نوجوان – سازمان پیشاهنگی استان فارس https://pishahangifars.org سازمان پیشاهنگی استان فارس Sat, 24 Jul 2021 19:10:08 +0000 fa-IR hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.7.12 https://pishahangifars.org/wp-content/uploads/2018/11/cropped-logo-1-90x90.png نوجوان – سازمان پیشاهنگی استان فارس https://pishahangifars.org 32 32 با نوجوانان «سرکش» چطور رفتار کنیم؟ https://pishahangifars.org/1400/05/02/%d8%a8%d8%a7-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%a7%d9%86-%d8%b3%d8%b1%da%a9%d8%b4-%da%86%d8%b7%d9%88%d8%b1-%d8%b1%d9%81%d8%aa%d8%a7%d8%b1-%da%a9%d9%86%db%8c%d9%85%d8%9f/ Sat, 24 Jul 2021 19:10:08 +0000 https://pishahangifars.org/?p=20835 یک روانشناس مخالفت نوجوان با تصمیمات والدین و استقلال طلبی آنها را نشان از بزرگ شدن نوجوان دانست و گفت:

نوشته با نوجوانان «سرکش» چطور رفتار کنیم؟ اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> یک روانشناس مخالفت نوجوان با تصمیمات والدین و استقلال طلبی آنها را نشان از بزرگ شدن نوجوان دانست و گفت: والدین نباید این رفتارها را به سرکش شدن نوجوان تعبیر کنند چراکه این رفتارها مرحله ای از رشد نوجوان است.

شبنم طلوعی، اظهار کرد: دوران بلوغ در نوجوانی مهم ترین برهه از روند فرزندپروری است. در این برهه والدین کودک ناگهان احساس می­‌کنند نوجوانشان سرکش شده است که ناآگاهی از اصول تربیتی مخصوص این دوره می­‌تواند بسیار خطرناک باشد.

این روانشناس با بیان اینکه نوجوانی و سالهای اولیه بلوغ، مقطعی مهم از دوران زندگی است، ادامه داد: در این برهه تحولات زیادی نظیر تغییر مدرسه و ورود به دانشگاه رخ می‌­دهد  که برای بسیاری از نوجوانان هیجان انگیز و در عین حال استرس آور و هراس آور است و اگر این احساسات مدیریت نشود می تواند به بیماری­های روحی منجر شود.

طلوعی رشد شناختی در ایجاد انعطاف پذیری ذهنی نوجوان و مقابله وی با چالشهای جهان امروز را در برهه بلوغ بسیار دارای اهمیت دانست و تصریح کرد: ضرورت دارد والدین در این دوران موضع خود در برابر تمایلات و تقاضاها و خواسته­ های جدید نوجوان مشخص کنند. ممکن است نوجوان در مورد ارتباط خود با دوستانش، پوشیدن لباسهای عجیب و یا ایجاد تغییر در نحوه آرایش خود مطالبات و خواسته­ های عجیبی از والدین داشته باشد. در این اوقات بهتر است والدین بدون تفکر درباره پیشنهادات او با تمام خواسته ­هایش مخالفت نکنند و خوب است هر از گاهی به نوجوان اجازه دهند تا برخی از این تمایلات را تجربه کند.

به گفته وی، والدین باید اعتراض به رفتارهای عجیب نوجوان را برای زمانی بگذارند که می­‌خواهد کارهای خطرآفرین و مشکل ساز نظیر مصرف تنباکو یا الکل و غیره انجام دهد.

همچنین این روانشناس معتقد است که والدین باید انتظارات خود از نوجوان را ثابت نگهدارند چراکه با تغییر مداوم توقعات خود، نوجوان را دچار سردرگمی می­‌کنند.

طلوعی افزود: از سوی دیگر در صورت بروز رفتارهای خوب  و صحیح از سوی نوجوان نباید والدین تشویق او را فراموش کنند. والدین باید به خلوت و تنهایی نوجوان احترام گذاشته و از کلیت کارهای او با خبر باشند و جزئیات را به نوجوان بسپارند.

این روانشناس در بخش دیگر سخنان خود با اشاره به لزوم وضع قوانین طبیعی و منطقی از سوی والدین برای جلوگیری از نافرمانی نوجوان تصریح کرد: برای مثال نوجوان علاقمند به مسابقه فوتبالی که راس ساعت ۲۲ آغاز می­‌شود را نمی‌­توان مجبور به خواب در همان ساعت کرد. بنابراین برای جلوگیری از نافرمانی نوجوان از قوانین منزل نباید قوانینی غیر منطقی وضع کرد.

به گفته وی، والدین باید توجه کنند که شخصیت در حال شکل گیری نوجوان را مقابل دیگران خرد نکنند. این دوران سرانجام به پایان خواهد رسید و لازم است که والدین به نوجوان یادآوری کنند که در این ایام در کنار او هستند.

وی با تاکید بر «محرم اسرار بودن» و«مورد اعتماد بودن» والدین برای نوجوانان ادامه داد: نوجوانان به بزرگسالانی نیاز دارند که به هدف­هایشان گوش کرده  همواره آنها را درک و مهم­تر آنکه همواره رازدارشان باشند. زمانی که نوجوان مرتکب خطایی می­‌شود لازم است والدین به او فرصت توضیح دهند. برای نوجوانان هیچ چیز آرامش بخش تر از والدینی نیست که بتوانند به راحتی با آنها صحبت کنند. نوجوان تمایل دارد مشکلاتش را حل کند و در عین حال بر اساس کمک والدین در تصمیم گیری آزاد باشد. والدینی که این فرصت را از نوجوانان خود می­‌گیرند در حقیقت فرزندان خود را از اعتماد به نفس مواجهه با موقعیت بازداشته و از حل مساله محروم می­‌سازند.

این روانشناس معتقد است که نوجوانان دوست دارند والدین مسئول داشته باشند و خانواده مطلوب خانواده‌­ای است که امنیت عاطفی، احساس ارزشمندی، احساس تعلق و مورد عشق و علاقه بودن اعضاء خانواده را تامین کند.

طلوعی در پایان با اشاره به سهل گیری و سخت گیری والدین در مورد فرزندان، خاطر نشان کرد: ناهم­خوانی رفتار والدین نوجوان را ناراحت و عصبی می­‌کند، برخی والدین دائما میان سهل گیری و سخت گیری در مورد فرزندان در نوسان هستند درحالی که نوجوانان دوست ندارند در دنیای نامطمئن زندگی کنند. از این رو لازم است والدین از چنین رفتارهایی دست برداشته و اینطور نباشد که یک روز نوجوان را بخاطر عملی مجازات و روز دیگر آن عمل را نادیده بگیرند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

نوجوان دوست دارد با او اینگونه رفتار کنید

در مقابل پرخاشگری نوجوانان سکوت کنید

نوشته با نوجوانان «سرکش» چطور رفتار کنیم؟ اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> دهه‌هشتادی‌ها را تمام‌رخ ببینیم https://pishahangifars.org/1400/04/13/%d8%af%d9%87%d9%87%e2%80%8c%d9%87%d8%b4%d8%aa%d8%a7%d8%af%db%8c%e2%80%8c%d9%87%d8%a7-%d8%b1%d8%a7-%d8%aa%d9%85%d8%a7%d9%85%e2%80%8c%d8%b1%d8%ae-%d8%a8%d8%a8%db%8c%d9%86%db%8c%d9%85/ Sun, 04 Jul 2021 06:59:42 +0000 https://pishahangifars.org/?p=20338 سیدمهدی موسوی تبار، روزنامه‌نگار: نادیده گرفته می‌شوند؛ از طرف خانواده؟ جامعه؟ رسانه‌ها؟ شاید گروهی، شاید هم همه. نه آنقدر کوچکند

نوشته دهه‌هشتادی‌ها را تمام‌رخ ببینیم اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> سیدمهدی موسوی تبار، روزنامه‌نگار: نادیده گرفته می‌شوند؛ از طرف خانواده؟ جامعه؟ رسانه‌ها؟ شاید گروهی، شاید هم همه. نه آنقدر کوچکند که برایشان مهم نباشد تحویل نگرفتن‌شان، نه آنقدر بزرگند که اعتراض کنند و زیر میز بزنند و حق‌شان را بگیرند.

 روزنامه «فرهیختگان» در ادامه نوشت: صحبت از نوجوان است. رده‌ای سنی که انگار قرار نیست به آنها توجه کافی شود و در هر دوره‌ای و با بهانه‌ای به آن کم یا بی‌توجهی می‌شود. یکی از این مظاهر کم‌توجهی رسانه‌ها و به‌طور خاص رسانه ملی است. احتمالا مدیران رسانه ملی خیلی سریع واکنش نشان می‌دهند و سینه را جلو می‌گیرند و می‌گویند ما همین سال ۹۶ بود که شبکه امید را با وجود هزینه‌های بسیار افتتاح کردیم و البته کافی است نگاهی بیندازید به رتبه شبکه امید در بین پرمخاطب‌ترین شبکه‌های تلویزیونی تا متوجه شوید که ظاهرا مخاطب اصلا اهمیتی ندارد. براساس آمار تلویزیون، شبکه‌های سه سیما، یک سیما، خبر معاونت سیاسی، آی‌فیلم، معاونت برون‌مرزی و شبکه دو سیما بیشترین مخاطب را داشتند و تا رده شانزدهم که متعلق به شبکه افق است هیچ‌اسمی ‌از شبکه امید دیده نمی‌شود. حالا جمعیت میلیونی دهه هشتادی‌ها را با تعداد مخاطبان شبکه امید مقایسه کنید.

