روزانه چندین و چند کودک متولد می‌شوند که پدر و مادر یا بعضاً خاله، دایی، عمو و عمّه‌شان به‌تبعیت از الگوهای مجازی، صفحه‌ای به‌نام آن‌ها در اینستاگرام افتتاح می‌کنند. محتوای این صفحات چندان عجیب‌وغریب نیست؛ شرحِ مجملی‌ است در قالب عکس و ویدیو، از رفتارهای کودکانه و شیرین‌زبانی‌های دلبندانِ خانواده‎ها. بچه‌های این روزها، بزرگانِ ناشناخته‌ فردا، پیش از کسب هیچ هویت و درکی از دنیای وِب، بی‌اختیار و بی‌دفاع، مورد هجوم انظار و قضاوت‌ها نشانده می‌شوند. نوزادانی که تنها دغدغه‌شان در زندگی شیر و خواب و پوشک است، چه نیازی دارند به لایک و فالوئر؟ چه نیازی دارند به بازدیدهای چندهزار نفری و تأیید و تبلیغِ دیگر کاربران؟

یکی از مادرانی که برای نوزاد یک‌ماهه‌اش صفحه‌ اینستاگرام ایجاد کرده است، درباره‌ انگیزه‌اش می‌گوید: «چه اشکالی دارد که برای فرزندم شرایطی را فراهم کنم که بعدها مشهور شده و آینده‌اش تضمین شود؟» او مدعی‌ است که داشتنِ صفحه در اینستاگرام از زمان نوزادی، و به‌نوعی دیده شدنِ فرزند مانند سرمایه‌گذاری برای اوست. این مادر معتقد است سرمایه‌گذاریِ این‌چنینی کمک می‌کند تا فرزند در آینده پشتوانه‌ای مالی و اجتماعی داشته باشد، استعدادهایش مورد تشویقِ جمعِ کثیری قرار بگیرد و شناخته شود.

 

دردِ فردای این کودکانِ بعدازاین‌تنها، شاید با آینده‌ کوماری‌های مطرودِ سرزمینِ هیمالیا بیگانه نباشد. دخترکانی زیبا با گردن‌هایی کشیده از طایفه‌ شاکیای نپال و چشمانی درشت و مشکی که از پسِ مژگان پُر و بلند، همچون خورشید شرق طلوع کرده باشد، با صدایی نرم و صاف و شانه‌هایی فَراخ که پس از گذار از هفت‌خان رستم(!)، به مقام پرستش نائل می‌شوند!
کوماری‌های نپالی تقریباً از سه یا چهارسالگی تحت انواع آزمایش‌های ریز و درشت قرار می‌گیرند و پس از طیِ طُرُقِ طویلِ کاندیداتوری و بعد از تأیید صاحب‌نظران، به‌عنوان «الهه‌» برگزیده می‌شوند. کوماری‌ها در تمام سالیانِ پیشابلوغ در عبادتگاه محبوس‌اند و در طول سال، تنها برای چند مراسم مذهبی اجازه‌ خروج از محل سکونت‌شان را، تنها به‌شرط جلوس در کجاوه‌ای بر روی شانه‌های کاهنان، پیدا می‌کنند. آن‌ها نه حق دارند به مدرسه بروند، نه با همسالان خود ارتباطی داشته باشند؛ اما از آن‌جایی‌که در بر روی یک پاشنه نمی‌چرخد، تکاملی کاملاً طبیعی اوضاع را به نحوِ دیگری تغییر می‌دهد و این دخترکان با اولین خونِ قاعدگی که از زهدان‌شان بتراود، از مقام الهگی هبوط پیدا می‌کنند و حداقل تا پنج سال از معبد به دشت و دمن و جنگل و کوه و غار، طرد می‌شوند تا طبیعت آن‌ها را نابود کند. البته اگر بخت با آن‌ها یار باشد، از این مهلکه جان به در می‌برند.
الف تا یاءِ قصّه‌ کوماری‌های نپالی، این خدایگان مطرود سرزمین هیمالیا، درد است، اما آن‌چه بر سرِ آن‌ها می‌آید، بی‌شباهت به فردای احتمالیِ «کودک-بلاگرها» نیست؛ بچه‌هایی که بی‌اختیار، برای نمایشِ هیچ، بزک می‌شوند، مقابل دوربین‌ها قرار می‌گیرند و مجبور به انجام دادنِ کارهایی می‌شوند که نباید!

