کودک مبتلا به اوتیسم در تعامل با دیگران مشکل دارد و مشکلات در مهارت های اجتماعی از شایع ترین نشانه های این اختلال است.

کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است بخواهند روابط نزدیکی با دیگران داشته باشند اما نمی دانند چگونه این کار را انجام دهند.

هرچه درمان اختلال طیف اوتیسم زودتر شروع شود، احتمال مؤثر بودن آن بیشتر می شود و به همین دلیل دانستن چگونگی شناسایی علائم و نشانه های آن بسیار مهم است.

به گزارش “وب ام دی”، اگر کودکی این نقاط عطف رشدی خاص را برآورده نکرد یا اگر بعد از مدتی برخی از این توانایی‌ها را از دست داد، بهتر است والدین به منظور بررسی بیشتر با پزشک اطفال کودک خود مشورت کنند.

برخی از رفتارهایی که ناتوانی یا تاخیر در انجام آنها می‌تواند نشانه این اختلال در کودک باشد، عبارتند از:

* یک کودک سالم به طور معمول تا شش ماهگی می‌تواند لبخند بزند.

* تا ۹ ماهگی حالات چهره یا صداها را تقلید می‌کند.

* تا ۱۲ ماهگی صداهایی را ادا می کند یا به صورت نامفهوم صحبت می‌کند.

* تا ۱۴ ماهگی حرکاتی را انجام می‌دهد.

* تا ۱۶ ماهگی با تک کلمات صحبت کرده و تا ۲۴ ماهگی از عبارات شامل دو کلمه یا بیشتر استفاده می‌کند.

* تا ۱۸ ماهگی بازی وانمودی که عموماً شامل نقش‌آفرینی می‌شود، انجام می‌دهد.

منبع: ایسنا

اوتیسم نوعی اختلال عصبی-تحولی است که با مشکلات اجتماعی و رفتاری مشخص می‌شود. میزان شیوع اختلال طیف اوتیسم در چند سال اخیر به طرز چشمگیری افزایش پیدا کرده است و به یکی از رایج‌ترین بیماری‌های غیرواگیر تبدیل شده است. متاسفانه هنوز درمان قطعی برای اوتیسم پیدا نشده است اما با این وجود، متخصصان و پژوهشگران به دنبال بهبودی و استفاده از مداخله‌هایی به منظور کاهش علائم و نشانه‌های اختلال طیف اوتیسم هستند. محققان در پژوهشی اثربخشی مداخلات مبتنی بر آموزش ذهن‌آگاهی به مادران و لگو درمانی را بر علائم اختلال اوتیسم در کودکان بررسی کرده‌اند.

در این مطالعه آمده است: یکی از مداخلات غیردارویی که توجه زیادی را جلب کرده است، مداخله مبتنی بر ذهن‌آگاهی است. ذهن‌آگاهی شامل یک آگاهی پذیرا و عاری از قضاوت وقایع جاری است. در این شیوه مداخله ذهن‌آگاهی، ابتدا والدین به طور مستقیم و سپس به صورت غیرمستقیم برای کودکانشان نقش معلم ذهن‌آگاهی را ایفا می‌کنند. به طور کل، این روش درمان نشان داده است که می‌تواند اثرات مطلوبی بر رفتارهای والدین در مواجهه با فرزندان مبتلا به اوتیسم داشته باشد.

نویسندگان این مقاله می‌گویند: یکی دیگر از روش‌های درمان غیردارویی، استفاده از فنون بازی درمانی- لگو درمانی است. لگو درمانی به عنوان نوعی از بازی، جهت تقویت و تسهیل شایستگی اجتماعی کودکان طیف اوتیسم معرفی شده است. کودکان در این روش در گروه‌های کوچک به صورت مشترک براساس قوانین و نقش‌ها و براساس یک الگوی تصویری یا ساختمان آزاد در محیطی امن به ساخت آن الگوها می‌پردازند.

بر اساس آنچه در این مقاله آمده است، روش پژوهش حاضر شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون چند گروهی همراه با گروه گواه و پیگیری یک ماهه و از نظر هدف نیز پژوهشی کاربردی بود. جامعه آماری شامل ۸۵ کودک مبتلا به اختلال اوتیسم بودند که در سال ۱۳۹۸ در دو مرکز توانبخشی اوتیسم شهر تهران نگهداری می‌شدند. با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند ۳۰ نفر از آنان انتخاب و سپس به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه(هر گروه ۱۰ نفر) جایگزین شدند.

گروه‌ آزمایشی (۱) والدین، درمان ذهن‌آگاهی به مدت ۱۲ جلسه و هر جلسه به مدت ۷۰ دقیقه و گروه آزمایشی(۲) والدین، لگو درمانی ۱۲ جلسه و هر جلسه به مدت ۴۵ دقیقه دریافت کردند. در این مدت گروه گواه هیچ گونه درمانی دریافت نکردند. سپس برای هر سه گروه، یک ماه پس از اجرای مداخله، آزمون پیگیری به عمل آمد و مجدد به پرسشنامه پاسخ دادند.

در این مقاله بیان شده است: نتایج نشان داد آموزش ذهن‌آگاهی به مادران و لگو درمانی در کاهش علائم اوتیسم مؤثر است. این نتایج همچنین نشان دادند مداخله لگودرمانی نسبت به مداخله ذهن آگاهی به مادران اثربخشی بیشتری در کاهش علائم اوتیسم و رفتارهای نابهنجار در کودکان طیف اوتیسم دارد.

محققان این مطالعه پیشنهاد کرده‌اند در تحقیقات آتی پژوهشگران طول دوره پیگیری را افزایش دهند.