سال ۹۷ بود که مهدی سالم، مدیر شبکه امید به تسنیم گفت: «…شبکه از پوشش ۶۵ درصدی در سراسر کشور برخوردار است. با توجه به این میزان دسترسی برآورد ما از میزان مخاطبان شبکه حدود ۵ درصد است که با توجه به جغرافیای مناطق و نوع زندگی اقشار متعدد، امیدواریم با شیب ملایم افزایش پیدا کند. تا دوسال آینده اطمینان داریم شرایط به‌گونه‌ای تغییر پیدا کند که نوجوانان بیشتر دنبال برنامه‌های متناسب با سن خود باشند.»

حالا بیشتر از دوسال از حرف‌های مدیر شبکه امید گذشته و به‌راحتی می‌توان تعداد مخاطبان این شبکه را ارزیابی کرد. برای اینکه بدانید شبکه امید چه جایگاهی در نگاه مدیران صداوسیما دارد به برنامه‌های مهمش دقت کنید و حتی طراحی سایت و کیفیت تصاویرش.  پخش برنامه‌های محبوب دهه‌های ۶۰ و ۷۰ برای دهه هشتادی‌ها واقعا نیاز به طراحی و تصویب و مدیر دارد؟ توجه بیش از حد به کودکان و جوانان و بزرگسالان و عدم همخوانی سیاست‌های فرهنگی و رسانه‌ای این سه مرحله سنی، عوارضی دارد که سال‌هاست شاهدش هستیم.

نگاهی به برنامه‌سازی‌های تلویزیون در یک‌دهه اخیر نشان می‌دهد که نوجوان‌ها در اولویت نیستند و این خطایی نابخشودنی است. از طرف دیگر نبود نیروی کاربلد و متخصص برنامه‌ساز برای نوجوانان از دیگر خلأهای بزرگ است. اگر زمانی و در دهه ۷۰ برنامه‌هایی مانند «اکسیژن» و «نیمرخ» برجسته و دیده می‌شوند، به‌دلیل جسارت و اعتماد مدیران وقت سازمان و شبکه بود. همان جسارت باعث شد ریل برنامه‌سازی برای نوجوانان به‌سمت مقصدی تکراری به‌نام «نیمرخ‌سازی» چیده شود.

جسارت دیگر در بین مدیران وجود ندارد یا خلاقیت، حلقه مفقوده برنامه‌سازی است؟ حاضری‌خوری و پرهیز از ریسک و همچنین سپردن کارها به سازندگانی که تخصص‌شان چیز دیگری بوده و به‌دلیل ارتباطات وارد این حوزه شده‌اند دلایل وضعیت فعلی برنامه‌های نوجوان‌ها نیست؟ فهم اینکه نوجوانان حال‌حاضر جامعه ما دیگر حوصله شنیدن مونولوگ‌ها و پلاتوهای طولانی را ندارند و دل‌شان می‌خواهند حرف بزنند، خیلی سخت نیست. اگر بنا به اقتضائات جامعه و تربیت خانوادگی، نوجوانان دهه‌های پنجاه و شصت، دل‌شان می‌خواست بیشتر شنونده باشند و آنقدر هم به آن جعبه جادویی اعتماد داشتند که حتی نحوه نشستن خود را با صحبت‌های مجری تعیین می‌کردند، نوجوانان دهه هشتادی دل‌شان می‌خواهد چیدمان استودیو و نحوه نشستن مجریان را خودشان انتخاب کنند. آنها به‌واسطه دسترسی به انواع گوشی‌ها و تبلت‌ها و همچنین افزایش توانایی‌های فردی و گروهی، تسلط بیشتری بر موضوعات مختلف روز و قدرت تحلیل بالایی دارند. یک دهه هشتادی برای خودش به‌واسطه فضای مجازی یا گیم‌ها درآمدزایی می‌کند و حتی به استقلال مالی هم رسیده است. وجود بیش از هفت‌میلیون گیمر دهه هشتادی عدد قابل‌اعتنایی است؛ آنها مسابقه می‌دهند، پول درمی‌آورند، دل می‌بندند و دل می‌کنند و چرا در چنین موقعیتی باید پای تلویزیون و شبکه‌ای بنشینند که به آنها توصیه می‌کند مسواک بزنند و دروغ نگویند و دغدغه‌هایشان را تا حد خرید کفش و شلوار پایین می‌آورد.

پرحرفی در نوجوانان-نوجوان

«امید»ی که تدبیر ندارد

فایده تاسیس شبکه امید، انگار پنهان شدن مدیران تلویزیون پشت آن بود. صداوسیما آشکارا برنامه‌ای برای نوجوانان ندارد. سال گذشته بود که مهدی سالم، مدیر شبکه امید گفت: «در شبکه امید بیش از ۱۸۰ هزار دقیقه برنامه‌سازی کردیم. این مقدار در مقایسه با هیچ‌تولیدکننده دیگری در داخل کشور برای نوجوان نیست. این محتوا را با تدابیری که اتخاذشده در فضای مجازی انتشار می‌دهیم.» و ادامه داده بود که «درحوزه بازی‌های کامپیوتری و سرگرمی‌های دیجیتال اقداماتی انجام داده‌ایم، البته با فعالیتی که مرکز بازی‌های کامپیوتری یا جاهای دیگر همچون مجموعه سراج، NGOها و نهادهای فعال و شرکت‌های دانش‌بنیان فعال در این زمینه انجام می‌دهند، در این حوزه و در مجموعه هنرهای دیجیتال حرکت رو به رشدی داشته‌ایم.»

یکی از آفات مدیران فرهنگی و هنری همین نگاه آماری است. به‌جای اینکه تکیه بر میزان برنامه‌های تولیدی باشد که آن هم درجای خودش اهمیت دارد باید اولویت روی میزان تعداد مخاطبان باشد. تقلیل یک شبکه به یک فرهنگسرای بزرگ و دلخوش بودن به پیامک‌های ۱۰هزارتایی یک برنامه چه چشم‌اندازی خواهد داشت؟ آنچه در وضعیت فعلی با آن مواجهیم عدم توجه و برنامه‌ریزی صحیح نسبت به نوجوانان است. این را نه‌فقط در شبکه امید که در سایر برنامه‌های تلویزیونی نیز شاهدیم. وجود یک نگاه از بالا به پایین نمی‌تواند نوجوانی را که رابطه نزدیکی با گوشی یا تبلتش دارد به‌سمت تلویزیون بکشاند.  اصرار برای ساختن برنامه‌هایی مانند نیمرخ، بدون کمترین خلاقیت در فرم و محتوا چه اهدافی را دنبال می‌کند؟ استفاده از عروسک‌های بدون‌هویت یا اتکای بیش از حد به بداهه‌گویی و شوخی‌های دم‌دستی در برنامه‌ها با هدف جذب مخاطب، توجیهات فرهنگی دارد؟

نکته دیگری که در برنامه‌سازی برای نوجوانان مورد غفلت قرار می‌گیرد، نادیده گرفتن نقش الگوسازی برای آنهاست. وقتی الگوها یا زیادی بزرگند یا زیادی کوچکند، خود نوجوان سراغ الگوهای خودش می‌رود؛ الگوهایی که می‌توانند از دل یک بازی بیرون آمده باشند یا از یک مسابقه فوتبال یا فیلم سینمایی، تازه اینها بهترین حالاتش است. استفاده از الگوهای منفی در اجتماع یا آثار هنری سخیف و مبتذل و ویدئوهای وایرال‌شده در فضای مجازی، روی دیگر این سکه است.

مشکل نوجوانان با ظاهر خود

چه می‌خواهیم؟

تا چشم به‌هم بزنیم با نوجوانی دهه نودی‌ها مواجه خواهیم شد. هنوز هم برای اصلاح رویه برنامه‌سازی برای کودکان و نوجوانان وقت و امید هست. ساختن برنامه‌هایی که در آنها اعتماد به نفس، عزت فردی و جمعی، ارائه یک بینش عمیق و صحیح به‌جای تکرار طوطی‌وار، ایجاد حس شجاعت و… تقویت می‌شود، بخشی از برنامه جامع برای کودکان و نوجوانان است.