برای مثال، مدّتی پیش، مادری با رنگ کردنِ موهای نوزاد چندماهه‌ خود و انتشار عکس‌های او، قصد داشت به شهرت زیادی برسد، اما با انتقاد شدید کاربران فضای مجازی روبه‌رو شد. یا بسیاری از ستارگان پُرمخاطب اینستاگرام، کودکانی هستند که مانند بزرگسالان، ورزش‌های سنگین بدن‌ و عضله‌سازی انجام می‌دهند. نمونه‌های دیگری هم وجود دارند که در زمینه‌ مدلینگ فعالیت می‌کنند و اصطلاحاً به کودکانی که در این زمینه تولید محتوا می‌کنند، «مینی‌مدل» گفته می‌شود. پدرِ یکی از این کودکان می‌گوید: «من خودم پیشنهاد پیج زدن را به مادرِ بچه [همسرم] دادم. تابه‌حال هم خیلی هزینه کرده‌ایم که آمارمان برود بالا. به چندتا از اینفلوئنسرها سپردیم تا پیج‌مان را تبلیغ کنند. حالا درآمد صفحه‌ ما خوب است و پشتوانه‌ آینده‌ دخترمان خواهد شد.» او درباره‌ مشکلات احتمالی که بعد از تأسیس این صفحه رخ داده، این‌طور تعریف می‌کند: «اوایل برای دخترم سخت بود، چون مدام مریض می‌شد و مخاطبان چشمش می‌زدند، اما حالا دیگر خیلی کم‌تر شده. چندبار از ادامه‌ فعالیت منصرف شدیم، اما هربار می‌دیدیم که دخترمان علی‌رغم سنِ کمش، استعداد زیادی در زمینه‌ مدلینگ دارد، حیف‌مان می‌آمد که بقیه را از دیدنش محروم کنیم!»

بچه‌ها زبان باز می‌کنند، اولین کلمات‌شان را به زبان می‌آورند، در مقابل بسیاری از اتفاقات واکنش‌های بامزه‌ای نشان می‌دهند، زمین می‌خورند، می‌ایستند، بازی می‌کنند، جملات جالبی می‌گویند و چه و چه؛ کودکان شیرین‌اند و طبیعتاً برای هر کدام از نزدیکان، این ملاحت و محبّت صدچندان است، اما ضبط تمام این لحظات و انتشار عمومی آن، برای والدین به‌نوعی منفعت بیشتری را به‌دنبال دارد. شاید انتشار تصاویر معمولیِ کودکان اتفاق عجیبی به نظر نرسد، اما اگر از زوایای مختلف ابعاد و بطن آن را خوب وارسی کنیم، درمی‌یابیم که کودک از خودش اختیاری ندارد، ممکن است تصویری از او منتشر بشود که او در آینده بفهمد که هرگز دوست نداشته ‌است. باید پذیرفت که کودکان اسباب‌بازیِ زنده‌ بزرگ‌ترها نیستند و بالاخره روزی بزرگ شده و به انسان‌هایی کامل، با درک و درایتِ تکامل‌یافته تبدیل می‌شوند. بارها پیش آمده که افراد ویدیو یا عکسی از کودکان منتشر کرده‌اند که باعث شهرتِ سریع و بی‌اساس آن‌ها شده؛ اتفاقی که لزوماً مثبت نیست و ممکن است شخصیت کودک را مورد تهدیدهای جدی قرار بدهد. طوری‌که کودکِ همواره ‌در مرکز توجه، بعد از گذار از دوره‌ تب‌وتاب، به حاشیه رانده می‌شود و مرکزیتِ توجه به کودک یا پدیده‌ای دیگر منتقل می‌شود. اما چه بر سر «رانده‌شده‌ها» خواهد آمد؟ آیا کوماری‌های افسرده‌ دیگری ساخته می‌شوند؟