این مطالعه توسط مرجان آل‌بهبهانی، دانشجوی دکترای گروه روانشناسی دانشگاه آزاد بوشهر، مولود کیخسروانی، استادیار گروه روانشناسی دانشگاه آزاد بوشهر، ناصر امینی، استادیار گروه روانشناسی دانشگاه آزاد بوشهر، محمد نریمانی، استاد ممتاز گروه روانشناسی دانشگاه محقق اردبیلی و بهنام‌الدین جامعی، استاد گروه علوم پایه مرکز تحقیقات علوم اعصاب دانشگاه علوم پزشکی و خدمات درمانی ایران انجام شده است. این مقاله در نودوهفتمین شماره‌ی بیستمین دوره‌ی مجله علوم روانشناختی منتشر شده است.

منبع: ایسنا

مرتبط:

چرا تشخیص زودهنگام اختلال اوتیسم مهم است؟

راحله جاتن در نشست خبری که امروز ۱۰ آذر ماه در سازمان بهزیستی قزوین برگزار شد، تصریح کرد: در سال‌های اخیر بهزیستی از حالت جزیره‌ای خارج شده و در حوزه‌های مختلف خدمات مستمری از قبل، حین و بعد از تولد را در برمی‌گیرد، هدف در واقع توانبخشی و توانمندسازی فرد معلول است و تلاش می‌کنیم که استقلال فرد را در جامعه افزایش دهیم.

وی افزود: توانمندسازی فکری، جسمی، اجتماعی معلولین به صورت هدفمند در حال انجام است، تلاش بر این است که فرد معلول به خودباوری بیشتری برسد و اعتماد به نفس وی افزایش پیدا کند، تلاش می‌کنیم که فرد به توانمندی برسد علی‌رغم اینکه نگاه منفی نسبت به او در جامعه وجود داشته باشد.

معاون توانبخشی بهزیستی استان قزوین گفت:به منظور توانبخشی افراد معلول که خانواده از نگهداری آن‌ها ناتوان است یا فرد خانواده‌ای ندارد مراکزی تاسیس شده است، مراکز توانبخشی به صورت شبانه روزی خدمات مراقبتی و توان بخشی از جمله کاردرمانی، گفتار درمانی، فیزیوتراپی و اقدامات روانشناسی و مشاوره‌ای ارائه می‌دهد.

وی یادآور شد: در حال حاضر در استان قزوین ۳۵ مرکز توانبخشی، مراقبتی فعال است که از این میان ۱۰ مرکز مربوط به معلولین ذهنی، ۲ مرکز مربوط به معلولین جسمی و حرکتی، ۵ مرکز مربوط به بیماران روان مزمن، ۸ مرکز مربوط به نگهداری و توانبخشی سالمندان است، همچنین ۵ مرکز ویزیت در منزل داریم که خدمات را در منزل افراد و به صورت تیم متشکل از کار درمانگر، فیزیوتراپی، پزشک و گفتار درمان به منزل معلولیت مراجعه و خدمات می‌دهد.

جاتن خاطرنشان کرد: همچنین ۲ مرکز مراقبت در منزل داریم  که در منزل حاضر می‌شوند و خدمات مراقبتی و آموزش‌های لازم را ارائه می‌دهند، همچنین ۳ خانه حمایت از معلولین ذهنی داریم، خانه حمایتی برای معلولین ذهنی دختر، سالمندان و بیماران روان مزمن نیز در قزوین فعال است، در خانه حمایتی، افراد در محلی مشابه خانه نگهداری می‌شوند و مسئولیت‌های خاصی را در خانه برعهده می‌گیرند و حق رفت و آمد به بیرون را دارند.

وی یادآور شد: کلیه مراکز خصوصی هستند و در ازای نگهداری هر فرد معلول به این مراکز یارانه پرداخت می‌شود دو میلیون و ۳۰۰ هزار تومان به ازای هر فرد در هر مرکز به صورت ماهانه یارانه پرداخت می‌شود.

معاون توانبخشی بهزیستی استان قزوین بیان کرد: در حوزه کرونا ما جزو استان‌های برتر هستیم و تعداد معلولان مبتلا به کرونا در مراکز قزوین بسیار کم بود، در حال حاضر همه مقیمان مراکز و مراقبین ۳ دز واکسن را دریافت کردند.

وی اظهار کرد: در سال جاری یک میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان برای تامین تجهیزات مراکز توانبخشی به قزوین اختصاص پیدا کرده است.

جاتن بیان کرد: دفاتر توانمندسازی به توانمندسازی فرد معلول در خانه کمک می‌کند و به هر معلول ۱۰ میلیون تومان پرداخت می‌شود تا مناسب سازی در منازل صورت بگیرد، این مناسب سازی بدون در نظر گرفتن معلولیت انجام می‌شود، در انواع معلولیت و مواردی مانند اوتیسم نیز مناسب‌سازی منزل صورت می‌گیرد.

وی در پایان یادآور شد:حق پرستاری به ۴۶۰ معلول ضایع نخاعی نیز پرداخت می‌شود.

منبع: ایسنا

مرتبط:

چرا تشخیص زودهنگام اختلال اوتیسم مهم است؟

به گزارش مدیکال اکسپرس، شالوده ارتباطات اجتماعی از بدو تولد وجود دارد و نوزادان سازگاری با چهره‌ها نسبت به غیر چهره‌ها و مراقبان را نسبت به غریبه‌ها ترجیح می‌دهند. بین ۹ تا ۱۲ ماهگی، نوزادان سایر مهارت‌های ارتباط اجتماعی مانند استفاده از نگاه چشمی، حالات چهره، حرکات و صداها را توسعه می‌دهند. تفاوت در ارتباطات اجتماعی یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده اختلال طیف اوتیسم (ASD) است. تحقیقات بسیار کمی وجود دارد که بررسی کرده باشد آیا مهارت‌های ارتباط اجتماعی پیش‌زبانی قابل مشاهده قبل از ۱۲ ماهگی در نوزادان مبتلا به اوتیسم در مقایسه با نوزادان معمولی در حال رشد، کندتر ظاهر می‌شوند یا خیر.

نتایج تحقیق جدید نشان می‌دهد که تفاوت‌های ارتباط اجتماعی قابل مشاهده در نوزادان مبتلا به اوتیسم تا ۹ ماهگی آشکار می‌شود و به پنجره‌ای حیاتی برای مداخله هدفمند اشاره می‌کند.

