رنگدانه های کاروتنوئیدی برای ما اهیمت دارند اما نمی توانیم آنها را در بدن خود سنتز کنیم، از این رو، به دریافت آنها از مواد غذایی وابسته هستیم.مصرف روزانه حداقل یک وعده سبزیجات برگدار سبز و یک وعده سبزیجات نارنجی رنگ، یکی از توصیه های وزارت بهداشت کانادا است. اما چرا چنین توصیه خاصی ارائه شده است؟ رنگ مواد غذایی چه ارتباطی می تواند با کیفیت و ارزش غذایی آنها داشته باشد؟

به طور کلی باید به این نکته اشاره داشت که تمام مواد غذایی که دارای رنگی مشابه هستند، الزاما نباید از خواص مشابهی نیز برخوردار باشند. از نظر تغذیه ای، برابری شیر گاو با پیاز، ماهی تن با گوجه فرنگی یا مغزهای خوراکی با پاستای گندم کامل دشوار است.

“استپ تو هلث”،با این وجود، ارتباطی بین رنگ میوه ها و سبزیجات و ارزش غذایی آنها وجود دارد و رنگ این مواد غذایی می تواند اطلاعاتی را درباره خواص آنها ارائه کند.

مواد شیمیایی گیاهی – رنگدانه های گیاهی

تمام مواد غذایی حاوی درشت مغذی ها (کربوهیدرات ها، چربی ها، و پروتئین ها) و ریزمغذی ها هستند. احتمالا با ریزمغذی ها تحت نام ویتامین ها و مواد معدنی آشنا هستید. افزون بر این، مواد غذایی گیاهی حاوی برخی مولفه های غیرمغذی یعنی مواد شیمیایی گیاهی نیز هستند.

مواد شیمیایی گیاهی ترکیباتی مفید برای خود گیاهان هستند اما مشخص شده است می توانند برای سلامت انسان نیز مفید باشند. بیشتر آنها نقش آنتی اکسیدانی قدرتمند را ایفا کرده و محافظت در برابر بیماری هایی مانند سرطان، و بیماری های انحطاطی و قلبی‌عروقی را ارائه می کنند.

رنگ مواد غذایی به ما چه می گوید

به طور کلی، ما می توانیم مواد شیمیایی گیاهی که در شکل گیری رنگ مواد غذایی نقش دارند را به سه گروه بزرگ شامل کاروتنوئیدها، کلروفیل و آنتوسیانین ها تقسیم کنیم.

کاروتن ها

رنگدانه های کاروتنوئیدی برای ما اهیمت دارند اما نمی توانیم آنها را در بدن خود سنتز کنیم، از این رو، به دریافت آنها از مواد غذایی وابسته هستیم. این مواد در میوه ها و سبزیجات نارنجی، زرد، و قرمز رنگ وجود دارند.
شواهد علمی نشان می دهند که مصرف کاروتنوئید با خطر کمتر ابتلا به مشکلات قلبی‌عروقی مرتبط است. همچنین، آنها آنتی اکسیدان هایی قدرتمند هستند و از سلامت پوست و چشم ها محافظت می کنند.
از جمله مواد غذایی سرشار از کاروتنوئیدها می توان به موارد زیر اشاره کرد:
مواد غذایی قرمز رنگ: گوجه فرنگی، گیلاس، آلبالو، تمشک، هندوانه، و فلفل های قرمز
مواد غذایی نارنجی رنگ: هویج، پاپایا، زردآلو، هلو، کدو تنبل، و سیب زمینی شیرین
مواد غذایی زرد رنگ: طالبی، ملون، انبه، و ذرت

کلروفیل

مواد غذایی سرشار از کلروفیل به واسطه رنگ سبز خود به آسانی قابل تشخیص هستند. آنها اساسا به اکسیژن رسانی بهتر به بدن، از بین بردن فلزات سنگین، و بهبود وضعیت جمعیت باکتری های مفید روده کمک می کنند.
افزون بر این، برخی پژوهش ها نشان داده اند که:
کلروفیل ممکن است خواص آنتی اکسیدانی داشته و به پیشگیری از آسیب سلولی ناشی از فعالیت رادیکال های آزاد کمک کند.
کلروفیل در بسیاری از سبزیجات سبز مانند برگ چغندر، اسفناج، بروکلی، مارچوبه، کلم و کنگر فرنگی و همچنین میوه کیوی وجود دارد. این سبزیجات معمولا سرشار از ویتامین K، اسید فولیک و منیزیم هستند.
همچنین، بیشتر آنها حاوی کاروتن ها نیز هستند. این تنها رنگدانه زردی است که در پس کلروفیل سبز رنگ قدرتمند پنهان شده است.