یحتمل اگر اهل پرسه زدن در وِب باشید، ویدیوهایی با محتوای شیرین‌زبانی، رقصیدن، آشپزی کردن، بازی کردن، رفتارها و حرکات جالب کودکانه را دیده‌اید، اما هرگز سویه‌های تاریک آن‌ها دیده نخواهند شد. بسیاری از این کودکان که ویدیوهای آن‌ها در گذشته وایرال شده است، با مشکلات روحی و روانی بسیاری دست‌وپنجه نرم می‌کنند. جملات و کارهای آن‌ها توسط خیل عظیمی از اطرافیان مورد تقلید یا دست‌اندازی قرار گرفته و موجبات تلخی را برای آن‌ها به‌وجود آورده است. بر همین اساس، در دسامبر سال ۲۰۱۷ طیِ دادگاهی که در ایتالیا برگزار شده بود، حکم جریمه‌ ۱۰هزار یورویی به‌نفعِ فرزندان، برای والدینی که عکس کودکانِ زیر سن قانونی‌شان را منتشر می‌کنند، صادر شد. این تصمیم به ماده‌ ۹۶ قانون حق مؤلف (کپی‌رایت) در کشور ایتالیا اشاره دارد که طبق آن منتشر کردن عکس از چهره افراد بدون گرفتن رضایت آنان، به‌جز در برخی موارد استثنایی، ممنوع است. همچنین به موجب ماده ۱۶ کنوانسیون ۱۹۸۹ حقوق کودک، حریم خصوصی کودکان هرگز نباید شکسته شود یا به خطر بیفتد و کودکان در این موارد حق شکایت و طلب حقوق خود را دارند. برای مثال، چند روز پیش خبری مبنی‌بر شکایت فردی که تصویرِ کودکی‌اش بر روی یکی از آلبوم‌های موسیقی گروه مشهورِ آمریکایی «نیروانا» چاپ شده بود، در خبرگزاری‌ها منتشر شد. این عکس بدنِ برهنه‌ نوزادی را نشان می‌دهد که در آب استخر، به‌دنبال اسکناس دلار می‌رود. نام این کودک که حالا ۳۰ سال سن دارد، «اسپنسر الدن» است. او در این‌باره می‌گوید: «احساس می‌کنم تمام زندگی‌ام با جلد این آلبوم و موفقیت آن دچار بحران شده است.» الدن پیش‌تر، در سال ۲۰۱۶ و در گفت‌وگویی با مجلۀ تایمز نیز به اختلال روند زندگی‌اش اشاره کرده و گفته بود: «از این‌که همه بدن برهنه من را دیده‌اند، احساس ناراحتی می‌کنم و حس می‌کنم حقوقم نقض شده و هویت واقعی و نامم برای همیشه با استثمار جنسی و تجاری که به‌عنوان یک کودک خردسال تجربه کرده، پیوند خورده و بر روند طبیعی زندگی‌ام تاثیر گذاشته ‌است.»

شهرتِ مثبت یا منفیِ ناخواسته و بادآورده‌ کودکان، زیستِ کودکانه‌ آن‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و شوربختانه ناآگاهیِ خانواده‌ها روزبه‌روز بر تعداد این کودکان می‌افزاید. «اینستاگرام» و «فیس‌بوک» دو شبکه‌ اجتماعی هستند که به‌تازگی دست به اقداماتی در جهت حمایت از حقوق کودکان زده‌اند. اینستاگرام یکی از محبوب‌ترین و رایج‌ترین شبکه‌های مجازی در بین افراد است که اخیراً و راستای شکایات بسیاری که علیه آن صورت گرفته، بر احقاق حقوقِ افراد زیر ۱۸ سال تمرکز جدّی کرده است. سیاست جدید اینستاگرام مبنی بر مسدودسازی یا محدودسازیِ حساب کاربران زیرِ سن قانونی‌ است که محتوای استفاده از لوازم آرایشی برای افراد زیر ۱۸ سال را ترویج می‌کنند. علاوه بر این محتوا، پست‌های تبلیغاتی مواد آرایشی نیز برای این افراد محدود شده است. فیس‌بوک نیز به تبعیت از اینستاگرام این قوانین را اجرا می‌کند. اما اگر قصد داشته‌ باشیم این مسئله را در سطحِ ملّی مورد بررسی و تحقیق قرار دهیم، مثل روز روشن است که اولین راهکار، بدترین راهکار خواهد بود و سیاست‌هایی مثلِ «فیلترینگ» و «حذف» تأثیری معکوس و منفی برجا خواهند گذاشت. شاید تنها چیزی که بتواند نجات‌دهنده باشد، درک توانایی کودک و تمرکز بر تبلور و شکوفایی این استعدادها است. در کودکی بذرها افشانده و کاشته می‌شوند تا در جوانی، شکوفایی و ثمر دادن حتمی شود. راستی خالقان «کچلیک»، «فعلاً خداحافظ»، «شیب» و… این روزها چه می‌کنند؟

منبع: ایسنا

مرتبط:

استفاده از کودکان برای تبلیغات تجاری! سوء استفاده یا جذابیت؟

با نگاهی گذرا به تبلیغات تلویزیون، فضای مجازی، بیلبردهای شهری و… شاهد حضور پررنگ کودکان و حتی نوزدان زیبا و شیرین زبان خواهید بود؛ کودکانی که با دلبری‌های خود کاری می‌کنند همه جذب تبلیغات شوند و آن را با حوصله تماشا کنند.