این تحقیق توسط محققان دانشگاه کارولینای جنوبی، دانشکده پزشکی دانشگاه اموری و دانشگاه ایالتی فلوریدا آمریکا انجام شد.

گفتار به‌طور معمول اولین نگرانی برای والدین کودکان مبتلا به اوتیسم است اما چشم‌انداز غنی دیگری از اشکال ارتباطی مانند ژست‌ها و صداها وجود دارد که در سال اول زندگی به‌سرعت توسعه می‌یابد.

جسیکا برادشاو، استادیار روان‌شناسی در دانشگاه کارولینای جنوبی گفت: «دستاوردهای رشدی یا فقدان آن در استفاده از این مهارت‌ها بین ۹ تا ۱۲ ماه قبل از شروع بیان اولین کلمات ممکن است مورد توجه قرار نگیرد. در حالی که ما مهارت‌های ارتباط اجتماعی کمتری را در این مدت مشاهده کردیم اما شواهدی نیز مبنی بر وجود مجموعه کوچک اما اساسی از مهارت‌ها برای نوزادان ۹ ماهه مبتلا به اوتیسم وجود داشت که ممکن است در مداخله زودهنگام مورد استفاده قرار گیرد.»

تحقیق طولی و آینده‌نگر رشد اجتماعی بین سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ انجام شد و شامل ۱۲۴ نوزاد (۳۵ درصد دختر، ۸۴ درصد سفید پوست) بود که احتمال زیاد یا کم ابتلاء خانوادگی به اوتیسم را داشتند. شرکت‌کنندگانی که در این تحقیق شرکت کردند یا مبتلا به اوتیسم تشخیص داده شدند یا رشد معمولی آنان تا ۲۴ ماهگی تایید شد.

در شرکت‌کنندگان بین ۹ و ۱۲ ماه یک ارزیابی اولیه ارتباطات اجتماعی با سنجش موارد ذیل انجام گرفت:

• مهارت‌های اجتماعی: احساس و نگاه چشمی، ارتباط و ژست‌ها

• مهارت‌های گفتاری: صداها

• مهارت‌های نمادین: درک و استفاده از شی

در ۲۴ ماهگی، شرکت‌کنندگان از نظر اوتیسم  با استفاده از ابزارهای تشخیصی استاندارد طلایی ارزیابی شدند. در صورتی که کودکان معیارهای تشخیصی (DSM-۵) را داشتند، بهترین تشخیص ارزیابی بالینی اختلال طیف اوتیسم برای آنان انجام می‌شد. اگر کودکی در طول ارزیابی علائم اوتیسم را نشان نمی‌داد و اگر نمرات رشد نشان‌دهنده تاخیر زبانی یا رشدی نبود به‌طور معمول کودک در حال رشد در نظر گرفته می‌شد.

 

ابیگیل دلهانتی، استادیار و مدیر برنامه کلینیک اختلالات زبانی و اوتیسم در دانشگاه دوکین آمریکا می‌گوید: «یافته‌ها نشان می‌دهند که آگاهی از تغییرات ارتباطات اجتماعی بین ۹ تا ۱۲ ماهگی می‌تواند در طول این دوره رشد ارزشمند باشد. تحقیقات مداخله‌ای برای نوزادان بین ۹ تا ۱۲ ماهگی آغاز شده است و این تحقیق دلیلی برای شروع حمایت از توسعه ارتباطات قبل از یک سالگی را ارائه می‌دهد زیرا نوزادان مبتلا به اوتیسم رفتارهای اجتماعی-ارتباطی کمتری از خود نشان می‌دهند و دستاوردهای کمتری در این مدت به‌دست می‌آورند.»

نتایج این تحقیق نشان می‌دهد، نوزادانی که بعدها مبتلا به اوتیسم تشخیص داده می‌شوند، مهارت‌های گفتاری اولیه و اجتماعی کمتری نسبت به همسالان خود در ۹ ماهگی نشان می‌دهند.

محققان اظهار کردند: تنها سه ماه بعد یعنی در ۱۲ ماهگی، نوزادان مبتلا به اوتیسم به‌طور تقریبی در تمام معیارهای ارتباط پیش‌زبانی عملکرد کمتری داشتند. علاوه بر این، سه الگوی منحصربه‌فرد رشد ارتباطات اجتماعی برای نوزادان مبتلا به اوتیسم پدیدار شد. ابتدا، برقراری ارتباط با نگاه چشمی، حالت چهره و صداها از ۹ تا ۱۲ ماهگی به‌طور مداوم کم بود. دوم، استفاده نمادین از اشیا (به‌عنوان مثال خلاقیت با اسباب‌بازی‌ها)، اگرچه بین گروه‌ها در ۹ ماهگی مشابه بود اما در گروه اوتیسم در ۱۲ ماهگی به تعویق افتاد. در نهایت، استفاده از ژست‌ها و تواتر کلی ارتباط، «شکاف رشدی» را برای نوزادان مبتلا به اوتیسم نشان داد.

این نتایج نشان می‌دهد که تفاوت‌های ارتباط اجتماعی بسیار اولیه برای نوزادان مبتلا به اوتیسم وجود دارد که در اوایل ۹ ماهگی واضح و قابل مشاهده است و مناطق خاصی از آسیب‌پذیری و الگوهای منحصر به‌فرد تغییر را برجسته می‌کند.

ایمی وتربی، استاد پژوهشی برجسته و مدیر موسسه اوتیسم در کالج پزشکی و لورل شندل، استاد اختلالات ارتباطی در دانشگاه ایالتی فلوریدا بیان کردند: «اگر والدین یا مراقبان از تفاوت‌های ارتباطات اجتماعی آگاه باشند، می‌توانند یاد بگیرند که چگونه از راهبردهای مداخله‌ای که فرصت‌هایی را برای تعامل اجتماعی و توسعه ارتباطات ایجاد می‌کند، استفاده کنند. این امر می‌تواند به والدین یا مراقبان کمک کند تا محیط زبانی را غنی‌تر کنند و ممکن است به تغییر مسیر رشد برای نوزادان مبتلا به اوتیسم کمک کند.»

