به نقل از روابط عمومی و امور بین الملل سازمان آموزش و پرورش استثنایی، متن پیام دکتر حمید طریفی حسینی به مناسبت روز جهانی آگاه سازی اتیسم به شرح ذیل است: «ضمن تبریک فرارسیدن بهار طبیعت و سال جدید به تمامی هموطنان بالاخص دانش‌آموزان عزیز استثنایی و والدین محترم این دانش‌آموزان و همکاران ارجمند و تلاشگر حوزه آموزش و پرورش استثنایی، ۱۳ فروردین مطابق با دوم آوریل روز جهانی اتیسم را گرامی می‌داریم.

همزمانی روز طبیعت و روز جهانی آگاه سازی اتیسم، بهترین بهانه است برای اینکه از طبیعت درس بگیریم و بیاموزیم که متفاوت بودن زیباست و ما در کنار تفاوت‌هایمان است که شکل می گیریم. یاد بگیریم که کودک با اختلال طیف اتیسم هم گلی از گل‌های آفرینش است و در کنار سایر کودکان می تواند زندگی بهتر را تجربه کند و آنچه برای تمام کودکان می‌خواهیم، برای کودکان با اختلال طیف اتیسم نیز در نظر می‌گیریم.

روز جهانی اتیسم بهترین فرصت است تا یاد بگیریم با محبت کافی و توجه منطقی، کرامت آن‌ها را تضمین کنیم و با برطرف کردن موانع، جامعه‌ای فراگیر و قابل دسترس برای همه آن‌ها ایجاد کنیم.

بی‌شک برابرسازی فرصت‌ها برای کودکان با اختلال طیف اتیسم، گامی اساسی در اجرای عدالت اجتماعی است، لکن محوری‌ترین کار در حوزه اتیسم، فرهنگ‌سازی است و یکی از ضروری‌ترین اقدامات مسئولان در بخش‌های مختلف، آگاهی دادن به مردم برای ارتباط، تعامل و پذیرش کودکان با اختلال طیف اتیسم و خانواده آنان است. نگاه واقع بینانه جامعه به اختلال طیف اتیسم، فشارهای روانی وارده بر کودکان و خانواده آنان را کاهش می‌دهد.

کودکان و دانش آموزان با اختلال طیف اتیسم جز گروه‌های دانش آموزی تحت پوشش سازمان آموزش و پرورش استثنایی می‌باشند و شناسایی، آموزش و توان بخشی این عزیزان در تمامی مراکز استان‌ها و برخی از شهرستان‌ها در تمامی دوره‌های تحصیلی صورت می‌گیرد.

برنامه‌های درسی و آموزشی با رویکردهای نوین و تخصصی متناسب با ویژگی‌های خاص و شرایط این کودکان و دانش‌آموزان مبتنی بر توانمندی هوشی، شرایط تعاملی ارتباطی، اختلالات همراه، مشکلات حسی، شرایط خاص فضای یادگیری تدوین شده است. از آنجا که مرتفع نمودن چالش‌های خانواده دارای کودک اتیسم می‌تواند چرخه آموزش را تسریع بخشد، آموزش والدین دانش‌آموزان طیف اتیسم به عنوان یک برنامه اساسی سازمان مورد نظر بوده و اجرا می‌شود.

در سال‌های اخیر تعداد افراد مبتلا به اتیسم رو به افزایش است و این افزایش مستلزم ایجاد فضاهایی است که بتواند برای نیاز های خاص این دسته از کودکان مناسب باشد، به همین دلیل با اتکا به پیشینه علمی و مطالعات میدانی و بررسی استانداردهای جهانی، طراحی، مناسب‌سازی و ساخت فضاهای آموزشی خاص این دانش‌آموزان در حال اجرا می‌باشد. همچنین با هدف ارتقا سطح تخصصی معلمان دانش‌آموزان با اختلال طیف اتیسم، آموزش معلمان دانش آموزان استثنایی مبتنی بر مهارت‌های چندگانه نیز انجام می شود.

همه این برنامه‌ها برای مهیا کردن شرایطی بهتر و ضامن آینده‌ای سرشار از موفقیت برای کودکان با اختلال طیف اتیسم است.