همین  امر نیز سبب شده شرکت های تبلیغات برای سود بیشتر روز به روز بیشتر از کودکان استفاده کنند تاجایی که این استفاده تبدیل به سواستفاده شده و این کودکان  تبدیل به  کودکان کار شدند و قوانینی هم که برای حفاظت از روح و تربیت آنان وضع شده نادیده گرفته ‌شود.

امیررضادانا، وکیل دادگستری، عنوان کرد: تبلیغ در لغت از ریشه بَلَغَ به معنای رساندن و در اصطلاح به معنای دادن اطلاعات و آگاهی رساندن است و در واقع تبلیغات ریشه در ابلاغ یک پیام دارد.

وی ادامه داد: در دنیای امروز، تبلیغات در تمامی زمینه‌ها نقش اساسی و موثری دارد؛ در دنیای سیاست، فعالیت‌های تجاری، دنیای هنر و حتی در دنیای علم که باید به دور از هر گونه تبلیغات به معنای عام و رایج آن باشد، تبلیغات اهمیت به سزایی دارد؛ تا آنجا که سبب شده «تبلیغات و فنون و روش‌های آن» به عنوان یکی از فنون و رشته‌های علمی مطرح شود.

کارشناس حقوقی افزود: در این رشته علمی سعی وافر بر این است تا از دانش بشری با استفاده از تکنیک‌ها و روش های جدید، پیام و اطلاعات به شیوه دلخواه مبلِّغِ در ذهن و روان مخاطب اثرگذار باشد.

وی بابیان اینکه تبلیغات معمولا به دو معنا به کار برده می‌شود، اظهار کرد: تبلیغات به معنای منفی آن معمولا با دروغ و فریب مردم و سودآوری ناعادلانه برای طرف مقابل همراه است؛ مانند هر آنچه که در قالب تبلیغات در حوزه‌های تجارت و سیاست انجام می‌شود.

وی افزود: تبلیغات به معنای مثبت آن باید به دور از هر گونه دروغ و فریب به منظور دادن اطلاعات، آگاهی سازی و آموزش مردم صورت گیرد که البته چنین امری کمتر اتفاق می افتد.

وی اظهار کرد: بنگاه‌ها و آژانس‌های تبلیغاتی برای انجام کار تبلیغی خود شبکه وسیعی از رسانه‌های جمعی را در اختیار دارند که مهم‌ترین آن‌ها رسانه‌های نوشتاری مانند روزنامه‌ها، آگهی‌های تبلیغاتی، مجله‌ها، تصاویر و… و رسانه‌های دیداری_شنیداری مانند رادیو، تلویزیون، ماهواره‌‎‌ها، فضای مجازی و… است که هر یک با توجه به ویژگی‌های خود نظر بخش وسیعی از گروه‌های مختلف مردم را به خود جلب می‌کنند و آنان را زیر نفوذ تبلیغ خود قرار می‌دهند.

وکیل دادگستری گفت: تبلیغات چه گفتاری و چه نوشتاری، برای تاثیر گذاری، بیشتر از قدرت تقلید و تلقین مردم کمک می‌گیرند و کمتر نیروی اندیشه و منطق را هدف قرار می‌دهند؛ به ویژه تبلیغات نوع اول که از همین راه می‌توانند سیاه را سفید وشب را روز جلوه دهند؛ البته تبلیغات به معنای درست آن با دادن اطلاعات مناسب سعی می‌کنند آگاهی و اطلاعات مردم را افزایش دهند.

وی با اشاره به اینکه تبلیغات را با توجه به محتوای آن‎ها می‌توان به دو گروه اصلی تقسیم بندی کرد، تصریح کرد: تبلیغات تجاری که بیشتر مربوط به کالاها وتولیدات مادی و تبلیغات فرهنگی_اجتماعی معمولا در زمینه ارزش‌های فرهنگی_اجتماعی و باورهای مردم است.