محققان به چندین محدودیت این تحقیق اذعان کردند ازجمله حذف یک گروه مقایسه با تاخیر رشدی بدون اوتیسم (به‌دلیل حجم نمونه)، پزشکانی که ارزیابی ارتباطی را انجام می‌دادند، نسبت به سابقه خانوادگی نوزادان اوتیسم ناآگاه نبودند، تفاوت‌های اجتماعی- جمعیتی بین گروه‌های تشخیصی و تایید تشخیصی در ۲۴ ماهگی به جای ۳۶ ماهگی انجام شد زمانی که نرخ منفی کاذب (نتیجه آزمایش به‌طور نادرست) به‌طور معمول بالاتر است.

یافته‌های این تحقیق در نشریه رشد کودک (Child Development) منتشر شد.

منبع: ایسنا

پروین صفوی در خصوص علت اوتیسم، اظهار کرد: علت مشخص شناخته‌شده‌ای در این اختلال وجود ندارد و مجموعه‎‌ای از علت‌های ژنتیکی و محیطی در تعامل با یکدیگر، باعث این اختلال می‌شوند.

وی یکی از مهم‌ترین علت‌های اوتیسم را ژنتیک دانست و افزود: براساس مطالعات صورت‌گرفته بر دوقلوهای همسان و مطالعات بر افراد خانواده، نقش فاکتور ژنتیک مشخص شده، به‌طوری که اگر اوتیسم در یکی از دوقلوهای همسان وجود داشته باشد، احتمال درگیری دیگری نیز زیاد است.

این فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان ادامه داد: اگر در فامیل درجه یک فرد اوتیسمی باشد، شیوع آن در فامیل افزایش پیدا می‌کند، اما تاکنون هیچ ژن خاصی به‌عنوان عامل مهم شناخته نشده است.

وی به نقش عوامل محیطی اشاره و بیان کرد: طرز برخورد و محیط‌های سرد و بی‌عاطفه در مقطعی به‌عنوان یکی از عوامل ابتلا به اتیسم مطرح بود که بعدها این فرضیه رد شد و نظریه‌های زیست‌شناختی که یکی از آنان ژنتیک است، نقش پررنگ‌تری پیدا کرد.

صفوی گفت: آسیب‌های قبل از تولد مانند عفونت‌های مادر در دوران بارداری مانند سرخک، تولد نوزادان نارس با وزن خیلی کم و آسیب‌های جزئی مغز نیز در ابتلا به اختلال اتیسم موثر است و یکی دیگر از فرضیه‌های مطرح‌ شده که بعدها مطالعات آن را تکذیب کرد، واکسیناسیون بود.

وی با بیان اینکه درمان قطعی برای اوتیسم وجود ندارد، خاطرنشان کرد: برنامه‌های مداخلاتی مانند مداخلات رفتاری و توانبخشی برای کنترل علایم بیماران مبتلا به این اختلال پیشنهاد می‌شود، اما اوتیسم یک اختلال مادام‌العمر است و همیشه نشانه‌های آن وجود دارد که با مداخلات می‌توان شدت علایم را کاهش داد و تاثیرات منفی آن را در زندگی افراد کم کرد.

این فوق تخصص روانپزشکی کودک و نوجوان درخصوص انجام مداخلات و نقش آن در بهبود اوتیسم تا قبل از دو سالگی، تصریح کرد: این مطلب از کاملا صحیح است، بدین نحو که هرچه زودتر این اختلال تشخیص داده شود و مداخلات زودتر آغاز شود، پیش‌آگهی بیماری سریع‌تر است، مثلا اگر کودک بتواند زودتر زبان باز کند، پیشرفت بهتری خواهد داشت و زمان طلایی برای آغاز مداخلات درمانی اوتیسم قبل از سه‌سالگی است.

صفوی با بیان اینکه اوتیسم با سندورم داون متفاوت است، اظهار کرد: سندورم داون یک بیماری ژنتیکی است که یک نقص ژنی مشخص در آن تاثیر دارد، اما اوتیسم یک سندورم یا یک مجموعه علایم است که در افراد مختلف می‌تواند متفاوت باشد، اتیسم مجموعه‌ای از مشکلات حسی، تکاملی و رفتاری ناهمگون است که مانند پازل در کنار هم قر ار می‌گیرد و به همین دلیل نماد اوتیسم پازل‌های رنگارنگ است.

وی ادامه داد: بیماری اوتیسم دارای دو دسته علائم است، یک دسته آن دائمی و در ارتباط با تعامل فرد با محیط افراد است و دیگری در ارتباط با مشکلات، الگوهای رفتاری، فعالیت‌های محدود و تکراری خود را نشان می‌دهد، اتیسم همانند دیگر اختلالات تکاملی در پسران شیوع بیشتری دارد که علت آن مشخص نشده است.

منبع: ایسنا

مرتبط:

چاقی، تهدیدی برای بزرگسالان مبتلا به اوتیسم

به نقل از یو اس نیوز، بسیاری از مردان و زنان جوان مبتلا به اوتیسم و معلولیت‌های فکری با خطر قابل‌توجهی برای چاقی و همه عوارض سلامت ناشی از آن روبرو هستند. با این حال، نتایج مطالعه آزمایشی کوچک و جدید نشان می‌دهد که رژیم غذایی و برنامه ورزشی متناسب با چنین افرادی که در محیط گروهی با حمایت خانواده ارائه می‌شود، می‌تواند افزایش وزن را متوقف کرده یا حتی باعث کاهش وزن قابل‌توجه شود.

لورا نبورز، محقق اصلی این تحقیق توضیح داد که این برنامه توصیه‌های وزارت کشاورزی ایالات‌متحده (USDA) را با  «تعیین هدف برای پیشرفت در جهت خوردن غذاهای سالم‌تر و انجام فعالیت بدنی» مرتبط می‌کند.