اینجانب ضمن گرامی‌داشت روز جهانی اتیسم، از تلاش‌های ارزنده و بی‌دریغ همه همکاران گرانقدری که در حوزه دانش‌آموزان با اختلال طیف اتیسم تلاش کرده و از این طریق در راستای عدالت آموزشی و اجتماعی گام بر می‌دارند، تشکر و قدردانی نموده و آرزومندم همکاران، خانواده‌ها و دانش‌آموزان عزیز اتیسم در پرتو فیض ازلی توفیق روز افزون داشته و همواره در سلامت کامل و شادکام باشند.»

منبع: ایسنا

این کتاب در ۱۵۰ صفحه با شمارگان هزار نسخه و قیمت ۴۸ هزار تومان به تازگی توسط نشر چشمه منتشر شده است.

«چرا می‌پرم؟» از تاریخ ۳ تا ۱۰ خردادماه با ۲۵ درصد تخفیف در سایت Www.Pakatshop.com موجود است. مخاطبان همچنین می‌توانند به صورت حضوری از ۳ تا ۳۱ خرداد از ۲۰ درصد تخفیف کتاب در تمامی کتاب‌فروشی‌های نشر چشمه تهران و شهرستان‌ها استفاده کنند.

در معرفی ناشر از کتاب «چرا می‌پرم؟» می‌خوانیم: این کتاب عنوان پرفروش‌ترین اثر «نیویورک تایمز» را به دست آورده و همچنین عنوان پرفروش‌ترین اثر «ساندی تایمز» در میان کتاب‌های جلد سخت ادبیات مبتنی بر واقعیت را کسب کرده است.

کتاب «چرا می‌پرم؟» روایت زندگی کودکان اُتیستیک است که تا چه حد می‌توانند با وجود تفاوت‌های‌شان شگفت‌انگیز باشند. نویسنده کتاب در  پنج‌سالگی با بیماری اُتیسم شدید، ارتباط برقرار کردن را با استفاده از شبکه الفبای دست‌ساز فراگرفت و شروع به نوشتن شعر و داستان کوتاه کرد.

ریحانه ظهیری، مترجم این کتاب، متولد بهمن‌ماه ١٣٦٧ دانش‌آموخته رشته پژوهشگری علوم اجتماعی است. او از سال ۲۰۰۸ در  دبی اقامت دارد و در این سال‌ها هم‌زمان با فعالیت‌های ادبی و سینمایی در مدارس انگلیسی‌زبان دبی به فعالیت در کنار بچه‌های اتیستیک مشغول بوده است.

در قسمتی از کتاب آمده است: «آدم‌های معمولی فکر می‌کنند ما آن‌قدر به توجه و کمک دیگران نیازمندیم که نمی‌توانیم بدون حمایت مداوم‌شان زندگی کنیم، اما در حقیقت در بعضی موقعیت‌ها، ما فیلسوف‌های رواقی، قهرمانانی هستیم که در برابر ناملایمات روزگار خم به ابرو نمی‌آوریم.»

ریحانه ظهیری، اکتبر سال ۲۰۱۷ تحقیقات مستند کوتاه «پلاک ۱۳» با موضوع اختلال اُتیسم را آغاز کرد و در ادامه با نگارش هفتگی یادداشت‌های ستون «پازل آبی‌رنگ» در بخش اجتماعی روزنامه اعتماد به مشکلات خانواده‌های دارای فرزند اتیستیک و نیازهای فرزندان‌شان پرداخت.

«نائوکی هیگاشیدا» نویسنده این کتاب متولد سال ۱۹۹۲ در کیمیتسوی ژاپن، در ۱۳ ‌سالگی کتاب «چرا می‌پرم؟» را نوشته که کتاب در سال ۲۰۰۷ در ژاپن انتشار پیدا کرده است. ترجمه انگلیسی آن نیز در سال ۲۰۱۳ منتشر شد و بعد از آن به زبان‌های دیگری انتشار یافت.

منبع: ایسنا

نیما حقیقی با اشاره به اهمیت اطلاع رسانی درباره اختلال اتیسم، اظهار کرد: جامعه باید نسبت به این بیماری، شرایط مبتلایان و نحوه برخورد با خانواده های آنان آگاهی داشته باشد.

