چرخیدن در یک مدار بزرگتر می کند.

در نبود ماه، جزر و مد اقیانوس ها ۳ برابر شده و ارتفاع اقیانوس ها نیز تغییر می کند.خورشید هم بر روی جزر و مد تاثیر دارد اما اثر آن با ماه قابله مقایسه نیست، کشش گرانشی این قمر باعث برآمدگی آب در بخش هایی استوایی زمین می شود اما اگر این نیروی کششی وجود نداشته باشد آب های اقیانوس ها به سمت قطب ها رفته و یخ های قطب آب می شدند که این موضوع موجب برهم زدن تعادل دمایی زمین و تغییرات شدید آب و هوایی می شود.

زمستان های بسیار سرد، تابستان های بسیار گرم

ماه، باعث كندي چرخش زمین می شود و این كندي حركت در اثر گرانش بين ماه و زمين در دمای زمين و آب و هوای آن تاثير گذار است. شیب چرخش ماه، اثر جاذبه خورشید روی زمین را بسيار كاهش مي دهد اگر ماه وجود نداشت زمين با زاويه ۹۰ درجه و بیشتر مي چرخيد كه موجب افزايش دما و ايجاد طوفان ها شديد شده و اقیانوس ها باعث نابودي بخش هاي بزرگي از خشکی ها مي شدند.

اگر ماه نبود برخی از نقاط زمین بسیار گرم و نقاطی بسیار سرد می شدند وبا تابستان های خیلی داغ و یخبندان مواجه می شدیم با ذوب شدن یخ ها بسیاری از گونه ها جانوری در قطب ها منقرض می شوند و با یک اتمسفر متغیر در زمین حیات سایرجانوران نیز به خطر می افتاد.

زمین بدون فصل های رنگارنگ

سال های بسیاری است که محور زمین بین ۲۳ تا ۲۶ درجه به طور کج باقی مانده و ممکن است حتی بیش از صدها میلیون سال طول بکشد که ماه بخواهد از زمین جدا شود اما بدون ماه تغییرات فاجعه بار در محور چرخش زمین به وجود می آید، این احتمال وجود دارد که گاهی اوقات چرخش زمین مانند عطارد شود و به دلیل انحراف محوری کره زمین عملا هیچ فصلی وجود نداشته باشد.

فقط شب یا روز!

بدون ماه، زمین چرخش زمین و زاویه اش ممکن است به گونه ای تغییر کند که فقط در طول یک روز چند دقیقه نور خورشید به یک بخش از کره زمین برسد یا مانند سیاره اورانوس، با زاویه ۹۷ درجه ای شب و روزی به بلندی ۴۲ سال را نظاره گر باشیم (۴۲ سال روز و ۴۲ سال شب).

قبل از تشکیل ماه روزهای این سیاره خاکی حدود شش ساعت بوده اما با شکل گیری ماه به دلیل جزر و مد و گرانش بین ماه و زمین این میزان به ۲۴ ساعت در شبانه روز رسیده است یک روز کره زمین در نبود ماه کوتاه تر شده و هر روز فقط حدود ۶ تا ۸ ساعت و هر سال سیاره مان ۱۴۰۰ روز طول می کشد.

شب های تاریک زمین در نبود ماه

بدون ماه، شب های زمین خیلی تاریک می شود. بعد از قمر زمین جرم درخشان بعدی در آسمان شب، زهره است اما به اندازه کافی آسمان زمین را نمی تواند روشن کند ماه حدودا دو هزار برابر روشن تر و درخشان تر از زهره است بدون وجود این قمر رصد پدیده های نجومی نیز بسیار مشکل می شد.

ماه آینه امواج رادیوی

ماه، نخستین منعکس کننده امواج رادیویی در فضا بوده این موضوع به روند توسعه رادارها و گسترش تکنولوژی آن بسیار کمک کرده است. مطالعه انعکاس این امواج از سطح ماه اساس طراحی دستگاه های تعیین محل خورشید و بسیاری از سیارات منظومه شمسی است، همچنین بسیاری از اقدام های فضانوردان برای هدایت فضاپیما در نزدیکی این قمر زمین صورت می گیرد درنتیجه در پیشرفت تکنولوژی های فضایی نیز موثر است.

مرتبط:

اگر ماه نباشد چه اتفاقی برای زمین می افتد؟

نوشته آیا می دانید زمین بدون ماه چگونه است؟ اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.