نبورز که استاد دانشکده خدمات انسانی دانشگاه سینسیناتی (UC) آمریکا است، افزود: ما کمک به تهیه غذا با خانواده را ترغیب کردیم و اطلاعات مربوط به سلامتی را با خانواده برای ارتقاء سلامت خانواده به اشتراک گذاشتیم.

نبورز از داروها و ترجیحات غذایی منحصربه‌فرد که اغلب برای غذاهای پرکالری به‌عنوان دو عامل اصلی که می‌توانند باعث افزایش وزن در این گروه‌ها شوند، نام برد. وی گفت: آنان ممکن است بسیاری از انواع فعالیت‌های روزانه را به دلیل علایق محدود فقط برای انواع خاصی از فعالیت‌ها، ترجیح ندهند.

دکتر دان کوری، مدیر پزشکی شبکه مراقبت از اوتیسم (Autism Speaks’ Autism Care Network)، با نظرات نبورز موافق بود. کوری، استاد پزشکی کودک در دانشگاه ایالتی اوهایو آمریکا، خاطرنشان کرد: مشکلات حسی ازجمله حساسیت بیش از حد به مزه یا بو می‌تواند منجر به رژیم غذایی محدود شود که ممکن است سالم نباشد و فاقد تنوع غذایی باشد.

وی افزود: در کنار چالش‌های هماهنگی و درک، بخشی از اوتیسم داشتن علایق یا رفتارهای محدود است. بسیاری از افراد مبتلا به اوتیسم یا چالش‌های فکری ترجیح می‌دهند آنها را برای خود حفظ کنند و در نتیجه ممکن است از ورزش‌های ساده مانند پیاده‌روی در محله، و ورزش‌های شدیدتر مانند دویدن خودداری کنند.

ژان گریک، مدیر تحقیقات مرکز اوتیسم و اختلالات عصبی تکاملی، می‌گوید که این امر می‌تواند مراقبین را دچار مشکل کند.

وی خاطرنشان کرد: به‌دلیل مشکلات غذایی، ممکن است آنان در برابر رژیم غذایی متعادل مقاومت کنند و این مسئله این افراد جوان را در معرض افزایش وزن و چاقی قرار دهد.

گریک بیان می‌کند: علاوه بر این، والدین ممکن است برای یافتن مکان‌هایی که برای بازی در بیرون و دویدن امن باشد مشکل داشته باشند، یا از این ترس داشته باشند که فرزندشان در فضای عمومی دچار کج‌خلقی شود یا فرار کند.

نبورز گفت: هدف از این تحقیق کمک به والدین و فرزندان آنان با تشخیص این است که بزرگسالان جوان، در این مورد با اوتیسم و معلولیت ذهنی، سالم‌تر خواهند بود، اگر بتوانند غذاهای سالم مورد علاقه خود را بخورند و با روش‌هایی که لذت می‌برند، ورزش کنند.

با در نظر گرفتن این موضوع، این تحقیق بر روی ۱۷ دانشجوی دانشگاه سینسیناتی متمرکز شد که به آنان برنامه‌ای پیشنهاد شد که برای بزرگسالان جوان مبتلا به اوتیسم یا معلولیت ذهنی طراحی شده بود.

بین ژانویه ۲۰۲۰ تا آوریل ۲۰۲۱، به دانشجویان کلاس‌های گروهی هفتگی یا به‌صورت حضوری یا آنلاین (به دلیل قرنطینه کرونا) ارائه می‌شد که توصیه‌های عملی در مورد تغذیه خوب و ورزش منظم را فراهم می‌کرد. کلاس‌ها توسط یک گروه ۱۰ نفره ازجمله اعضاء هیأت علمی، دانشجویان کارشناسی و کارشناسی ارشد و یک محقق ناتوانی هدایت می‌شد.

 

اطلاعات رژیم غذایی بر اندازه وعده‌های ایده‌آل، توصیه‌های تغذیه‌ای وزارت کشاورزی ایالات‌متحده، اهمیت ویتامین‌ها و مواد معدنی و اجتناب از غذاهای ناسالم متمرکز شد همچنین راهنمایی‌هایی در مورد کاهش استرس و بهبود خواب وجود داشت.

علاوه بر این، اهداف غذا خوردن و ورزش برای هر دانشجو تهیه شد. به‌عنوان‌مثال، آنان برای افزایش میزان مصرف میوه خود، کمک به تهیه غذا، نوشیدن آب به جای نوشابه و صرف زمان بیشتری برای پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و شنا تشویق شدند.

اندازه‌گیری قد و وزن هر دو تا سه ماه انجام می‌شد و با والدین در مورد عادات غذایی و ورزشی فرزندشان مصاحبه می‌شد.

نتیجه نشان داد در حالی که یک دانشجو وزن اضافه می‌کرد، دو نفر از دانشجویان چاق مقدار قابل‌توجهی از وزن خود را کم می‌کردند. در بین بقیه، شاخص توده بدن (اندازه‌ای بر اساس قد و وزن) ثابت ماند. ارزیابی والدین مثبت بود و سه چهارم دانشجویان گفتند تغذیه سالم‌تری دارند.

محققان به این نتیجه رسیدند که این برنامه، در حالی که مقدماتی بود، امیدوار کننده به‌نظر می‌رسید.

موفقیت این برنامه برای کیم موشنو، نایب رئیس سیاست عمومی انجمن اوتیسم در راکویل آمریکا، ایالت مادری، کمی تعجب‌آور است، وی گفت: انواع افراد برای انواع برنامه‌های آموزشی کاهش وزن ثبت‌نام می‌کنند، زیرا به‌دنبال کمک هستند. آنان به‌دنبال این هستند که چگونه تشخیص دهند که چرا و چه زمانی بیش از حد غذا می‌خورند، چگونه ورزش کنند. آنان می‌خواهند در مورد غذاهای سالم و شیوه زندگی سلامت به آنان آموزش داده شود.