ساختن برنامه‌های گفت‌وگومحور و چالشی با جوانان بدون تعیین پایان مشخص و دادن اجازه به آنها برای صحبت بدون قصد و هدف قانع شدن‌شان از دیگر مطالبات نوجوانان این دهه است. آنها حرف دارند و اتفاقا معتقدند که حرف‌شان صحیح است و ممکن است بزرگترها اشتباه کنند. آنها دیالوگ می‌خواهند، دیالوگی بدون پایان‌بندی مشخص و از پیش تعیین‌شده. آنها ذره‌ای اعتماد می‌خواهند و سرشارند از ایده‌های پویا و خلاقانه بدون تکیه بر بزرگترها. ساختن برخی برنامه‌ها توسط نوجوانان چه ایرادی دارد که یک‌بار امتحان نمی‌شود؟ رسانه ملی از حضور مجریان نوجوان مگر ضرر دیده که به نویسنده و طراح نوجوان بها نمی‌دهد؟

شناخت تفاوت‌های دهه هشتادی‌ها با دوره‌های قبلی و بعدی‌شان، کلید اصلی این مساله است. کارگردان و نویسنده‌ای که بیش از ۳۰سال است در تلویزیون حضور دارد، چه شناختی از این طبقه سنی دارد؟ سیاستگذاری برای این رده سنی توسط افرادی که میانگین سنی آنها بالای ۵۰ سال است نمی‌تواند راهگشای مشکلات فعلی باشد. درهای اتاق‌های سیاستگذاری باید روی نوجوانان و جوانان باز شود. آنها باید برای برنامه‌های خودشان تصمیم بگیرند. مسائل جنسی، مسائل اقتصادی، ازدواج، وطن دوستی، سواد رسانه‌ای و اعتماد به حاکمیت و رسانه ملی باید از اولویت‌های برنامه‌سازان نوجوان قرار بگیرد. چه بسا منشا بسیاری از مشکلاتی که در جوانی یا بزرگسالی گریبان آنها را می‌گیرد در نوجوانی باشد. استفاده از هنرهای مختلف و قالب‌های متنوع و ریسک‌پذیری ازجمله مواردی است که می‌تواند برنامه‌های نوجوان‌ها را از ورطه‌ای که داخلش هستند، نجات دهد. نوجوانان نیازمند یک نگاه تمام‌رخ به آنها هستند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

نیم ساعت از وقت روزانه تابستانی خود را با نوجوانتان بگذرانید

آنچه درباره‌ی کتاب‌های کودک و نوجوان باید بدانیم!

نوشته دهه‌هشتادی‌ها را تمام‌رخ ببینیم اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> ۱۵ راه برای صمیمی شدن با فرزندان https://pishahangifars.org/1399/03/26/15-%d8%b1%d8%a7%d9%87-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%b5%d9%85%db%8c%d9%85%db%8c-%d8%b4%d8%af%d9%86-%d8%a8%d8%a7-%d9%81%d8%b1%d8%b2%d9%86%d8%af%d8%a7%d9%86/ Mon, 15 Jun 2020 06:45:54 +0000 https://pishahangifars.org/?p=10593 چرا با یک دوست راحت صحبت می کنیم ولی با پدر و مادر یا حتی با خواهر و برادر نمی

نوشته ۱۵ راه برای صمیمی شدن با فرزندان اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> چرا با یک دوست راحت صحبت می کنیم ولی با پدر و مادر یا حتی با خواهر و برادر نمی توانیم به راحتی صحبت کنیم؟یکی از معضلات اصلی برای خانواده ها نحوه برخورد و ارتباط برقرار کردن با فرزندان جوانان و نوجوانان خود می باشد.

اولین و مهمترین مساله این است که پدر و مادر فکر می کنند که برقرار کردن رابطه دوستی با فرزندان مشکل می باشد، در صورتی که اگر پدر و مادر کمی حوصله به خرج دهند و صبوری کنند و با آرامش به حرفهای بچه هایشان گوش دهند مسلما خیلی از گره هایی که بایستی با دندان باز شود را با دست باز می کنند. وقتی جوانان احساس امنیت کنند می توانند با پدر و مادر خود صحبت کنند بدون اینکه ترسی از طرد شدن، مورد ضرب و شتم قرار گرفتن، مورد تحقیر قرار گرفتن و مورد مقایسه قرار گرفتن داشته باشند. در این صورت آن جوان یا نوجوان، پدر و مادر خود را محرم اسرار دانسته و ارتباط خوبی بر قرارمی کند. البته این اولین و اساسی ترین قدم است.

یک مثال واضح این که خود ما چرا با یک دوست راحت صحبت می کنیم ولی با پدر و مادر یا حتی با خواهر و برادر نمی توانیم به راحتی صحبت کنیم؟ چون یک دوست فقط به حرفهای ما گوش می دهد و درنهایت برای این که ما را آرام کند، همدردی می کند و حتی یک راهکار هم جلوی پای ما می گذارد، چه درست و چه نا خواسته غلط. ولی پدر و مادرها به محض اینکه بچه صحبت می کند چون نگران هستند که به نوعی از دستش بدهند شروع به گفتن حرفهای تحریک آمیز می کنند، البته ناخواسته و نمی دانند که این حرف ها فاصله ها را بیشتر می کند و بچه برای اینکه جایگاه خود را درخانه از دست ندهد ومورد سرزنش قرار نگیرد، ترجیح می دهد با همان دوست راحت باشد ودردودل کند، به همین راحتی!!.

اما راهکارهایی کاربردی برای حل این مساله و دوستی عمیق با فرزندان:

اولین راهکاراین که اگر توانستید تحمل کرده و با آرامش به حرفهایشان گوش کرده بدون اینکه خود را در جایگاه پدر یا مادر بدانید، بلکه خود را یک دوست صمیمی و هم سن و سال او بدانید و راهنمایی اش کنید. بدون اینکه ترسی داشته باشید اولین قدم و بزرگترین قدم را برداشته اید.

فرزندان خود را همان طوری که هستند بپذیرید، بدون مقایسه با فرزندان دیگران، اگر می خواهید واقعا آنها را از دست ندهید.

علاقه خودمان را به صورت جملاتی شیرین اما نه چرب زبانی و شیوه های غیر کلامی محبت آمیز و عملی به فرزندمان ابراز کنیم.عزیزم تو عشق من هستی!!

با جوانان و نوجوانان به زبان دل آنها و مناسب با زمان زندگی آنها سخن بگوییم، درقالب احترام وتشویق در فرزندانمان ایجاد امنیت روانی و انگیزه مثبت کنیم.

فاصله روحی خود را با دردودل کردن و تعریف خاطرات کودکی با فرزندان تان کم کنید و با این کار رشد معنوی را در آنها تقویت کنید.

اشتباهات فرزندان خود را با بزرگواری بدون پرده دری و ایجاد جسارت در آنها رفع نمایید.

به صورت دستوری با آنها صحبت نکنیم و نام فرزند خود را با احترام به ویژه در حضور دیگران صدا کنیم.

دادن هدیه های کوچک به بهانه مناسبت های مختلف به صورتی که آنها را پر توقع نسازد و برای هر کار کوچکی از شما انتظار پاداش و جایزه نداشته باشند.

ایجاد حس مسئولیت و اعتماد به نفس در فرزندان با تعیین وظایف درخانواده و دادن یک حس مالکیت به آنها.

نسبت به دوستان فرزند خود حساسیت و شناخت بالایی داشته باشید، زیرا گرایش او بر پذیرش شما در گروه همسالان و مشابهت آنان از عوامل اصلی تربیت نوجوانان و جوانان است و این کار وقتی آسان می شود که با فرزندانمان دوست باشیم که مطمئنا به دوستان آنها نیزمی توانیم نزدیک شویم.

اهمیت جایگاه فرزندتان را در خانواده به اوتفهیم کنید که در حفظ و رشد شخصیت خود کوشا باشد.

توقعات و انتظارات خود را به صورت دقیق و در حد توان و با محبت برایشان توضیح دهید.

در مواقع انتقاد، شخصیت او را زیر سوال نبرده بلکه حداقل از چند خوبی او تعریف کرده و سپس عمل ناپسند او را انتقاد کنید.

درمقاطع دشوار سعی کنید کنارش باشید و با اواحساس همدردی کنید، امابه او بفهمانید کاری که شما انجام داده اید وظیفه او بوده و عادت نکند.

در آخر فرزندانمان را با سختی و محرومیت آشنا کنیم تا دارای روحیه ای قوی و محکم شوند.

با دقت این راهکارها را مطالعه کرده، بپذیرید و انجام دهید. مطمئن باشید گاهی صمیمیت و مهربانی به موقع شر را به خیر تبدیل کرده و دردسرهای آینده ی فرزند شما برایتان از بین خواهد رفت.

منبع:سیمرغ

مرتبط:

تربیت کودک و نقش پدر و مادر در آن

روش های موثر برای تربیت کودکان شاد

نوشته ۱۵ راه برای صمیمی شدن با فرزندان اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> چگونه از کودکان و نوجوانان در برابر اخبار ناگوار مراقبت کنیم؟! https://pishahangifars.org/1398/10/24/%da%86%da%af%d9%88%d9%86%d9%87-%d8%a7%d8%b2-%da%a9%d9%88%d8%af%da%a9%d8%a7%d9%86-%d9%88-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%d8%a8%d8%b1-%d8%a7%d8%ae%d8%a8/ Tue, 14 Jan 2020 06:16:57 +0000 https://pishahangifars.org/?p=4957 این روزها رسانه‌ها پر از خبرهای ناراحت‌کننده، خشونت‌بار، ترسناک و نگران‌کننده است؛ از اخبار مربوط به جنگ و تروریسم تا

نوشته چگونه از کودکان و نوجوانان در برابر اخبار ناگوار مراقبت کنیم؟! اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> این روزها رسانه‌ها پر از خبرهای ناراحت‌کننده، خشونت‌بار، ترسناک و نگران‌کننده است؛ از اخبار مربوط به جنگ و تروریسم تا سقوط هواپیما و تغییرات اقلیمی و فجایع طبیعی. آن‌چه در رسانه‌ها بازتاب می‌یابد نه‌تنها روی زندگی آدم‌بزرگ‌ها اثر می‌گذارد، که بر دنیای کودکان و نوجوانان هم سایه می‌اندازد، سایه‌ای به مراتب تیره‌تر از آن‌چه دنیای بزرگ‌سالان را فرا گرفته است.