وی «فراگیری در محیط کار؛ چالش ها و فرصت ها در جهان پساهمه گیری» را شعار روز جهانی آگاه سازی اتیسم در سال جاری دانست و افزود: افراد مبتلا به اختلال اتیسم یا از عدم ارتباط اجتماعی رنج می برند و یا تعاملات و ارتباطات اجتماعی آنان بسیار محدود است. این افراد معمولا دوست های صمیمی ندارند و نمی توانند ارتباطات اجتماعی خوبی داشته باشند و ناپخته عمل می کنند.

این روانشناس، با بیان اینکه برخی از کودکان مبتلا به اختلال اتیسم در برقراری ارتباط کلامی دچار مشکل هستند و برخی دیگر هیچگونه کلامی ندارند، خاطرنشان کرد: این افراد علاقه افراطی به برخی از اشیاء، لباس ها و اسباب بازی های خود نشان می دهند و رفتارهای محدود، کلیشه ای و تیک مانند همچون بال بال زدن، روی پنجه پا راه رفتن، پریدن و… دارند و در برخی از مواقع فقط یک نوع غذا می خورند.

حقیقی، با بیان اینکه کودکان مبتلا به اتیسم با مشکلات مختلفی در حواس پنجگانه خود مواجه هستند، گفت: کودکانی که مشکل حسی در لامسه دارند یا از نوازش شدن و بغل شدن آزار می بینند و یا تمایل زیاد به در آغوش کشیدن دارند. این مشکل در بسیاری از موارد بروز می کند و به عنوان مثال باعث می شود به سختی حمام بروند.

وی با اشاره به افزایش روزافزون اختلال طیف اتیسم، عنوان کرد: طبق آخرین آمارهای جهانی در کشورهای مختلف، یک شصت وهشتم کودکان متولد شده با اختلال طیف اتیسم مواجه هستند که این نسبت در کشور ما تقریبا یک صدم است؛ البته تعداد پسران مبتلا به اختلال طیف اتیسم چهار برابر دختران است.

این روانشناس، روند تشخیص اتیسم قبل از تولد را غیر ممکن دانست و افزود: اختلال اتیسم در یک طیف قرار دارد و کودکانی که تشخیص اتیسم دریافت می کنند در سه سطح یک، دو و سه طبقه بندی می شوند، به این صورت که سطح یک اتیسم خفیف بوده و کودکان به حمایت کمتری نیاز دارند، اما سطح دو نیازمند حمایتگری متوسط و مداخلات درمانی گسترده تری است. این اختلال در سطح سه نیز به شکل شدید بروز می کند و کودکان کاملا نیازمند حمایت در تمام مراحل زندگی اعم از تغذیه و کنترل ادرار و… هستند.

حقیقی، با بیان اینکه علاوه بر افراد مبتلا به اختلال طیف اتیسم، شاهد بروز آسیب های سلامت روان در خانواده های این کودکان هستیم، یادآور شد: والدین کودکان مبتلا به اتیسم فرسودگی بالایی دارند و شاهد افسردگی، اضطراب، طلاق و تک والدی در این خانواده ها هستیم. این آسیب ها تنها به پدر و مادر محدود نمی شود و گاهی خواهرها و برادرها نیز در معرض آسیب قرار دارند، زیرا از یک طرف انتظارات خانواده از فرزندان سالم بیشتر می شود و از طرف دیگر ممکن است نیازهای فرزندان سالم مورد غفلت قرار گیرد.

در برخورد با کودکان اتیسم مهربانی را جایگزین ترحم کنیم

وی از دیگر نگرانی های والدین کودکان مبتلا به اختلال اتیسم را فقدان نهادهای و ارگان های مرتبط با نگهداری از این کودکان دانست و یادآور شد: پدر و مادر همواره این استرس را دارند که بعد از آنها چه کسی از فرزندشان حمایت خواهد کرد.