موشنو افزود: من فکر می‌کنم ما از کودکان مبتلا به اوتیسم و معلولیت ذهنی انتظارات کمتری داریم. ما فکر می‌کنیم آنان نمی‌توانند یاد بگیرند اما بسیاری به راستی می‌توانند. آنان فقط مانند دیگران به حمایت نیاز دارند.

این یافته‌ها به‌تازگی به‌صورت آنلاین درمجله Advances in Neurodevelopment Disorders منتشر شده است.

منبع: ایسنا

مرتبط:

تاثیر خواب در بهبودی رفتار کودکان اوتیسم

آیا کودکان اوتیسم تیزهوش هستند؟

 در این بررسی آمده است: به نظر می رسد عفونت های شدید و جدی در دوران نوزادی می تواند خطر بروز اختلال اوتیسم را در پسران افزایش دهد.

به گفته محققان عفونت هایی که ممکن است خطر ابتلا به اختلال اوتیسم را در کودکان افزایش دهد، شامل آنفلوآنزا، عفونت های شدید پوستی، عفونت های قارچی ریه ها، مسمومیت غذایی ناشی از باکتری، سیاه سرفه و بیماری دست، پا و دهان است.

آمارها نشان داد: از بیش از ۳.۶ میلیون کودک که در این بررسی شرکت کرده بودند، نزدیک به ۲۳ هزار کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شناسایی شدند که تقریبا ۴۴۰۰ نفر آنان دختر و ۱۸ هزار و ۲۰۰ نفر پسر بوده اند.

به گفته پزشکان آمریکایی در بین کودکان پسر مبتلا به اختلال طیف اوتیسم که بین ۱۸ ماهه تا چهار ساله بوده اند، ابتلا به عفونت های شدید بیشتر شایع بوده که نیاز به بستری شدن داشته اند.

در حالیکه این مطالعه ثابت نمی کند که این بیماری ها باعث اختلال این بیماری می شوند، محققان می گویند یافته های آنان بر اساس مطالعات قبلی تایید می کند که عفونت های شدید و تاثیرات آن بر سیستم ایمنی کودکان، خطر ابتلا به بیماری های عصبی را افزایش می دهد.

به گزارش ایسنا به نقل از خبرگزاری یونایتدپرس، به گفته متخصصان، بسیاری از این عفونت ها با واکسیناسیون قابل پیشگیری هستند و نتایج بدست آمده نشان می دهد که والدین باید فرزندان خود را واکسینه کنند تا از ابتلا به عفونت های جدی که احتمال ابتلا به اتیسم را افزایش می دهد، جلوگیری نمایند.

منبع:ایسنا

مرتبط:

اوتیسم ، غصه پر درد فرشتگان زمینی

نقش مهم ورزش در بهبود کیفیت زندگی کودکان اوتیسم

تاثیر خواب در بهبودی رفتار کودکان اوتیسم

 «توکسوپلاسموز»؛ نوعی بیماری عفونی است که در نتیجه آلودگی با نوعی انگل به نام «توکسوپلاسما گوندیی» به وجود می‌آید. آلودگی به این انگل معمولا به دنبال بلع خاک، آب و موادغذایی آلوده و یا از طریق مصرف گوشت و فرآورده‌های گوشتی خام و یا کامل پخته نشده ایجاد می‌شود. همچنین در صورت آلودگی مادر به توکسوپلاسما گوندیی، این انگل می‌تواند از طریق جفت به جنین منتقل شود و عوارض مختلفی ایجاد کند.

«اوتیسم» یک اختلال فراگیر رشد است که با اشکال در ارتباط، مهارت‌های اجتماعی ضعیف و رفتارهای غیرعادی و کلیشه‌ای مشخص می‌شود و در تمام دوران زندگی باقی می‌ماند. اوتیسم و علائم آن با عفونت‌های دوران جنین مانند سرخجه، فنیل‌کتونوریا و … که سبب ضایعات عصبی می‌شوند دارای ارتباط است. به نظر می‌رسد عوارض حاملگی در سه‌ماهه اول در بروز اوتیسم اهمیت دارد.

با توجه به پژوهش‌هایی که در گذشته انجام شده و این موضوع که کودکان اوتیسم در مقایسه با کودکان دیگر، عوارض پیش از تولد بیشتری را تجربه کرده‌اند و نقش مهم عوامل عفونی مانند توکسوپلاسما در ایجاد عفونت جنینی، پژوهشگران ارتباط آلودگی با انگل توکسوپلاسما را با بروز اختلال اوتیسم بررسی کردند.

در این مطالعه که به صورت مورد-شاهدی انجام شد؛ تعداد ۵۰ کودک سه تا ۱۲ سال مبتلا به اوتیسم و ۵۰ کودک غیرمبتلا به اوتیسم انتخاب شدند. این کودکان از لحاظ سن، وضعیت اجتماعی۰ اقتصادی و … کاملا همگن بودند.

برای انجام این تحقیق، از هر دو گروه کودکان خون‌گیری انجام شد و نمونه‌ها خون از نظر آنتی‌بادی توکسوپلاسما گوندیی بررسی شد.

بر اساس یافته‌های این تحقیق، مشخص شد میزان آلودگی توکسوپلاسما گوندیی در کودکان مبتلا به اوتیسم بیشتر از کودکان غیر مبتلا به اوتیسم است.

نتایج به دست‌آمده نشان داد که ۱۸ درصد از کودکان اوتیسم و هشت درصد از کودکان بهنجاری که به انگل توکسوپلاسما گوندیی آلوده بودند، دچار آلودگی مزمن هستند.

به گفته پژوهشگران این مطالعه؛ اگرچه این میزان آلودگی در کودکان مبتلا به اوتیسم می‌تواند نشان‌دهنده ارتباط آلودگی توکسوپلاسما با اوتیسم باشد، اما به دلیل این‌که اثبات وقوع توکسوپلاسموز مادرزادی در کودکان اوتیسم، مشکل است و همچنین به دلیل کم بودن تعداد افراد بررسی شده، نمی‌توان نقش احتمالی این عفونت را به طور کامل در بروز اوتیسم اثبات و یا رد کرد.