آنتوسیانین ها

آنتوسیانین ها به واسطه رنگ بنفش و آبی که در میوه ها و سبزیجات ایجاد می کنند به آسانی قابل تشخیص هستند. از جمله مواد غذایی سرشار از این ترکیبات می توان به بلوبری، شاه توت، انگورها، و کلم قرمز (بنفش) اشاره کرد. البته برخی میوه های قرمز مانند توت فرنگی نیز سرشار از آنتوسیانین ها هستند.
آثار آنتی اکسیدانی آنتوسیانین ها با خطر کمتر تجربه سکته قلبی در زنان جوان و میانسال مرتبط است. مطالعات اپیدمیولوژیک نیز مصرف منظم برخی آنتوسیانین ها را با موارد زیر پیوند داده اند:
– خطر کمتر ابتلا به بیماری قلبی‌عروقی
– خطر کمتر ابتلا به دیابت نوع ۲
– ارائه اثر محافظتی از نورون ها
– حفظ موثر وزن بدن
– نرخ کمتر مرگ و میر
رنگ مواد غذایی – در مورد سبزیجات سفید رنگ شرایط چگونه است؟

سبزیجات سفید رنگ اغلب کمتر مورد توجه قرار می گیرند، با این وجود، آنها نیز حاوی بسیاری مواد مغذی خاص هستند.
تره فرنگی، ترب ها، پیاز و سیر سرشار از ایندول ها هستند. همچنین، پیاز و سیر سرشار از کوئرستین و آلیسین هستند که این مواد به بهبود سلامت قلبی‌عروقی کمک می کنند.

رنگ مواد غذایی و رژیم غذایی

زمانی که موضوع دنبال کردن یک رژیم غذایی سالم و متعادل مطرح می شود، تنها نباید بر رنگ مواد غذایی تکیه کرد، بلکه باید بر ارزش غذایی هر میوه، سبزی و غله متمرکز شوید. در حقیقت، مواد مغذی گیاهی بسیاری در سبزیجات و میوه ها وجود دارند که تنها بر اساس رنگ قابل تشخیص نیستند.

همچنین، ما نمی توانیم بگوییم که میوه های نارنجی بهتر از میوه های بنفش هستند یا برای پیشگیری از بیماری قلبی‌عروقی تنها باید به مصرف مواد غذایی قرمز رنگ متکی باشیم. با دنبال کردن یک رژیم غذایی حاوی مواد غذایی با رنگ های مختلف می توان از دریافت مواد مغذی مختلف به میزان کافی اطمینان حاصل کرد.

مرتبط:

دانستنی‌هایی درباره مسمومیت با ویتامین

چرا غذاها خوش طعم هستند؟ا

ماهانه چند گرم پلاستیک می‌نوشیم

نوشته شناسایی ارزش تغذیه‌ای مواد غذایی از رنگ آنها! اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

مولتی ویتامین ها یا مکمل های ویتامین نباید بیش از مقدار توصیه شده روزانه مصرف شوند. در شرایطی که برخی بیماری ها و شرایط می توانند نیاز به افزایش مصرف ویتامین ها را موجب شوند، همواره پیش از آغاز رژیم های ویتامینی با دوز زیاد باید با پزشک خود مشورت کنید.ویتامین ها از جمله مواد مغذی ضروری برای حفظ سلامت بدن انسان هستند اما مصرف بیش از حد یک چیز خوب نیز می تواند نتیجه ای معکوس به همراه داشته و سلامت انسان را در معرض خطر قرار دهد.

مصرف بیش از حد یک ویتامین می تواند موجب مشکلات سلامت جدی شود که این شرایط معمولا به نام هایپرویتامینوز یا مسمومیت با ویتامین شناخته می شود. برخی انتخاب های غذایی نیز ممکن است خطر مصرف بیش از حد ویتامین ها را افزایش دهند.

همچنین، سوء مصرف مکمل های ویتامین می تواند بسیار خطرناک باشد. افزون بر این، برخی داروها می توانند خطر مسمومیت با ویتامین را چه به واسطه افزایش جذب یک ویتامین توسط بدن یا دارا بودن ترکیبات مبتنی بر ویتامین افزایش دهند.