کودکان وسیله برای سودجویی

وی اظهار کرد: استفاده از کودکان برای تبلیغ، چندی است که در کشور ما رایج شده و در بسیاری از تبلیغات از کودکان نه به عنوان هدف و مخاطب اصلی تبلیغات بلکه به عنوان وسیله‌ای برای تبلیغات و جذب مخاطب بیشتر به هر روش ممکن استفاده می‌شود و این در حالی است که کودکان نباید هدف مستقیم تبلیغات قرار گیرند و آرامش کودک نباید به هم بریزد همچنین نباید باعث بدآموزی در کودکان شود؛ زیرا چنین موضوعی قطعاً تأثیر روانی منفی در آن‌ها بر جای می‌گذارد.

وی افزود: از زمانی که استفاده از زنان در تبلیغات ممنوع شد، کودکان جای آن‌ها را گرفتند و این جایگزینی چنان به سرعت انجام شد که زیان‌های آن نادیده گرفته شد؛ درحالی که استفاده از کودکان در این گونه تبلیغات، در واقع نوعی سوء‌استفاده از آنان است که بر اساس تمام موازین اخلاقی، انسانی و قانونی از جمله کنوانسیون جهانی ملل متحد در حمایت از حقوق کودکان مصوب ۲۰ نوامبر ۱۹۸۹ میلادی مجمع عمومی سازمان ملل متحد که از دوم سپتامبر ۱۹۹۰ میلادی لازم لاجرا شد ممنوع اعلام شده است.

وی ادامه داد: دولت جمهوری‌اسلامی‌ایران در اسفند ۱۳۷۲ با «قانون اجازه الحاق دولت ‌جمهوری‌اسلامی‌ایران به کنوانسیون حقوق کودک» و با تصویب مجلس شورای اسلامی و تأیید شورای نگهبان رسماً این کنوانسیون را پذیرفت؛ مشروط بر آن که مفاد آن در هر مورد و هر زمان در تعارض با قوانین داخلی و موازین اسلامی باشد یا قرار گیرد از طرف دولت جمهوری‌اسلامی ایران لازم‌الاجرا نباشد؛ در نتیجه مستنداً به ماده ۹ قانون مدنی در حکم قوانین داخلی بوده و مفاد آن لازم الاتباع است.

وی بیان کرد: از سال ۷۲ تا ۸۸ وزارت امور خارجه به نمایندگی از دولت امور مربوط به اجرای مفاد کنوانسیون و وظیفه نظارت و تنظیم و ارسال گزارش ادواری آن را بر عهده داشت و از دی‌ماه ۱۳۸۸ با مصوبه دولت، مسئولیت این کنوانسیون به وزارت دادگستری واگذار شد.

وی با بیان اینکه با توجه به مقررات قانونی، سوءِاستفاده از کودکان به هر شکل ممکن، ممنوع است، تصریح کرد: سوء استفاده از کودک یعنی استفاده ابزاری از کودک در کاری که به کودک آسیب برساند و برای استفاده کننده آن سودآور و توام با منفعت باشد؛ این همان روندی است که در تبلیغات عادی انجام می‌شود و از آن‌جا که کودکان جذابیت بیشتری برای تبلیغات تجاری دارند از آنان به عنوان کالا استفاده می‌شود تا کالاهای دیگر تبلیغ شود.

وی ادامه داد: نگاهی کوتاه به تبلیغات تجاری که امروزه در فضاهای مختلف پخش می‌شود، میزان استفاده از کودکان را بدون اینکه آنان هدف و مخاطب اصلی آن باشند، نشان می دهد؛ در تبلیغ انواع کفش، شامپو، مایع ظرف شویی، نوشابه، ماکارونی، سس، تنقلات و… از کودکان استفاده می‌کنند در حالی که کالا خاص کودکان نیستند و استفاده عام دارند؛ همان گونه که قبلا برای تبلیغ بسیاری از کالاها که خاص زنان نبودند، از زنان استفاده می‌شد.

وی با اشاره به اینکه در زمینه تبلیغات فرهنگی و غیر تجاری نیز عمدتاً از کودکان استفاده شده است، بیان کرد: صرف‌جویی در مصرف بی رویه آب که کم کم در حال تبدیل شدن به یک بحران ملی است، مصرف شدید برق و سایر موضوعات اما نه به گونه‌ای که برای کودکان مفید باشد یا خاص آن‌ها باشد در واقع کارهایی که بزرگترها نباید انجام دهند از زبان کودکان بازگو می‌شود.