این روانشناس، با بیان اینکه کلیشه ای بودن رفتارهای کودکان مبتلا به اختلال اتیسم معمولا ارتباطات اجتماعی خانواده را تحت تاثیر قرار می دهد، اظهار کرد: این کودکان رفتارهایی دارند که شاید سبب آزار و اذیت میزبان شود لذا خانواده انزوا را انتخاب می کند تا تعامل و ارتباط با دیگران را و همین انزوا و دوری از خویشاوندان، سیستم حمایتی خانواده را تضعیف می کند.

وی با اشاره به هزینه های درمانی بسیار بالای خانواده های دارای فرزند مبتلا به اتیسم، عملکرد نهادهای بیمه گر در تامین نیازهای مادی و معنوی را کافی ندانست و تصریح کرد: این کودکان نیازمند درمان های دارویی و روان پزشکی هستند و به گفتاردرمانی، کاردرمانی، بازی درمانی و توانبخشی نیاز دارند.

حقیقی، با بیان اینکه کودکان اتیسم از نظر ظاهری تفاوتی با سایر کودکان ندارند، گفت: تشخیص قطعی اختلال اتیسم بعد از سه سالگی امکان پذیر است، اما قبل از سه سالگی برخی از علائم و نشانه ها را می توانیم ببینیم؛ البته هرچقدر شدت این اختلال بیشتر باشد، تشخیص نیز زودهنگام خواهد بود، اما افراد در موارد خفیف و سطح یک، در سنین بالاتر تشخیص اتیسم را دریافت می کنند.

وی برخی از کودکان اتیسم را از نظر حافظه ای، ذهنی، شناختی، اجتماعی و ارتباطی توانمند دانست و اضافه کرد: برای اینکه از توانمندی های این کودکان استفاده کنیم باید شرایط کار برای آنان فراهم باشد، اما متاسفانه شرایط کار برای افراد با نیازهای ویژه مهیا نیست و محیط های اجتماعی کمتر پذیرای این افراد هستند.

این روانشناس، از مردم خواست افراد مبتلا به اختلال اتیسم را یک شهروند محسوب کنند و حق و حقوقشان را در نظر بگیرند و گفت: افراد اتیسم تماما ناتوان نیستند و با اصلاح ساختارهای اجتماعی می توانیم از توان آنان در انجام کارها استفاده کنیم. از جمله ویژگی های مبتلایان به اختلال اتیسم انجام رفتارهای تکراری است، یعنی این افراد از انجام دادن یک کار تکراری خسته نمی شوند، در حالی که افراد نرمال خیلی زود دچار خستگی و افسردگی خواهد شد.

وی با بیان اینکه اتیسم هنوز در جامعه ما پذیرفته نیست، متذکر شد: در برخی از مناطق شهری و روستایی اتیسم را با کم توانی ذهنی برابر می دانند و گاها این افراد را مجنون و دیوانه می خوانند. همچنین امکان استفاده از حمل و نقل عمومی و خدمات دندان پزشکی و… برای این افراد بسیار محدود است.

عضو انجمن اتیسم گیلان، مدارس استثنایی را فرصتی برای توانمندتر کردن کودکان اتیسم دانست و ادامه داد: مبتلایان سطح یک اتیسم می توانند به مدارس ابتدایی ورود کنند. در واقع کودکان مبتلا به اختلال اتیسم با مشکل عدم ارتباط اجتماعی مواجه هستند و لذا باید شرایط حضور اجتماعی را همراه با حمایت و نظارت برای آنان فراهم کنیم، یعنی هر کدام از ما به عنوان شهروندان جامعه یک رسالت اجتماعی درباره کودکان اتیسم داریم و حداقل می توانیم سفیر اتیسم باشیم، یعنی ابتدا خودمان باید اختلال اتیسم را بشناسیم و آگاهی درباره این اختلال را در محیط خانواده و محل کار و در ارتباطات اجتماعی به دیگران انتقال دهیم.

وی با بیان اینکه باید نسبت به کودکان اتیسم و خانواده های آنان بدون زاویه باشیم، خاطرنشان کرد: باید در برخورد با کودکان اتیسم مهربانی را جایگزین ترحم کنیم و کمک کار نهادهای خدمات دهنده به این خانواده ها در محیط های مختلف باشیم.