به همین دلیل این محققان معتقدند که باید مطالعات بیشتری به خصوص در دوران بارداری برای اثبات یا رد این موضوع انجام شود.

در انجام این تحقیق بشری عزیزی و نجمه حمید؛ پژوهشگران گروه روان‌شناسی بالینی و حسین حمیدی‌نجات از گروه پاتوبیولوژی دانشگاه شهید چمران اهواز مشارکت داشتند.

یافته‌های این مطالعه به صورت مقاله علمی با عنوان «بررسی ارتباط آلودگی توکسوپلاسما گوندیی با اختلال اوتیسم در کودکان» در مجله تحقیقات دامپزشکی دانشگاه تهران منتشر شده است.

منبع: ایسنا

مرتبط:

تاثیر خواب در بهبودی رفتار کودکان اوتیسم

بهبود مفاهیم آموزش رنگ به کودکان اوتیسم با بازی‌های رایانه‌ای

به نقل از مدیکال اکسپرس، خواب خوب شبانه راه حل بسیاری از مشکلات است. مطالعه اخیر محققان نیوزلندی نشان می‌دهد خواب خوب نقشی مهم در بهبودی رفتار کودکان مبتلا به اوتیسم ایفا می‌کند.

محققان دانشگاه کانتربوری در مطالعه اخیرشان ارتباط بین خواب و چالش‌های رفتاری در کودکان مبتلا به اوتیسم را مورد بررسی قرار داده‌اند.

“لوری مک لی” (Laurie McLay)، دانشیار ارشد این مطالعه گفت: ارتباط بین خواب و چالش‌های رفتاری در کودکان کاملاً ثابت است، اما محققان در مطالعات بسیار کمی به بررسی این موضوع پرداخته‌اند که آیا افزایش کمیت و کیفیت خواب کودکان بر رشد و عملکرد آنها تاثیر شگرفی دارد یا خیر.

دکتر “مک لی” افزود: مشکلات خواب بین ۴۰ تا ۸۰ درصد کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. کودکان اوتیسمی نیز رفتارهای چالش برانگیز مرتبط با مشکلات خواب را تجربه می‌کنند. بنابراین این موضوع سبب می‌شود که خواب یکی از معدود رفتارهای محوری باشد که در صورت تقویت ممکن است تاثیر مفیدی بر رفتار، عملکرد و سلامت کودکان در روز داشته باشد.

محققان این مطالعه را به دنبال مطالعات پیشین که طی آن الگوی خواب کودکان مبتلا به اوتیسم مورد بررسی قرار گرفته بود، انجام دادند.

مطالعه بیشتر نشان داد که درمان خواب کودک و داشتن یک خواب خوب سبب بهبود رفتارهای درونی کودک مانند اضطراب، افسردگی، کناره گیری اجتماعی و همچنین رفتارهای بیرونی مانند پرخاشگری و شدت علائم اوتیسم شده است. این موضوع اهمیت ارزیابی و بررسی مشکلات خواب در بهبودی رفتار کودکان مبتلا به اوتیسم را برجسته می‌کند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

نقش مهم ورزش در بهبود کیفیت زندگی کودکان اوتیسم

غذاهای که کودکان اوتیسم باید از خوردن آن پرهیز کنند

آیا کودکان اوتیسم تیزهوش هستند؟

از سال ۲۰۰۷، سازمان ملل متحد، روز دوم آوریل را «روز جهانی آگاهی از اتیسم » (World Autism Awareness Day) نامید که هدف آن، یادآوری و ترغیب کشورهای عضو سازمان ملل متحد به منظور افزایش آگاهی در مورد افراد مبتلا به اختلال طیف اتیسم (ASD) در سراسر جهان است و حالا چند سالی است که کل ماه آوریل به نام این اختلال نامگذاری شده تا توجه بیشتر خانواده ها و مسئولان را در پی داشته باشد.

شعار سال ۲۰۲۱ سازمان ملل برای این روز «فراگیری در محیط کار: چالش‌ها و فرصت‌ها در جهان پس از همه گیری کرونا (جهان پساکرونا)» است.

محبوبه نخشب- متخصص گفتاردرمانی (کاربرد زبان در کودکان) در گفت وگو با ایسنا، به مناسبت ماه آگاهی رسانی اتیسم، اظهار کرد: اتیسم یک اختلال است‌. بیماری نیست و نیاز به دارو درمانی ندارد، بلکه به مجموعه ای از رفتارها یا علائم نامناسب که باید تحت درمان و آموزش قرار گیرد، گفته می شود.

وی افزود: اتیسم یک اصطلاح کلی برای دسته ای از اختلالات است که یکسری علایم مشخص باعث تشخیص آن می شود. در گذشته نام های مشخصی برای انواع اختلالات که در طیف اتیسم قرار می گرفتند، وجود داشت، اما  از سال ۲۰۱۳ به بعد، تمام این اختلالات تحت عنوان اختلال طیف اتیسم نامیده می شود که براساس شدت تقسیم بندی می شود.

عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان توضیح داد: اتیسم براساس شدت در سه سطح تقسیم بندی می شود که از سطح یک (خفیف ترین)، سطح دو و در نهایت سطح سه (شدیدترین) نوع اتیسم را شامل می شود.

علائم اختلال اتیسم

نخشب در توضیح علائم اختلال اتیسم، گفت: اصلی ترین علامت این اختلال شامل مشکلاتی است که این کودکان در روابط اجتماعی خود دارند. علامت مهم دیگر این اختلال، علایق و رفتارهای محدود و مشخص این کودکان است که این دو علامت اصلی راه تشخیص را هموار می کند.