وی در رابطه با قوانین حضور کودکان در تبلیغات گفت: با توجه به قوانین از جمله ‌قانون حمایت از کودکان و نوجوانان مصوب۱۳۸۱، قانون مطبوعات، آیین‌‏نامه تاسیس کانون‌‏های تبلیغاتی، مصوبات کمیته‏ مرکزی‏ سازمان‏های‏ تبلیغاتی‏ کشور و مجموعه ضوابط تولید آگهی‌‏های رادیویی و تلویزیونی مشخص می‌‏شود موارد بسیار زیادی وجود دارد که استفاده از کودکان در تبلیغات بازرگانی و همچنین مخاطب قرار دادن آن‌ها ممنوع است.

وی بابیان اینکه طبق ماده یک قانون حمایت از کودکان و نوجوانان منظور از کودک و نوجوان کلیه اشخاصی است که به سن هجده سال تمام هجری شمسی نرسیده‌اند، ادامه داد: آگهی‌‏های‏ تبلیغاتی که کودکان در آن حضور دارند باید با موازین‏ شرعی‏ و قانونی‏ کشور منطبق‏ باشد همچنین تبلیغ‏ کالاهای‏ بازرگانی‏ و خدمات‏ تجارتی‏ در مهدهای کودک، دبستان‏‌ها و دبیرستان‏‌ها ممنوع‏ است.

وی افزود: در تبلیغات‏ استفاده‏ از کودکان‏ برای‏ معرفی‏ کالا و خدماتی‏ که‏ انتظار مصرف‏ کالا یا بهره‌‏مندی‏ از خدمت‏ یا خرید آن‏ توسط‏ ایشان‏ نمی‌‏رود، ممنوع‏ است و آگهی نباید موجب بدآموزی در کودکان شود و از زودباوری، حس عاطفی و کم‏‌تجربگی آنان در تشخیص واقعیت‌‏ها سوء‏استفاده شود.

دانا اظهار کرد: در آگهی نباید از کودکان با صراحت درخواست شود محصولی را خریداری کنند یا از والدین خود و دیگران چنین درخواستی کنند و نباید خرید موضوع آگهی برای کودکان یا ترغیب دیگران به این امر به‏‌عنوان انجام یک وظیفه مطرح شود.

وی عنوان کرد: در آگهی‌‏های تلویزیونی نباید کودکان به تنهایی هنگام خرید یا مذاکره با فروشنده برای خرید یا مبادله پول با فروشنده نشان داده شوند و آگهی‏‌ها نباید به کودکان القا کند چنانچه کالای موضوع آگهی را نداشته باشند یا خریداری نکنند، از دیگر کودکان پایین‌‏تر هستند یا حتی مورد تمسخر و استهزا واقع می‌‏شوند.

تبلیغات بازرگانی، مشکل برنامه‌های کودک

دانا با اشاره به اینکه در آگهی‏‌ها نباید از کودکان برای خرید از طریق پست یا تلفن دعوت شود، گفت: هنگام پخش برنامه‏‌های ویژه کودکان، پخش آگهی‌‏های مربوط به مواد‏غذایی، کبریت، محصولاتی با خواص دارویی و حاوی ویتامین، غذاهای کمکی کودکان، وسایل و اسباب لاغری و شیوه‏‌های درمانی و تیزر فیلم‌‏ها با صحنه‌‏های وحشتناک، خطرناک و خطرآفرین ممنوع است.

چه کسی مسئول دادخواهی حق کودکان است؟

وی بیان کرد: با توجه به ‌ماده ۵ قانون حمایت از کودکان و نوجوانان، کودک‌آزاری از جرائم عمومی بوده و احتیاج به شکایت شاکی خصوصی‌ندارد؛ پس در جایی که دادستان از موضوع سوءِاستفاده از کودکان و نوجوانان مطلع بشود می‌تواند به عنوان مدعی العموم ورود و نسبت به تعقیب متهمین اقدام کند.

کارشناس حقوقی ادامه داد: از بُعد تشریفات شکلی نیز مطابق مفاد ماده ۶۶ قانون آیین‌دادرسی‌کیفری سازمان‌های مردم نهاد که اساسنامه آن‌ها در حمایت از اطفال و نوجوانان است، می‌توانند نسبت به جرائم ارتکابی در زمینه‌های فوق اعلام جرم کنند و در تمام مراحل دادرسی شرکت کنند.

خیلی وقت‌ها زندگی و آینده کودکان تحت تاثیر این فعالیت‌ها قرار می‌گیرد و آنان را از مسیر اصلی  رشد و تربیت دور می‌کند و آن‌ها تبدیل به بزرگسالان کوچک می‌کند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

محدودیت تبلیغات هدفمند برای زیر ۱۸ ساله‌ها در گوگل

بلایی که با این تبلیغات سر بچه‌هایمان می‌آوریم