اگر فکر می‌کنید فرزندان و دانش‌آموزان‌تان از اخبار سر در نمی‌آورند یا می‌توانید با مشغول کردن‌شان به درس و بازی و سرگرمی حواس‌شان را پرت کنید، در اشتباهید. دکتر دیوید شانفِلد (David Schonfeld)، پزشک متخصص رشد کودکان، محقق و استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی می‌گوید: «آن‌چه از پژوهش‌ها فهمیده‌ایم این است که بچه‌ها اغلب درباره‌ی چیزهایی نگران هستند که بزرگترها فکرش را هم نمی‌کنند.

بزرگترها به مواجهه با اخبار ناراحت‌کننده عادت می‌کنند، اما کودکان از این مکانیسم دفاعی بی‌بهره‌اند. این وظیفه‌ی بزرگترها است که درباره‌ی نگرانی‌های برآمده از اخبار ناخوشایند با آن‌ها حرف بزنند و در مدیریت تعارض‌ها و نگرانی‌ها به آن‌ها کمک کنند.»

توصیه‌ی کلی در این مورد و برای تمام سن‌ها این است که از تماشای اخبار و تحلیل‌ها همراه با بچه‌ها پرهیز کنید. شما در لحظه‌ی پخش اخبار، گفت‌وگوها و تحلیل‌ها کنترلی بر آن‌چه در حال پخش است ندارید و ممکن است بچه‌ها تصاویر، صحنه‌ها یا گفته‌هایی را ببینند و بشنوند که عامل نگرانی غیر ضروری یا صدمه‌‌ی روحی و ذهنی عمیق در آن‌ها شود. پیشنهاد آکادمی پزشکان کودک آمریکا و همین‌طور انجمن روان‌شناسان آمریکا این است که در صورت ضرورت، خودتان درباره‌ی رویدادها و اتفاق‌های نگران‌کننده‌ای که در اخبار تکرار می‌شوند و جامعه را درگیر می‌کنند، با نوجوان‌ها و کودکان بالای هفت سال صحبت کنید.

به این ترتیب این شما هستید که میزان اطلاعاتی را که در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد کنترل می‌کنید و در عین حال می‌توانید از میزان ترس و نگرانی آن‌ها کم کنید.

البته شروع و ادامه‌ی چنین گفت‌وگویی اصلاً آسان نیست، به‌ویژه در ارتباط با کودکان کوچک‌تر که باید متناسب با سن و میزان درک آن‌ها از جهان پیرامون باشد.

شروع گفت‌وگو از جانب شما این احساس را به کودک و نوجوان می‌دهد که همه چیز تحت کنترل است و احساس امنیت بیشتری می‌کند.

برای همه‌ی سن‌ها

طبق دستورالعمل آکادمی پزشکان کودک، پرسش از کودک یا نوجوان بهترین روش برای شروع گفت‌وگو است؛ این‌که چه چیزی درباره‌ی واقعه می‌داند و اطلاعاتش را از کجا به دست آورده، نظر خودش درباره‌ی ماجرا چیست و آن را چه‌طور درک می‌کنند. بر دریافت اطلاعات از منابع قابل اعتماد تأکید کنید و بگویید اغلب نباید شنیده‌هایشان از دوستان و هم‌کلاسی‌ها را جدی بگیرند. به آن‌ها فضا بدهید که شنیده‌هایشان را با شما در میان بگذارند تا در صورت نیاز اطلاعات خلاف واقع را اصلاح کنید. به احتمال زیاد درک آن‌ها از موضوع و تصورهایشان که ترسناک‌تر از واقعیت است، شما را شگفت‌زده خواهد کرد.

به دقت به حرف‌هایشان گوش کنید و از آن‌ها بپرسید چه سؤال‌ها یا نگرانی‌هایی درباره‌ی موضوع دارند. از حدس زدن درباره‌ی اتفاق‌های آتی و تحلیل پیامدها پرهیز کنید و مهم‌تر از همه، به دنبال ترس‌ها و نگرانی‌هایی باشید که پشت تحلیل‌های آن‌ها پنهان شده است. به آن‌ها یادآوری کنید که کنارشان هستید، تأکید کنید احساس ترس و نگرانی در چنین موقعیت‌هایی طبیعی است و نباید بابت این احساس‌شان شرمنده باشند.

در این گفت‌وگو «صداقت» مهم است، به‌ویژه با کودکان بزرگتر و نوجوان‌ها که قدرت تحلیل‌شان پیشرفته‌تر است و راه‌های مختلفی جز شما برای دریافت اطلاعات پیش رویشان است. با این حال لازم نیست به جزئیات بپردازید.

کودکان زیر هفت سال

کامِن‌سِنس‌میدیا، سازمانی غیرانتفاعی که هدفش آموزش خانواده‌ها و ترویج‌گری در حوزه‌ی تکنولوژی و رسانه‌ی ایمن برای کودکان است پیشنهاد می‌کند بچه‌های زیر هفت سال را به کل از اخبار و رادیو و تلویزیون و شبکه‌های خبری دور نگه دارید. اگر روزنامه می‌خوانید، آن را دور از دسترس کودکان این گروه سنی نگاه دارید. دلیل عمده‌ی این تأکید این است که کودکان پیش از دبستان به راحتی واقعیت را با خیال و فانتزی‌های بسیار ترسناک اشتباه می‌گیرند. تماشای تصاویر خشونت‌آمیز، جنگ، فجایع طبیعی، سوانح و سوگواری‌ها یا شنیدن درباره‌ی این مسائل برای کودکان زیر هفت سال بسیار ترسناک‌تر از آن است که ما فکر می‌کنیم. اگر بچه‌ها کنجکاوی می‌کنند یا به نحوی در معرض اخبار قرار گرفته‌اند و سؤال دارند، به پیشنهاد آکادمی پزشکان کودک آمریکا بهترین راه این است که اطلاعات را از طریق گفت‌وگو به آن‌ها بدهید و همچنان مانع رو در رو شدن تصویری یا حضوری آن‌ها با مسائل بشوید. همان‌طور که اشاره شد این گفت‌وگو را با پرسیدن درباره‌ی آن‌چه می‌دانند و احساس‌شان درباره‌ی اتفاق‌ها شروع کنید.

کودکان زیر هفت سال نیاز بیشتری به احساس امنیت دارند، درباره‌ی امنیت پدر و مادرشان هم خیلی نگرانند و از جدایی و احتمال این‌که بدون سرپرست رها شوند، می‌ترسند. مراقب باشید که ترس‌ها و نگرانی‌هایشان را بی‌اهمیت جلوه ندهید. به رسمیت شناختن این ترس‌ها مهم‌ترین قدم برای دور کردن‌شان است.

علاوه بر این، در تفکیک واقعیت از خیال و فانتزی به آن‌ها کمک کنید. اگر اخبار در سرزمین‌های دورتر اتفاق افتاده، به بعد مسافت اشاره کنید. یک رفتار رایج در کودکان زیر هفت سال در موقعیت‌های نگران‌کننده و در مواجهه با ناامنی این است که به والدین (یا بزرگترهایی که از آن‌ها مراقبت می‌کنند) می‌چسبند، می‌خواهند در آغوش گرفته شوند و تماس بدنی داشته باشند. همچنین ممکن است رفتارهایی از آن‌ها ببینید که متناسب با سن‌شان نیست، مثل عدم کنترل ادرار یا مکیدن انگشت. در این صورت باید صبور باشید، به لحاظ عاطفی از آن‌ها حمایت کنید و به کارهای روزانه (مثل ساعت خواب و غذا و حمام رفتن‌) نظم بدهید -نظم روزانه به کودکان احساس امنیت می‌دهد- و به جای توضیح دادن کلامی یا تکرار این‌که من مراقبت هستم، با آن‌ها فعالیت‌های مشترک انجام دهید و در عمل نشان دهید کنارشان هستید.

ممکن است مجبور شوید برای بچه‌ها از معنای مرگ و فقدان بگویید. با توجه به این‌که کودکان به دلیل ساختار ذهن و رشد مغزشان از درک مفاهیم انتزاعی و ناملموس ناتوانند، می‌توانید با اشاره به آن‌چه برایشان معنادار و ملموس است، موضوع را برایشان قابل درک کنید. مثلاً بگویید کسی که می‌میرد دیگر چیزی احساس نمی‌کند، تشنه یا گرسنه نمی‌شود، آسیب نمی‌بیند، نمی‌توانیم او را در آغوش بگیریم یا ببینیم اما می‌توانیم خاطراتش را در ذهن و قلب‌مان حفظ کنیم.