به گزارش “وری ول هلث”،خوشبختانه، تعداد موارد پزشکی جدی مرتبط با مسمویت با ویتامین بسیار کم است. با این وجود، آشنایی با علائم و درک دلایل بروز این شرایط اهمیت دارد.

ویتامین ها چه هستند؟

ویتامین ها گروهی از مواد مغذی ضروری هستند که برای حفظ سلامت بدن خود به آنها نیاز داریم. مصرف مقدار مناسب ویتامین ها برای حفظ سلامت مغز، استخوان ها، پوست و خون اهمیت دارد. چندین ویتامین نیز به سوخت و ساز غذا کمک می کنند. بسیاری از ویتامین ها توسط بدن تولید نمی شوند و باید آنها را از طریق رژیم غذایی یا مکمل های ویتامین دریافت کرد که شامل موارد زیر می شوند:
– ویتامین A
– ویتامین B1 (تیامین)
– ویتامین B2 (ریبوفلاوین)
– ویتامین B3 (نیاسین)
– ویتامین B5 (اسید پانتوتنیک)
– ویتامین B6
– ویتامین B7 (بیوتین)
– ویتامین B9 (فولات، اسید فولیک)
– ویتامین B12 (کوبالامین)
– ویتامین C (اسید اسکوربیک)
– ویتامین D (کلسیفرول)
– ویتامین E (آلفا-توکوفرول)
– ویتامین K (فیلوکینون، منادیون)
ویتامین های محلول در چربی در برابر ویتامین های محلول در آب

محلول در چربی یا آب بودن فرق اصلی است که خطر مصرف بیش از حد یک ویتامین را تعیین می کند. ویتامین های محلول در آب زمانی که گوارش می شوند توسط بدن استفاده شده و معمولا برای مدت زمانی طولانی در بافت های بدن جذب نمی شوند. تمام ویتامین های ضروری به استثنای ویتامین های A، D، E و K محلول در آب هستند. این چهار ویتامین محلول در چربی هستند، به این معنی که بدن می تواند آنها را برای استفاده بلند مدت در ذخایر چربی خود ذخیره کند.
به واسطه روشی که ویتامین ها توسط بدن جذب و مورد استفاده قرار می گیرند، برخی ویتامین ها خطر کمتری برای بروز دوزی سمی ایجاد می کنند. آنها تنها زمانی موجب مشکلات سلامت می شوند که به طور مداوم در دوز زیاد یا در دوزهای بسیار زیاد، معمولا ناشی از سوء مصرف مکمل ها، مصرف شوند. ویتامین های محلول در چربی به سرعت توسط بدن جذب می شوند و زمانی که در دوزهای متوسط تا بسیار زیاد مصرف شوند می توانند موجب مشکلات سلامت فوری شوند.
مولتی ویتامین ها یا مکمل های ویتامین نباید بیش از مقدار توصیه شده روزانه مصرف شوند. در شرایطی که برخی بیماری ها و شرایط می توانند نیاز به افزایش مصرف ویتامین ها را موجب شوند، همواره پیش از آغاز رژیم های ویتامینی با دوز زیاد باید با پزشک خود مشورت کنید.
بر همین اساس، باید در مورد استفاده از مکمل ها و مقدار مصرف توصیه شده برای آنها مراقب باشید.

ویتامین A

ویتامین A زمانی که به میزان متعادل مصرف شود توسط بدن برای تقویت بینایی، واکنش سیستم ایمنی، و عملکرد عادی اندام ها استفاده می شود. ویتامین A محلول در چربی هستند و به میزان زیاد در جگر و کلیه حیوانات و روغن ماهی و به میزان متوسط در لبنیات و تخم مرغ وجود دارد. سبزیجاتی مانند سیب زمینی شیرین و هویج نیز حاوی مقادیر متوسط از این ویتامین هستند.
ویتامین A موجود در مواد غذایی حیوانی طی گوارش آماده استفاده توسط بدن هستند، در شرایطی که منابع گیاهی این ماده مغذی اغلب حاوی کاروتنوئیدهایی هستند که به طور کلی به نام پروویتامین A شناخته می شوند و در کبد می توانند به ویتامین A تبدیل شوند.
مقدار مصرف توصیه شده روزانه ویتامین A از منابع حیوانی و مکمل های مبتنی بر رتینوئید برای هر فرد متفاوت است:
مردان بالای ۱۸ سال: ۳,۰۰۰ واحد بین المللی
زنان بالای ۱۸ سال: ۲,۳۳۳ واحد بین المللی
زنانی باردار بالای ۱۸ سال: ