به نقل از سایکولوژی نیوز، فرزندپروری در دوران همه‌گیری تا حد زیادی چالش‌برانگیز بوده است. بااین‌حال، با گذشت یک سال و نیم از آغاز همه‌گیری، تحقیقاتی ارائه می‌شود که می‌تواند به ما کمک کند تا دریابیم کدام شیوه والدین در دوران همه‌گیری باعث شکوفایی خانواده‌ها  در این شرایط سخت شده است.

یافته‌ها نشان داد که در دوران همه‌گیری، استقلال بیشتر به کودکان (آزادی در انتخاب) با بهبود رفاه والدین، فرزندان و خانواده ارتباط دارد. والدینی که به فرزندان خود استقلال بیشتری داده‌ بودند، عنوان کردند که فرزندان آنان از نظر احساسی بهتر عمل کرده، نیازهای خودشان را به میزان بیشتری برآورده می‌کنند و خانواده آنان از نظر احساسی ارتباط بهتری باهم دارند. به‌طور خاص، این مطالعه نشان داد که فرزندپروری شامل «انتخاب در محدوده معینی» در این زمان استرس‌زاست.

این تحقیق شامل ۴۹۶ کودک مدرسه‌ای (۶ تا ۱۹ سال) آلمانی از ماه مارس تا آوریل ۲۰۲۰ بود. والدین در این مطالعه در طول چند هفته، روزانه شیوه‌های فرزندپروری خود را گزارش کردند. البته فشارهای زیادی برای والدین در زمینه پاسخ‌گویی، درگیری و حساسیت وجود داشت اما نتایج نشان می‌دهد، ممکن است گاهی والدین در مقابل فرزندان به عقب‌نشینی نیاز داشته باشند. به عبارت دیگر، اجازه دادن به فرزندان برای انتخاب در صورت امکان، به نفع فرزندان و والدین در دوران استرس‌زاست.

بسیاری از ما در طول بیماری همه‌گیر شیوه‌های فرزندپروری اتخاذ کرده‌ایم که قصد داریم حتی بعد از پایان این دوران نیز آن را حفظ کنیم. این شیوه‌ها می‌تواند شامل صبر، قدردانی و استقلال باشد. بنابراین می‌توانیم از همه‌گیری درس بگیریم و به فرزندان خود اجازه دهیم در آینده استقلال بیشتری داشته باشند. در ذیل به برخی از این روش‌ها اشاره شده است.

 

در صورت امکان به فرزندان خود اجازه انتخاب دهید، برای مثال انتخاب لباس، صبحانه و یا وسیله بازی.

به فرزندان خود اجازه دهید اشتباه کنند و در مورد اهمیت یادگیری از اشتباهات صحبت کنید.

اجازه دهید فرزند شما عواقب طبیعی انتخاب‌های خود را تجربه کند.

به فرزندان خود زمان دهید تا احساسات خود را پردازش و پس از آرامش با آنان در حل مسئله مشارکت کنند.

طی بازی از آموزش، تصحیح یا پرس‌وجو با سوالات مکرر(در صورت لزوم) با فرزندان خود اجتناب کنید. در صورتی که بازی مطابق برنامه پیش نرود، از هدایت مکرر توجه کودک خود یا اطمینان خاطر به فرزند خود اجتناب کنید.

به‌طور خودکار مشکلات فرزندان خود را برطرف نکنید، به مشکلات فرزندان خود گوش دهید و از آنان بپرسید که چگونه این مشکل را برطرف می‌کنند و اجازه دهید که در این مورد تلاش کنن و حتی‌الامکان به تنهایی آن را بفهمند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

فرزندپروری از درون به برون؛ کتابی که باید بخوانید

بهترین سبک برای فرزندپروری

رایج‌ترین اختلالات رفتاری در کودکان

مریم موسی‌پور در گفت‌وگو با ایسنا با بیان اینکه سبک فرزندپروری، نوع رابطه والد و کودک را مدنظر قرار می‌دهد، اظهار کرد: نوع سبک انتخابی والدین باعث ایجاد تغییرات زیادی در فرزندشان می‌شود؛ محققان با تلاش برای یافتن ویژگی‌های مشترک تربیت والدین، چهار سبک فرزندپروری را شناسایی کرده‌اند، اما هر والدی رابطه منحصر به فردی در ارتباط با فرزندش دارد.

وی با اشاره به اینکه سبک‌های فرزندپروری در چهار زمینه نظم، ارتباط، انتظارات و بیان احساسات و عواطف با هم متفاوت هستند، اظهار کرد: سبک مستبدانه به کنترل بالا، محبت کم، سبک سهل گیرانه به کنترل کم، محبت زیاد، سبک طرد کننده به کنترل کم و محبت کم و سبک مقتدرانه به کنترل زیاد و محبت زیاد اشاره دارد.

وی خاطرنشان کرد: والدینی با سبک مستبد برای انظباط ارزش زیادی قائلن،  قوانین سخت گیرانه و کنترل خیلی بالایی برکودک داشته و  توضیحات چندان منطقی در مورد تربیت خود به کودک نمی‌دهند و در مقابل اشتباهات کودکان بیشتر از تنبیه و سرزنش استفاده می‌کنند؛ کودک در سبک مستبد به شدت قانونمند می‌شود، ولی این سبک باعث ایجاد ترس و کاهش اعتماد به نفس کودک شده و در فضاهایی که والدین حضور ندارند، باعث پرخاشگری و برون ریزی هیجانات منفی کودک می‌شوند.

موسی‌پور با اشاره به ویژگی‌های سبک سهل گیرانه، گفت: در این سبک کودک اجازه دارد، هر کاری دوست دارد انجام دهد و والدین  با کودک خود بیشتر دوست هستند تا والدین، پدر و مادر در این سبک، خیلی بخشنده هستند و از هر چیزی در مورد رفتار کودک به راحتی می‌گذرند. این والدین به حرف‌های کودکان در مورد مشکلاتشان گوش می‌دهند، اما تلاشی نمی‌کنند که انتخاب‌های اشتباه یا رفتارهای کودک را اصلاح کنند، کودک در این سبک، میزان رضایت بالایی دارد؛چرا که هر آنچه می‌خواهد می‌تواند انجام دهد، اما نبود قانونمندی  باعث عدم انعطاف پذیری در فضاهای اجتماعی و عدم پذیرش در گروه می‌شود.

این روانشناس بالینی متذکر شد: والدینی با سبک طردکننده، نه تنها هدایت زیادی دریافت نمی‌کنند، بلکه رغبت و توجه زیادی هم نمی‌گیرند؛ در سبک طرد کننده کودک به شدت احساس عدم اعتماد به نفس و غیر مهم بودن از طرف والدین دارد و حس انزوای کودک بسیار بالا است، والدینی با این سبک درگیری کمی داشته و کاری به کودک ندارند و زمان خیلی کمی را با کودک خود می‌گذرانند.

وی ادامه داد: والدین در سبک مقتدرانه، تلاش زیادی برای ایجاد و حفظ یک رابطه مثبت با کودکشان کرده و وقت و انرژی زیادی را صرف جلوگیری از مشکل رفتاری، پیش از وقوع آن می‌کنند؛ برای مثال دلایل قوانین را توضیح داده و از پاداش و تشویق استفاده می‌کنند؛ گاهی بعضی از رفتارها در کودک به موجب سبک فرزندپروری انتخابی والدین بوده که می‌توان با کمک یک مشاور، سبک مفیدتری را با توجه به نیازهای رفتاری خود و کودکشان انتخاب کرد.

وی خاطرنشان کرد: والدین در سبک مقتدر به صورت مکرر در حال گفت‌وگو و ارتباط موثر با کودک بوده و کودک در این رویه همیشه در حال گفت‌وگو و حل مسئله با والدین خویش است؛ والدین با این روش، اعتماد به نفس، عزت نفس و قدرت حل مسئله و قانون‌پذیری کودک را بالا می‌برند؛ سبک مقتدر برای روش تربیتی توصیه می‌شود، چرا که ما نیازمند افرادی با اعتماد به نفس، عزت نفس و قدرت حل مسئله بالا هستیم.

منبع:ایسنا

مرتبط:

اهمیت مدیریت اوقات فراغت در تربیت کودکان

تربیت مخصوص جلوگیری از عصبانیت در کودکان

برای تربیت یک فرزند خوب باید این موارد را رعایت کنید