وی ادامه داد: کودکی که از سنین ابتدایی در برقراری ارتباط با دیگران دچار ضعف است، برای خود و خانواده مشکلاتی ایجاد می کند. این کودک در دوست یابی دچار مشکل و ارتباطاتش محدود است. بسیاری از خانواده ها به جهت اینکه یا خود این مسئله را نپذیرفته اند و یا اینکه هنوز نمی توانند به اطرافیان مشکل کودکشان را معرفی کنند، از دیگران کناره گیری می کنند و همین مسئله باعث پیچیده تر شدن مشکل کودک مبتلا به اتیسم می شود.

این متخصص گفتاردرمانی با تاکید بر اینکه این دو دسته علامت مشخص در کودکان مختلف، ممکن است به شیوه های متفاوتی بروز کند، خاطرنشان کرد: به همین دلیل دو کودک با یک تشخیص می توانند تابلوی بالینی متفاوتی داشته باشند. به این معنی که شکل ظاهری علائم طیف اتیسم در کودکان مختلف انواع مختلف را نشان می دهد و ممکن است هر دو به یک شکل این مشکل را بروز ندهند، از این رو والدین باید توجه کنند که تشخیص این اختلال حتما باید توسط کارشناسان خبره ای که در این حوزه آموزش دیده اند انجام شود.

نخشب تاکید کرد: مهم است که تشخیص به صورت بین رشته ای و تیمی و با صرف زمان کافی اتفاق بیفتد. یک روانپزشک، یک آسیب شناس گفتار و روان و یک کاردرمانگر با صرف زمان و نه تنها یک مصاحبه و پرسش چند سوال با خانواده می توانند با تحلیل رفتار کودک و چندبار دیدن او به بهترین تشخیص برسند.

شیوع اختلالات اتیسم در جهان رو به افزایش است

وی به افزایش آمار ابتلا به این اختلال در دنیا اشاره و اظهار کرد: آمارها از میزان ابتلا به این اختلال متفاوت است، اما به نظر می رسد که شیوع اختلالات اتیسم در جهان رو به افزایش است و روز به روز آمار کودکان درگیر این مشکل بیشتر می شود.

این متخصص گفتاردرمانی در خصوص درمان این اختلال، گفت: تشخیص یک اختلال باید به صورت تیمی و چند رشته ای انجام شود و افراد با نگاه های متفاوت کودک را مورد ارزیابی تشخیصی قرار دهند. این روند تشخیص کار ساده ای نیست و نیاز به مشاهده دقیق کودک دارد، در ارتباط با درمان نیز این بحث مطرح است و باید با دقت بسیار مشکل کودک تشخیص و روند درمان آغاز شود.

به گفته نخشب، مهمترین رشته های مرتبط با درمان این اختلال، گفتاردرمانی، کار درمانی و روانپزشکی است که گفتاردرمانی به جهت مشکلات ارتباطی که کودک دارد و کاردرمانی به جهت عملکردها و رفتارهایی که کودک در آنها دچار ضعف است انجام می شود.

سن کلیدی تشخیص اتیسم

وی در پاسخ به این پرسش که سن کلیدی تشخیص این اختلال چه زمانی است؟ خاطرنشان کرد: سن تشخیص به مرور در طول سال ها کاهش یافته است. این اختلال در گذشته معمولا دیرتر تشخیص داده می شد که به تبع آن درمان نیز دیر انجام می شد و این موضوع باعث می شد بسیاری از کودکان نتوانند به مرحله گفتار برسند و از نظر کلامی ارتباط خوبی داشته باشند.

نخشب ادامه داد: در حال حاضر، خوشبختانه تست های تشخیص و آزمون های ارزیابی روز به روز به سمت سنین پایین تر گرایش پیدا کرده و سن تشخیص اتیسم روز به روز پایین تر آمده است. اکنون امکان تشخیص زیر ۲ سال مطرح است و گفته می شود که همچنان سال دوم زندگی علائم بیشتر بروز می کنند، البته پژوهش هایی نیز انجام شده که با توجه به ژست ها و عملکردهای غیر کلامی کودک سعی در تشخیص این اختلال، زیر سن یک سالگی دارد.

وی تاکید کرد: هرچه سن تشخیص این اختلال پایین تر باشد، سریع تر می توانیم مداخله درمانی را آغاز کنیم و به نتایج بهتری برسیم.

کرونا و کودکان اتیسم

این متخصص گفتاردرمانی در پاسخ به اینکه کرونا چه اثری بر آموزش کودکان اتیسم داشته است؟ تصریح کرد: کرونا به کودکان اتیسم ضربه زیادی زده، چراکه کار با این کودکان حتی به صورت حضوری بسیار مشکل است و نیازمند مشاهده دقیق، تحلیل رفتارها و کنترل رفتارهای نامناسب است که حالا با شیوع ویروس کرونا و آموزش های مجازی این مشکل دوچندان شده است.

نخشب اضافه کرد: کنترل درمانگر روی کودک به شیوه مجازی بسیار محدود و بار اضافی بر دوش خانواده تحمیل می شود. از سوی دیگر محدودیت قرنطینه در آپارتمان های کوچک باعث می شود مسائل رفتاری که خانواده ها با آن مواجه بوده اند، فشار بیشتری بر آنها وارد کند. در این شرایط رفتارهای کودک ناآرامتر می شود و ارتباط والد و کودک بیش از قبل دستخوش آسیب و تغییر می شود.

وی به خانواده ها توصیه کرد: بسیاری از والدین در سنین پایین علایم مشخصی در رفتار و گفتار کودک می بینند که لازم است سریع‌تر با متخصصان مربوطه مشورت کرده و کار تشخیص را به عهده‌ یک تیم متخصص و چندرشته‌ای بگذارند، چراکه بسیاری از علائم کودکان طیف اتیسم با اختلالات دیگر مشابهت دارد و گرفتن اطلاعات ناقص از فضای مجازی توسط خانواده‌ها، صرفا استرس و سردرگمی آن‌ها را بیشتر می‌کند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

اگر فرزند مبتلا به اتیسم دارید بخوانید