در جواب به این سؤال که چرا آدم‌های بد این کارها را می‌کنند، می‌توانید به «نمی‌دانم» اکتفا کنید. باز کردن موضوع برای کودک ممکن است به احساس ناامنی و بی‌اعتمادی او نسبت به دنیای پیرامونش دامن بزند.

چگونه از کودکان و نوجوانان در برابر اخبار ناگوار مراقبت کنیم؟!

کودکان هشت تا دوازده سال

در گفت‌وگو درباره‌ی موضوع با کودکان ۸ تا ۱۲ سال بلوغ ذهنی، رشد عاطفی و ویژگی‌های روحی و حساسیت‌های آن‌ها را در نظر بگیرید. بسیاری از کودکان در این سن می‌توانند از پس گفت‌وگو درباره‌ی اتفاق‌های دلهره‌آور و اخبار بد بر بیاینند اما این به معنای این نیست که همه‌ی بچه‌های این سن از چنین توانی برخوردارند. آن‌ها را از شبکه‌های خبری دور نگه دارید و در حضورشان درباره‌ی اتفاق‌ها بحث و تحلیل نکنید. مشاهده‌ی پی‌‌درپی اخبار و تصاویر نگران‌کننده اغلب به احساس ناامنی در آن‌ها دامن می‌زند و این‌طور احساس می‌کنند که خطری جدی -جدی‌تر و نزدیک‌تر از آن‌چه شما فکر می‌کنید یا در واقعیت وجود دارد- تهدیدشان می‌کند.

کودکان در این سن سؤال‌های زیادی دارند، برای پاسخ به این پرسش‌ها و شروع گفت‌وگویی روشن‌کننده با آن‌ها آماده باشید. گفت‌وگو را با پرسیدن از نگاه و نظر و اطلاعات خودشان شروع کنید. شکل‌گیری نظام اخلاقی و ارزشی در این سن آغاز شده است. از رویدادها و اخبار ناگوار مثل جنگ و درگیری‌های مذهبی یا قومی برای پرداختن به مسائلی مثل تعصب، پیش‌داوری، تنوع، احترام به تفاوت‌ها و مواجهه با تعارض‌ها استفاده کنید. تعمیم ندهید، کلی‌گویی نکنید، به تعصب‌ها و باورهای قالبی و کلیشه‌ها دامن نزنید و به یاد داشته باشید در این موقعیت‌های بحرانی و غیرعادی بچه‌ها مثل بانک همه‌چیز را در خود ذخیره می‌کنند و هر واکنش یا اظهار نظر شما آجری از نظام اخلاقی و ارزشی آن‌ها خواهد بود.

در این گفت‌وگوها درباره‌ی صنعت رسانه و کارکردهای رسانه‌ها صحبت کنید. به این اشاره کنید که رسانه‌ها برای دسترسی به مخاطب بیشتر با هم رقابت می‌کنند و ما مخاطبان باید مراقب انتخاب‌هایمان باشیم. الزاماً هر آن‌چه در هر رسانه‌ای بیان می‌شود واقعیت ندارد. اگر فرزند شما اجازه دارد از اینترنت استفاده کند، حتماً به وب‌سایت‌ها و صفحه‌هایی که سر می‌زند نظارت کنید.

نوجوان‌ها

نوجوان‌ها را نمی‌توان به راحتی بچه‌های کوچک‌تر از قرار گرفتن در معرض اخبار نگران‌کننده بازداشت. بهترین کار این است که منابع خبری را کنترل شده در اختیارشان قرار دهید. مثلاً اخبار را از رسانه‌هایی دنبال کنید که مطمئنید تصاویر دلخراش یا خشونت‌آمیز را پخش نمی‌کنند. همچنان اجازه ندهید اخبار و رسانه‌ها به‌طور مستمر روشن باشند و بخش عمده‌ی وقت بچه‌ها به شنیدن یا در معرض اخبار بودن بگذرد.

گفت‌وگو با نوجوان‌ها بسیار مهم است چون آن‌ها عموماً مستقل از والدین اخبار را دنبال می‌کنند. دیدگاه و تحلیل‌شان درباره‌ی شرایط را جویا شوید. این گفت‌وگوها به آن‌ها کمک می‌کند مهارت تحلیل و تفکرشان پرورش یابد و به شما امکان می‌دهد بفهمید آن‌ها درباره‌ی موضوع چه‌قدر اطلاعات دارند و از شبکه‌ی دوستان و اطرافیان‌شان چه اطلاعات و تحلیل‌هایی دریافت کرده‌اند. نوجوان‌ها میانه‌ی راه شکل دادن به نظام ارزشی و جهان‌بینی‌شان هستند. در این گفت‌وگوها بر مفاهیمی مثل انصاف، تعهد به واقعیت، دیدن موضوع از زوایای مختلف، شناسایی پیش‌فرض‌های ذهنی و پیش‌داوری‌ها و نظر دادن فراتر از تعصب‌ها تأکید کنید.

رسانه‌های اجتماعی مثل توییتر و فیسبوک و تلگرام منابع خطرناکی برای دنبال کردن اخبار و وقایع به شمار می‌آیند و احتمال مواجهه با محتوای ناخوشایند و خشونت‌بار به مراتب بیش از رسانه‌های رسمی مثل شبکه‌های خبری است.

حتماً به هنگام تماشای اخبار یا تحلیل‌ها فرزندان‌تان را همراهی کنید. کنجکاوی آن‌ها برای اطلاعات بیشتر یا باخبر شدن از گمانه‌زنی‌ها درباره‌ی پیامد اتفاق‌ها را به رسمیت بشناسید و درباره‌ی لزوم خودمراقبتی در بحران‌های اجتماعی با آن‌ها گفت‌وگو کنید؛ این‌که هر کدام از ما باید دایره‌ی اثربخشی‌مان را در نظر بگیریم. به این معنا که وقتی احساس می‌کنیم برای بهبود شرایط کاری از دست‌مان ساخته نیست و مواجه شدن با اخبار و تحلیل‌ها فقط باعث اضطراب‌مان می‌شود، باید اخبار را سنجیده‌تر دنبال کنیم و خود را در معرض بمباران اطلاعاتی قرار ندهیم.

چگونه از کودکان و نوجوانان در برابر اخبار ناگوار مراقبت کنیم؟!

چه‌طور به کودکان و نوجوانان کمک کنیم با شرایط کنار بیایند؟

آرام باشید و سعی نکنید خود را به‌طرزی غیرواقعی خوشحال نشان دهید. این‌که بچه‌ها ببینند ناراحت یا غمگین هستید و حتی گریه می‌کنید اما همچنان شیرازه‌ی امور را به دست دارید، مشکلی ندارد. اما اگر درگیر احساسات شدید هستید، در حضور کودکان احساسات‌تان را تخلیه نکنید.
به فرزند یا دانش‌آموزان‌تان اطمینان دهید که نزد شما در امنیت کامل است. برای این‌که به او اطمینان بیشتری بدهید، از کارهایی که می‌خواهید برای روبه‌رو شدن با شرایط سخت یا حمایت از خود و خانواده‌تان در شرایط غیرعاددی انجام دهید، لیستی آماده کنید. مثلاً کمتر اخبار می‌بینیم، بیشتر با دوستان‌مان معاشرت می‌کنیم، روزی نیم ساعت بیشتر با هم بازی می‌کنیم، فیلم کمدی می‌بینیم، کتاب می‌خوانیم و … این لیست را در صورت لزوم با بچه‌ها مرور کنید. مرور این کارها احساس بهتری به بچه‌ها می‌دهد.
به نظم روزانه توجه کنید. پژوهش‌ها نشان می‌دهند یک راه مهم برای ارتقای احساس امنیت نه فقط در کودکان و نوجوانان که حتی در بزرگسالان داشتن نظم روزانه و روتین است. نظم روزانه به ما این احساس را می‌دهد که روی زندگی شخصی‌مان کنترل داریم و دست‌کم می‌توانیم زندگی روزمره‌مان را به حالت عادی بازگردانیم. مثلاً می‌توانید هر شب سر یک ساعت مشخص شام بخورید، در ساعت مشخصی برای خوابیدن آماده شوید و قبل از خواب کتاب بخوانید.
وقت بیشتری را با هم بگذرانید. کارهای جمعی در خانواده به بچه‌ها احساس امنیت می‌دهد و فرصت خوبی است که از آن‌ها بخواهید احساسات‌شان را بیان کنند.
اگر در محیط پیرامون‌تان اتفاقی افتاده که شما و فرزندتان می‌توانید برای حل مسائل قدمی بردارید، حتماً برای آن برنامه‌ریزی کنید. مثلاً اگر اخبار بد درباره‌ی یک فاجعه‌ی طبیعی مثل زلزله است، یک راه خوب به جای دنبال کردن اخبار از تلویزیون یا رسانه‌های اجتماعی این است که به انجمن‌هایی که در حال کمک‌رسانی هستند مراجعه کنید و ببینید چه‌طور می‌شود به نیازی پاسخ داد.

مراقبت از خودتان را فراموش نکنید

فقط بچه‌ها نیستند که از بحران‌های اجتماعی و خبرهای نگران‌کننده آسیب می‌بینند. بزرگ‌سالان هم در این شرایط نیاز به مراقبت و حمایت دارند. افزون بر این، در شرایطی که خودتان بیش از حد نگران و آزرده‌اید نمی‌توانید منبع آرامش برای فرزندان یا شاگردان‌تان باشید.