زندگی خانواده های دارای فرزند اتیسم بسیار سخت است

«نسیم»، مادر یک کودک اتیسمی  از هیجان خود در دوران بارداری و حس مادر شدن گفت و اظهار کرد: من هم مانند همه مادران دنیا از به دنیا آمدن فرزندم خوشحال بودم و بسیار به او عشق می ورزیدم و علاقمند به بزرگ کردن و پرورش دادن و تربیت کردن فرزندم بودم.

وی با بیان اینکه بعد از حدود یک سال از تولد فرزندم تفاوت او با سایر کودکان را احساس کردم، افزود: اطلاعات کمی درباره اتیسم داشتم و اصلا فکر نمی کردم روزی فرزند مبتلا به اختلال اتیسم داشته باشم، اما با بزرگتر شدم فرزندم تفاوت های رفتاری او بیشتر بروز پیدا کرد و به توصیه مرکز بهداشت به روانشناس مراجعه و تشخیص اتیسم دریافت کردم.

این مادر، عشق و علاقه خود به فرزندش را نه تنها کمتر از سایر مادران ندانست، بلکه حمایت و محبت و عشق مادر فرزندی خود را دوچندان دانست و گفت: متاسفانه جامعه دیدگاه خوبی به اتیسم ندارد و وقتی فرزندم را به بیرون از خانه یا مکان های تفریحی می برم، با نگاه های آزاردهنده و پرسشگر دیگران مواجه می شوم که تا حدودی حق دارند، زیرا این رفتارها را عادی نمی دانند و اطلاعات کمی هم دارند.

نسیم، از خانواده ها خواست نسبت به کودکان اتیسم حس ترس و کناره گیری نداشته باشند و خاطرنشان کرد: این کودکان سرشار از محبت و هوش هستند، فقط توانایی برقراری صمیمی با دیگران را ندارند و تاکنون آزارشان به کسی نرسیده لذا نباید با عدم آگاهی به بار روانی خانواده های دارای فرزند اتیسم اضافه کنید، زیرا ما فقط نیازمند نگاه محبت آمیز و همدلانه شما هستیم.

«مهدی»، پدر یک نوجوان مبتلا به اتیسم نیز  از فداکاری همسرش برای فرزندشان گفت و عنوان کرد: همه مادران و پدران فداکار و دلسوز هستند، اما والدین کودکان اتیسم زندگی خودشان را کنار گذاشته اند و تمام وقت به فرزند خود رسیدگی می کنند تا خلاءهای او را جبران کنند.

وی زندگی خانواده های دارای فرزند اتیسم را بسیار سخت دانست و یادآور شد: ما واقعا به کمک تمامی نهادهای حمایتی نیاز داریم؛ به ویژه روز به روز شاهد بزرگتر شدن فرزندمان هستیم و نیاز او به آموزش، مهارت و کار را احساس می کنیم تا بتواند در آینده وارد بازار کار شود.

این پدر، کودکان مبتلا به اتیسم را به نوعی زندانی در خانه دانست و بیان کرد: پسر من به سن نوجوانی رسیده و با وجود اینکه به کار کردن با کامپیوتر مسلط است و می توان قرآن بخواند و نقاشی کند، اما همواه در خانه است و جایی برای رفتن ندارد؛ البته به خاطر اختلالات رفتاری اتیسم باید این نگاه همدلانه در جامعه وجود داشته باشد تا کودکان اتیسم بتوانند امکان حضور در فضاهای عمومی مانند پارک و سینما و کتابخانه و… را داشته باشند.

مهدی، با بیان اینکه مشکلات دوران بلوغ به دیگر مشکلات کودکان اتیسم اضافه کرده است، گفت: خانواده های دارای کودکان اتیسم هرگز نمی توانند زندگی اجتماعی معمولی داشته باشند، اما می توانند با کمک نهادهای آموزشی و فنی و حرفه ای شاهد نبوغ فرزندان خود باشند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

اگر فرزند مبتلا به اتیسم دارید بخوانید

بهبود مفاهیم آموزش رنگ به کودکان اوتیسم با بازی‌های رایانه‌ای

از سال ۲۰۰۷، سازمان ملل متحد، روز دوم آوریل را «روز جهانی آگاهی از اتیسم » (World Autism Awareness Day) نامید که هدف آن، یادآوری و ترغیب کشورهای عضو سازمان ملل متحد به منظور افزایش آگاهی در مورد افراد مبتلا به اختلال طیف اتیسم (ASD) در سراسر جهان است و حالا چند سالی است که کل ماه آوریل به نام این اختلال نامگذاری شده تا توجه بیشتر خانواده ها و مسئولان را در پی داشته باشد.