· یک راه‌کار مهم این است که در اخبار بد و سپس گفت‌وگو با دوستان، خانواده و اطرافیان درباره‌ی موضوع غرق نشوید. این گفت‌وگوهای مستمر که اغلب به حل موضوع کمک نمی‌کند، می‌تواند نگرانی‌تان را عمیق‌تر کند. بنابراین، در جمع‌های دوستانه به جای تحلیل و بحث و گفت‌وگو فعالیت‌های دیگری را جایگزین کنید.

· فعالیت بدنی و تحرک ابزار خوبی برای رهایی ذهنی است. خودتان را در یک فعالیت ورزشی درگیر کنید.

· با خانواده و کسانی که با آن‌ها احساس صمیمیت می‌کنید وقت بگذرانید و برنامه‌های جمعی بگذارید. وقت‌گذرانی با نزدیکان احساس امنیت و رضایت را افزایش می‌دهد.

مرتبط:پیامدهای مواجهه کودکان با اخبار ناگوار

نوشته چگونه از کودکان و نوجوانان در برابر اخبار ناگوار مراقبت کنیم؟! اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> روشی برای رهایی نوجوانان از بحران هویت https://pishahangifars.org/1398/10/17/%d8%b1%d9%88%d8%b4%db%8c-%d8%a8%d8%b1%d8%a7%db%8c-%d8%b1%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86%d8%a7%d9%86-%d8%a7%d8%b2-%d8%a8%d8%ad%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d9%87%d9%88%db%8c%d8%aa/ Tue, 07 Jan 2020 06:53:32 +0000 https://pishahangifars.org/?p=4625 دختران و پسران نوجوان، نقشی بی‌بدیل در ساختن آینده هر کشوری دارند و توجه ویژه به روح و روان آن‌ها

نوشته روشی برای رهایی نوجوانان از بحران هویت اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> دختران و پسران نوجوان، نقشی بی‌بدیل در ساختن آینده هر کشوری دارند و توجه ویژه به روح و روان آن‌ها در کنار توجه به جسمشان، از مهم‌ترین وظایف هر خانواده و جامعه‌ای است. محققان کشور در همین راستا، روشی را برای دورکردن این نوباوگان از بحران هویت ارائه داده‌اند.

دوره متوسطه که در سنین نوجوانی و جوانی دانش آموزان قرار دارد، یکی از مهم‌ترین مراحل زندگی انسانی است، زیرا فرصت‌هایی را برای رشد و نمو هم ازنظر جسمانی و هم درزمینه کفایت شناختی و اجتماعی، استقلال، عزت‌نفس،صمیمیت و بحران هویت فراهم می‌کند.

گذر از کودکی به بزرگسالی با یک دوره انتقالی طولانی مشخص می‌شود که نوجوانی نام دارد. نوجوانی از ۱۱ تا ۱۲ سالگی آغاز و گاه تا ۲۱ یا ۲۲ سالگی ادامه پیدا می‌کند و شامل تغییرات عمده و پیوسته‌ای در همه حیطه‌های رشد است. بهزیستی جسمی و روان‌شناختی دانش‌آموزان نوجوان ایرانی در مقطع متوسطه، تقریباً در سطح متوسطی قرار دارد که سطح قابل قبولی نیست و بر همین اساس طراحی و اجرای انواع مداخلات بالینی، آموزشی و مشاوره‌ای، جهت بهبود کیفیت زندگی آن‌ها توسط محققان توصیه می‌شود.

صاحب‌نظران حوزه علوم انسانی معتقدند وجود این باور که آشوب‌های روان‌شناختی در نوجوانی، پدیده‌های عادی و بهنجاری هستند، می‌تواند به پیامدهایی تأسف‌بار منجر شود. بر این اساس، اغلب تصور می‌شود نوجوانانی که به مشکلات روان‌شناختی گرفتارند با افزایش سن خودبه‌خود بهبود می‌یابند، ولی این تصور، درست نیست. برای مثال، یکی از مهم‌ترین آسیب‌های عدم بهزیستی روان‌شناختی فرآیند رشد در دوره نوجوانی و جوانی، عدم دستیابی به هویت است که اگر به آن توجه نشود می‌تواند به‌طورجدی سلامت جسمی و روانی نوجوانان و جوانان را تحت تأثیر قرار دهد. در تعریف هویت می‌توان اشاره کرد که هویت یک فرآیند است، نه یک محصول و ساخت‌وساز هویتی و بر همین اساس در سراسر زندگی از تأثیرات اجتماعی و فرهنگی شکل می‌گیرد.

در رابطه با این موضوع پراهمیت، گروهی از محققان کشور از دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت‌جام و واحد زرند، اقدام به انجام پژوهشی کرده‌اند که در آن، اثربخشی روشی به نام «روان‌درمانی مثبت نگر به شیوه گروهی» بر بحران هویت دانش‌آموزان دختر و پسر مورد بررسی واقع شده است.

بحران هویت

در این پژوهش نیمه تجربی، ۳۰ دانش‌آموز دختر و ۲۸ دانش‌آموز پسر انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه‌های آزمایش، در ۷ جلسه هفتگی جداگانه آموزش‌های روان‌درمانی مثبت نگر را به شیوه گروهی دریافت کردند، ولی افراد گروه کنترل چنین آموزشی را دریافت نکردند. درنهایت محققان با استفاده از روش‌های آماری و به کمک پرسش‌نامه‌های خاص، این دو گروه را ازلحاظ وضعیت بهبود بحران هویت مورد ارزیابی علمی و مقایسه قرار دادند.

نتایج این بررسی‌ها نشان داد که روان‌درمانی مثبت نگر به شیوه گروهی، می‌تواند بر رفع بحران هویت پسران و دختران دانش‌آموز اثر مثبتی داشته باشد و بنابراین نتایج، می‌توان از آن برای کاهش مشکلات روان‌شناختی ناشی از بحران هویت دانش‌آموزان در مدارس بهره برد.

در تبیین این یافته‌ها، علیرضا رجایی، دانشیار و پژوهشگر گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تربت‌جام و دو همکار دیگرش می‌گویند: « می‌توان گفت بحران هویت با نشانه‌های بی‌هدفی، پوچی، ناامیدی، عدم اعتمادبه‌نفس، بی‌ارزشی، نارضایتی و نظایر آن تعریف می‌شود و هسته اصلی این برنامه درمانی هم کاهش این نشانه‌ها است و لذا دور از انتظار نبود که روان‌درمانی مثبت نگر بتواند باعث کاهش این نشانه‌ها گردد. همچنین بر اساس یافته‌های این تحقیق، ما شاهد افزایش رضایت از زندگی و معنای زندگی در گروه آزمایش بودیم که نشان از اثرگذاری برنامه مورد اجرا دارد».

این محققان که نتایج به‌دست‌آمده از تحقیق خود را در «مجله علمی پژوهشی دانشگاه علوم پزشکی جیرفت» منتشر کرده‌اند، معتقد هستند: «به‌طورکلی در اهمیت اثربخشی این برنامه درمانی می‌توان گفت، روان‌درمانی مثبت نگر با رشد توانایی‌های دانش‌آموزان، یادگیری ارزش‌ها و به دست آوردن شکوفایی در شرکت‌کنندگان باعث کاهش بحران هویت می‌شود و این رشد شکوفایی باید هدف آموزش‌وپرورش و خانواده‌ها باشد. زیرا در دنیای امروزی خوشبختی به‌طور معمول با ثروت معادل است و معمولاً والدین سعی می‌کنند ثروت بیشتری را از خود به‌جای بگذارند که فرزندانشان رفاه بیشتری داشته باشند».

آن‌ها می‌افزایند: «درواقع آنچه والدین برای فرزندانشان می‌خواهد، رفاهی حتی بیشتر از رفاه خودشان است، ولی در کنار سرمایه‌گذاری مالی، سرمایه‌گذاری‌های روانی‌ای وجود دارد که رفاه بسیار بیشتری را نسبت به پول برای فرزندان به ارمغان می‌آورد. این امر می‌تواند با آموزش مثبت تحقق یابد و پیاده کردن عملی این هدف در جلسات آموزشی نظیر این پژوهش ممکن می‌گردد».

منبع: ایسنا

مرتبط:

رد‌پای عقده‌های کودکی در بزرگسالى

چگونه نوجوان مستقل تربیت کنیم؟

نوشته روشی برای رهایی نوجوانان از بحران هویت اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> تیرانداز نوجوان کشور در اردوی کنفدراسیون آسیا https://pishahangifars.org/1398/10/17/%d8%aa%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86%d8%af%d8%a7%d8%b2-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86-%da%a9%d8%b4%d9%88%d8%b1-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%d8%b1%d8%af%d9%88%db%8c-%da%a9%d9%86%d9%81%d8%af%d8%b1%d8%a7%d8%b3/ Tue, 07 Jan 2020 06:10:43 +0000 https://pishahangifars.org/?p=4650 رئیس سازمان تیم‌های ملی از حضور دو تیرانداز نوجوان کشورمان در اردوی تمرینی کنفدراسیون آسیا کویت خبر داد. ناصر رسولی

نوشته تیرانداز نوجوان کشور در اردوی کنفدراسیون آسیا اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> رئیس سازمان تیم‌های ملی از حضور دو تیرانداز نوجوان کشورمان در اردوی تمرینی کنفدراسیون آسیا کویت خبر داد.

ناصر رسولی در این باره گفت: هشتمین دوره اردوی تمرینی نوجوانان کنفدراسیون تیراندازی آسیا از ۱۳ تا ۱۹ دیماه به مدت ۷ روز به میزبانی کشور کویت برگزار می‎شود.

وی افزود: امیرعلی شیخ الاسلام زاده و محمد حسن خواست خدا دو تیرانداز نوجوان کشورمان در رشته تراپ هستند که به همراه فرشید عبدالمحمدی به عنوان مربی و سرپرست روز جمعه ۱۳ دی‌ماه تهران را به مقصد کویت ترک خواهند کرد.

رسولی تصریح کرد: این اردو هرساله به منظور ارتقای سطح فنی ورزشکاران و مربیان و با هدف توسعه ورزش تیراندازی به تناوب در همه رشته ها برگزار می‌شود.

رئیس سازمان تیم‌های ملی خاطر نشان کرد: تیراندازان کشورمان در این اردو به اجرای برنامه‌های تمرینی – تکنیکی و آموزشی خواهند پرداخت.

منبع: تسنیم

مرتبط:

اردوی تنیس روی میز آسیای‌میانه میدان تجربه‌اندوزی بود

 

نوشته تیرانداز نوجوان کشور در اردوی کنفدراسیون آسیا اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> صدرنشینی شطرنج‌ بازان نوجوان ایران در قاره کهن https://pishahangifars.org/1398/10/08/%d8%b5%d8%af%d8%b1%d9%86%d8%b4%db%8c%d9%86%db%8c-%d8%b4%d8%b7%d8%b1%d9%86%d8%ac%e2%80%8c-%d8%a8%d8%a7%d8%b2%d8%a7%d9%86-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1/ Sun, 29 Dec 2019 07:22:56 +0000 https://pishahangifars.org/?p=4177 تیم ملی شطرنج‌ ایران با پیروزی مقابل چین صدرنشین مسابقات زیر ۱۴ ساله‌های آسیا شد. دور پنجم مسابقات شطرنج‌ جام

نوشته صدرنشینی شطرنج‌ بازان نوجوان ایران در قاره کهن اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> تیم ملی شطرنج‌ ایران با پیروزی مقابل چین صدرنشین مسابقات زیر ۱۴ ساله‌های آسیا شد.

دور پنجم مسابقات شطرنج‌ جام ملت‌های آسیا در رده سنی کمتر از ۱۴ سال به میزبانی چین پیگیری شد و ملی‌پوشان ایران با نتیجه ۳.۵ بر ۰.۵ مقابل تیم چین C به برتری رسیدند.

در پایان دور پنجم این مسابقات تیم ایران در صدر جدول قرار دارد و تیم‌های چین A و مغلوستان A به ترتیب در رده دوم و سوم قرار گرفتند.

ملی‌پوشان ایران در دور ششم این مسابقات مقابل تیم چین A مسابقه می‌دهند.

اعضای تیم ایران را سید کیان پورموسوی، بردیا دانشفر، آبتین عطاخان، محمدجواد خورشیدی و حمیدرضا ابراهیمی تشکیل می‌دهد، مرتضی محجوب استاد بزرگ و مربی ارشد فیده مربیگری تیم را بر عهده دارد.

منبع: خبرگزاری صدا و سیما

مرتبط:آشنایی با ۲۵ ترفند بازی شطرنج

 

نوشته صدرنشینی شطرنج‌ بازان نوجوان ایران در قاره کهن اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> یک نوجوان ۱۶ ساله به چه مهارت هایی نیاز دارد؟ https://pishahangifars.org/1398/09/23/%db%8c%da%a9-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86-16-%d8%b3%d8%a7%d9%84%d9%87-%d8%a8%d9%87-%da%86%d9%87-%d9%85%d9%87%d8%a7%d8%b1%d8%aa-%d9%87%d8%a7%db%8c%db%8c-%d9%86%db%8c%d8%a7%d8%b2-%d8%af%d8%a7/ Sat, 14 Dec 2019 08:56:32 +0000 https://pishahangifars.org/?p=3655 مسیری که بیشتر نوجوان در زندگی خود طی می کنند به وسیله والدینشان طراحی شده است برخی مهارت ها را

نوشته یک نوجوان ۱۶ ساله به چه مهارت هایی نیاز دارد؟ اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> مسیری که بیشتر نوجوان در زندگی خود طی می کنند به وسیله والدینشان طراحی شده است

برخی مهارت ها را می توان بایسته هایی در نظر گرفت که هر فرد ۱۶ ساله باید به عنوان یک نوجوان برای موفقیت در زندگی آینده‌اش، تا این سن در وجود خود پرورش داده باشد.

«جولی لیتکات هیمز»، رئیس سابق دانشکده روان شناسی دانشگاه استنفورد، در پاسخ به این که یک فرد ۱۶ ساله به چه مهارت هایی نیاز دارد ۸ مورد را ذکر کرده است که در ادامه آن ها را با هم مرور می کنیم؛ مواردی که خیلی از آن ها در عین سادگی به راحتی مغفول واقع می شوند.

۱- باید بتواند با دیگران وارد گفت‌وگو شود
استادان و رئیس دانشگاه، مشاوران، صاحبخانه، کارکنان فروشگاه، مدیران منابع انسانی، همکاران، متصدیان بانک، کارکنان بخش بهداشت و درمان، راننده های اتوبوس، تعمیرکاران خودرو، همه و همه از جمله کسانی هستند که یک فرد بالغ در زندگی واقعی با آن ها روبه رو خواهد شد.

خیلی از ما به فرزندانمان یاد می دهیم با غریبه ها حرف نزنند، در حالی که باید به آن ها مهارت مهم تری را بیاموزیم؛ مهارت تشخیص معدود غریبه های بد از اکثریت خوب یا حداقل بی آزاری که به تعامل با آن ها نیاز خواهند داشت. نبود آموزش این مسئله باعث می شود نوجوان بدون آن که چگونگی رویارویی محترمانه با غریبه ها را یاد بگیرند به مرحله تازه ای از زندگی خود قدم بگذارند. از یاد نبریم که فرد بالغ در دنیای واقعی نیاز پیدا می کند از غریبه ها کمک و راهنمایی بگیرد.

۲- اطراف خود را بشناسد
محیط دانشگاه و شهر محل سکونت، کار یا تحصیل، از جمله مواردی است که ۱۶ ساله ها با آن ها مواجه می شوند و باید بتوانند موقعیت مورد نظر خود را در آن ها بیابند. بسیاری از والدین فرزندان خود را به هر جایی که لازم باشد می رسانند یا آنان را همه جا همراهی می کنند، حتی وقتی خودشان با اتوبوس، دوچرخه و یا حتی پیاده می توانند از پس این کار بر بیایند. به همین دلیل بسیاری از نوجوان نمی دانند چگونه باید از محلی به محل دیگر بروند، از چه وسایل نقلیه عمومی استفاده کنند، کی و کجا از خودروی شخصی کمک بگیرند یا حتی چگونه بنزین بزنند. رساندن و برداشتن همیشگی فرزندان از نقاط مختلف همیشه به آنان کمک نمی کند.

۳- تکالیف و وظایف خود را مدیریت کند
بسیاری از والدین همه چیز را خودشان به فرزندانشان یادآوری می کنند؛ مثلاً این که چه کاری را چه موقع انجام دهند. حتی گاهی اوقات در انجام این وظایف به آن ها کمک هم می کنند و گاهی به جای آن ها کاری را انجام می دهند. این می شود که نوجوان یاد نمی گیرند چطور بدون یادآوری دیگران کارهایشان را اولویت بندی و حجم تکالیفشان را مدیریت کنند و یا کارهایشان را به موقع به انجام برسانند.

یک نوجوان 16 ساله به چه مهارت هایی نیاز دارد؟

بیشتر نوجوانان کار نیمه وقتی انجام نمی دهند و از والدینشان پول توجیبی دریافت می کنند

۴- از پس امور منزل بر بیاید
والدین این روزها در انجام کارهای منزل زیاد از فرزندانشان درخواست کمک نمی کنند؛ زیرا فکر می کنند کارهای مدرسه و فوق برنامه وقت زیادی برای کاری دیگر باقی نمی گذارد. به همین دلیل، بچه ها یاد نمی گیرند روی پای خود بایستند، نیازهایشان را برطرف کنند، به نیازهای دیگران احترام بگذارند یا سهم خود را به عنوان عضوی از جمع ادا کنند.

۵- از پس حل مشکلات بینافردی بر بیاید
بسیاری از والدین برای حل سوءتفاهم ها یا تسکین احساسات جریحه‌دار شده فرزندان خود پا به میان می گذارند. این می شود که نوجوانان یاد نمی گیرند بدون پادرمیانی بزرگ ترهای خود چگونه با تنش های بین فردی مواجه شوند و آن ها را حل و فصل کنند. نداشتن توانایی در حل مشکلات بین فردی بعدها در آمار بالای پدیده هایی مثل طلاق به وضوح خود را نشان می دهد.