شعار سال ۲۰۲۱ سازمان ملل برای این روز «فراگیری در محیط کار: چالش‌ها و فرصت‌ها در جهان پس از همه گیری کرونا (جهان پساکرونا)» است.

محبوبه نخشب- متخصص گفتاردرمانی (کاربرد زبان در کودکان) در گفت وگو با ایسنا، به مناسبت ماه آگاهی رسانی اتیسم، اظهار کرد: اتیسم یک اختلال است‌. بیماری نیست و نیاز به دارو درمانی ندارد، بلکه به مجموعه ای از رفتارها یا علائم نامناسب که باید تحت درمان و آموزش قرار گیرد، گفته می شود.

وی افزود: اتیسم یک اصطلاح کلی برای دسته ای از اختلالات است که یکسری علایم مشخص باعث تشخیص آن می شود. در گذشته نام های مشخصی برای انواع اختلالات که در طیف اتیسم قرار می گرفتند، وجود داشت، اما  از سال ۲۰۱۳ به بعد، تمام این اختلالات تحت عنوان اختلال طیف اتیسم نامیده می شود که براساس شدت تقسیم بندی می شود.

عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان توضیح داد: اتیسم براساس شدت در سه سطح تقسیم بندی می شود که از سطح یک (خفیف ترین)، سطح دو و در نهایت سطح سه (شدیدترین) نوع اتیسم را شامل می شود.

علائم اختلال اتیسم

نخشب در توضیح علائم اختلال اتیسم، گفت: اصلی ترین علامت این اختلال شامل مشکلاتی است که این کودکان در روابط اجتماعی خود دارند. علامت مهم دیگر این اختلال، علایق و رفتارهای محدود و مشخص این کودکان است که این دو علامت اصلی راه تشخیص را هموار می کند.

وی ادامه داد: کودکی که از سنین ابتدایی در برقراری ارتباط با دیگران دچار ضعف است، برای خود و خانواده مشکلاتی ایجاد می کند. این کودک در دوست یابی دچار مشکل و ارتباطاتش محدود است. بسیاری از خانواده ها به جهت اینکه یا خود این مسئله را نپذیرفته اند و یا اینکه هنوز نمی توانند به اطرافیان مشکل کودکشان را معرفی کنند، از دیگران کناره گیری می کنند و همین مسئله باعث پیچیده تر شدن مشکل کودک مبتلا به اتیسم می شود.

این متخصص گفتاردرمانی با تاکید بر اینکه این دو دسته علامت مشخص در کودکان مختلف، ممکن است به شیوه های متفاوتی بروز کند، خاطرنشان کرد: به همین دلیل دو کودک با یک تشخیص می توانند تابلوی بالینی متفاوتی داشته باشند. به این معنی که شکل ظاهری علائم طیف اتیسم در کودکان مختلف انواع مختلف را نشان می دهد و ممکن است هر دو به یک شکل این مشکل را بروز ندهند، از این رو والدین باید توجه کنند که تشخیص این اختلال حتما باید توسط کارشناسان خبره ای که در این حوزه آموزش دیده اند انجام شود.

نخشب تاکید کرد: مهم است که تشخیص به صورت بین رشته ای و تیمی و با صرف زمان کافی اتفاق بیفتد. یک روانپزشک، یک آسیب شناس گفتار و روان و یک کاردرمانگر با صرف زمان و نه تنها یک مصاحبه و پرسش چند سوال با خانواده می توانند با تحلیل رفتار کودک و چندبار دیدن او به بهترین تشخیص برسند.

شیوع اختلالات اتیسم در جهان رو به افزایش است

وی به افزایش آمار ابتلا به این اختلال در دنیا اشاره و اظهار کرد: آمارها از میزان ابتلا به این اختلال متفاوت است، اما به نظر می رسد که شیوع اختلالات اتیسم در جهان رو به افزایش است و روز به روز آمار کودکان درگیر این مشکل بیشتر می شود.