۶- با بالا و پایین های زندگی کنار بیاید
کلاس های مختلف، فشار کاری، تکالیف دانشگاهی، رقابت های درسی، معلم ها، استادان یا رؤسای بدقلق از جمله مواردی هستند که هر فرد بالغی باید بتواند با آن ها کنار بیاید. بسیاری از والدین هر وقت مشکلی پیش می آید پادرمیانی می کنند، کارهای فرزندانشان را انجام می دهند، مهلت بیشتری برایشان می گیرند و به جای آنان صحبت می کنند. به این ترتیب نوجوانان این حقیقت را یاد نمی گیرند که در مسیر زندگی واقعی، اوضاع همیشه بر وفق مرادشان پیش نمی رود. آن ها یاد نمی گیرند که در صورت خوب پیش نرفتن اوضاع، چگونه باید خودشان را مدیریت کنند.

یک نوجوان 16 ساله به چه مهارت هایی نیاز دارد؟

به نوجوانان آموزش دهید کارهایشان را مدیریت کنند تا بتواندد به موقع آنها را به انجام برسانند

۷- درآمد داشته باشد و پول خود را مدیریت کند
بیشتر نوجوانان کار نیمه وقتی انجام نمی دهند و هر زمان لازم باشد از والدینشان پول توجیبی دریافت می کنند. به همین دلیل مسئولیت پذیری لازم برای انجام وظایف محوله، پاسخگویی در برابر مقام بالاتری که لزوماً وابستگی عاطفی به آن ها ندارد، و یا قدردانی به خاطر چیزهای مختلف و مدیریت کردن پول را یاد نمی‌گیرند.

۸- ریسک کند
مسیری که بیشتر نوجوانان در زندگی خود طی می کنند به وسیله والدینشان طراحی و تمام موانع و نواقص آن برطرف شده است. به همین دلیل بیشتر آنان این حقیقت را فرانمی گیرند که موفقیت نتیجه تلاش، شکست و تلاش مجددی است که تنها با کنار آمدن با ناملایمات زندگی میسر می شود.

 

مرتبط:نکاتی که باید درباره صحبت با نوجوانان رعایت کنید

نوشته یک نوجوان ۱۶ ساله به چه مهارت هایی نیاز دارد؟ اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> بسیاری از کشورها اینترنت نوجوان و جوان دارند https://pishahangifars.org/1398/09/03/%d8%a8%d8%b3%db%8c%d8%a7%d8%b1%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%da%a9%d8%b4%d9%88%d8%b1%d9%87%d8%a7-%d8%a7%db%8c%d9%86%d8%aa%d8%b1%d9%86%d8%aa-%d9%86%d9%88%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86-%d9%88-%d8%ac%d9%88%d8%a7%d9%86/ Sun, 24 Nov 2019 14:11:12 +0000 https://pishahangifars.org/?p=2620 عضو حقیقی شورای عالی فضای مجازی گفت: بسیاری ازکشورها اینترنت کودک، نوجوان و جوان دارند که چارچوب‌های جدا از اینترنت

نوشته بسیاری از کشورها اینترنت نوجوان و جوان دارند اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]> عضو حقیقی شورای عالی فضای مجازی گفت: بسیاری ازکشورها اینترنت کودک، نوجوان و جوان دارند که چارچوب‌های جدا از اینترنت بزرگسالان دارد.

رضا تقی‌پور وزیر پیشین ارتباطات و عضو حقیقی شورای عالی فضای مجازی در برنامه تلویزیونی پرسشگر با موضوع «چرایی عدم گسترش پیام‌رسان‌های داخلی در آموزش و پرورش» در پاسخ به پرسشی مبنی بر «سرانجام بخشنامه‌هایی چون بخشنامه وزارت آموزش و پرورش در یک و نیم سال گذشته مبنی بر ممنوعیت استفاده از پیام‌رسان‌های خارجی و اعلام وزیر وقت آموزش و پرورش مبنی بر فراهم شدن امکان حضور در یک پیام‌رسان واحد داخلی برای دانش‌آموزان و راهکارهای حل این مشکل»، اظهار کرد: در مسیر فراگیر شدن هر پدیده‌ای از جمله استفاده درست از اینترنت فناوری‌های نو قطعاً باید مراحلی را طی کنیم چه از طریق آموزش و چه از طریق یادگیری غیرمستقیم و ما در این مسیر موفق نبوده‌ایم.

وی افزود: یک بخش از مشکل به قوانین و مقررات و مسیرهایی که آماده کرده‌ایم، برمی‌گردد؛ بسیاری از کشورها اینترنت کودک، نوجوان و جوان دارند که چارچوب‌های جدایی از اینترنت بزرگسالان دارد و باید در آموزش و پرورش محیطی را فراهم کنیم که مختص آموزش باشد و حواشی غیرمرتبط نداشته باشد.

تقی‌پور با بیان اینکه متأسفانه می‌بینیم که استفاده غیرمرتبط از اینترنت بر آنچه که باید در توسعه آموزش به کار بگیریم، غالب می‌شود، گفت: در تولید محتوا کم کار کرده‌ایم؛ قصد دخالت در کار آموزش و پرورش را ندارم اما حتی بسیاری از مسائل را می‌توان به صورت غیرحضوری به دانش‌آموزان آموزش داد و اینها همگی نیازمند برنامه مشخص است.

وی با اشاره به مشکلات دولت الکترونیک، ادامه داد: اگرچه زیرساخت‌های ارتباطی تا حدود زیادی فراهم شده است اما متأسفانه فرایندهای داخلی دستگاه‌ها نظیر آموزش و پرورش کفایت ندارد تا بر روی بسترها و شبکه‌های الکترونیکی منتقل شود.

 

* حضور فعال پیام‌رسان‌های داخلی از ۲ سال گذشته

وزیر پیشین ارتباطات با اشاره به حضور فعال پیام‌رسان‌های داخلی از ۲ سال گذشته، اضافه کرد: می‌توانیم امروز ادعا کنیم که مانع فنی در مسیر توسعه استفاده از این فرصت بزرگ در فرایندهای اداری و آموزشی نداریم.

تقی‌پور درباره حجم ترافیک پیام رسان‌های خارجی اظهار کرد: آماری که داریم حجم پهنای باند این دو پیام رسان خارجی مورد استفاده در ایران، در حالت عادی حدود ۱۰ برابر کل پیام رسان‌های داخلی است.

عضو حقیقی شورای عالی فضای مجازی درباره علت عدم استقبال از پیام‌رسان های بومی و ریشه این مشکل، گفت: برنامه مشخصی برای این کار در کل کشور دنبال نشده است و شاید یکی از متهمین خود ما در شورای عالی فضای مجازی باشیم؛ مصوبات پراکنده‌ای داشته‌ایم که از جمله مهم‌ترین آنها ساماندهی پیام‌رسان‌هاست که در ۱۳ خرداد ۹۶ به تصویب رسیده است ولی واقعا اگر ارزیابی درست داشته باشیم در می‌یابیم میزان کمی از این مصوبه اجرایی شده است.

وی در پاسخ به این پرسش که «مسؤولیت اجرای این مصوبه برعهده کدام نهاده بوده است؟»، بیان کرد: طبق قاعده آماده‌سازی زیرساخت‌ها بر عهده وزارت ارتباطات بوده است؛ طرف خارجی نیز باید یک نماینده را تعیین می‌کرد تا بتوان جرایم رخ داده را ریشه‌یابی کرد که آن هم میسر نشده است و دستگاه‌های مختلف مرتبط باید وظایف خود را انجام می‌دادند.

 

* پیام‌رسان‌های داخلی را در مقابل غول‌های بزرگی قرار داده‌ایم

تقی پور با بیان اینکه پیام‌رسان‌های داخلی را در مقابل غول‌های بزرگی قرار داده‌ایم که چندین سال است کار می‌کنند، ادامه داد: ۵ میلیارد تومان وام به برخی پیام‌رسان‌ها دادند؛ در حالی که در قیاس با چندهزار سروری که دارند، کفایت نمی‌کرد.

وی با بیان اینکه اکنون شرایط برای پیام‌رسان‌های داخلی متفاوت شده و بخشی از زیرساخت‌ها در یک سال اخیر تقویت شده‌اند، گفت: آموزش و پرورش به راحتی می‌تواند از این پیام‌رسان‌ها بهره‌برداری کند.

عضو حقیقی شورای عالی فضای مجازی با بیان اینکه در حال حاضر ۵ پیام رسان فعال کشور شامل ایتا، بله، سروش، گپ و آی گپ هستند، تصریح کرد: ایجاد جزایر مختلف به صلاح نیست و قرار بود این‌ها رقابت کنند و هرکدام توانستند به صورت واحد در اختیار قرار بگیرند.

منبع: فارس

 

مرتبط:چند راهکار برای ایجاد بسترهای امن برای کودکان و نوجوانان در فضای مجازی

 

نوشته بسیاری از کشورها اینترنت نوجوان و جوان دارند اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

]]>