این متخصص گفتاردرمانی در خصوص درمان این اختلال، گفت: تشخیص یک اختلال باید به صورت تیمی و چند رشته ای انجام شود و افراد با نگاه های متفاوت کودک را مورد ارزیابی تشخیصی قرار دهند. این روند تشخیص کار ساده ای نیست و نیاز به مشاهده دقیق کودک دارد، در ارتباط با درمان نیز این بحث مطرح است و باید با دقت بسیار مشکل کودک تشخیص و روند درمان آغاز شود.

به گفته نخشب، مهمترین رشته های مرتبط با درمان این اختلال، گفتاردرمانی، کار درمانی و روانپزشکی است که گفتاردرمانی به جهت مشکلات ارتباطی که کودک دارد و کاردرمانی به جهت عملکردها و رفتارهایی که کودک در آنها دچار ضعف است انجام می شود.

سن کلیدی تشخیص اتیسم

وی در پاسخ به این پرسش که سن کلیدی تشخیص این اختلال چه زمانی است؟ خاطرنشان کرد: سن تشخیص به مرور در طول سال ها کاهش یافته است. این اختلال در گذشته معمولا دیرتر تشخیص داده می شد که به تبع آن درمان نیز دیر انجام می شد و این موضوع باعث می شد بسیاری از کودکان نتوانند به مرحله گفتار برسند و از نظر کلامی ارتباط خوبی داشته باشند.

نخشب ادامه داد: در حال حاضر، خوشبختانه تست های تشخیص و آزمون های ارزیابی روز به روز به سمت سنین پایین تر گرایش پیدا کرده و سن تشخیص اتیسم روز به روز پایین تر آمده است. اکنون امکان تشخیص زیر ۲ سال مطرح است و گفته می شود که همچنان سال دوم زندگی علائم بیشتر بروز می کنند، البته پژوهش هایی نیز انجام شده که با توجه به ژست ها و عملکردهای غیر کلامی کودک سعی در تشخیص این اختلال، زیر سن یک سالگی دارد.

وی تاکید کرد: هرچه سن تشخیص این اختلال پایین تر باشد، سریع تر می توانیم مداخله درمانی را آغاز کنیم و به نتایج بهتری برسیم.

کرونا و کودکان اتیسم

این متخصص گفتاردرمانی در پاسخ به اینکه کرونا چه اثری بر آموزش کودکان اتیسم داشته است؟ تصریح کرد: کرونا به کودکان اتیسم ضربه زیادی زده، چراکه کار با این کودکان حتی به صورت حضوری بسیار مشکل است و نیازمند مشاهده دقیق، تحلیل رفتارها و کنترل رفتارهای نامناسب است که حالا با شیوع ویروس کرونا و آموزش های مجازی این مشکل دوچندان شده است.

نخشب اضافه کرد: کنترل درمانگر روی کودک به شیوه مجازی بسیار محدود و بار اضافی بر دوش خانواده تحمیل می شود. از سوی دیگر محدودیت قرنطینه در آپارتمان های کوچک باعث می شود مسائل رفتاری که خانواده ها با آن مواجه بوده اند، فشار بیشتری بر آنها وارد کند. در این شرایط رفتارهای کودک ناآرامتر می شود و ارتباط والد و کودک بیش از قبل دستخوش آسیب و تغییر می شود.

وی به خانواده ها توصیه کرد: بسیاری از والدین در سنین پایین علایم مشخصی در رفتار و گفتار کودک می بینند که لازم است سریع‌تر با متخصصان مربوطه مشورت کرده و کار تشخیص را به عهده‌ یک تیم متخصص و چندرشته‌ای بگذارند، چراکه بسیاری از علائم کودکان طیف اتیسم با اختلالات دیگر مشابهت دارد و گرفتن اطلاعات ناقص از فضای مجازی توسط خانواده‌ها، صرفا استرس و سردرگمی آن‌ها را بیشتر می‌کند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

اگر فرزند مبتلا به اتیسم دارید بخوانید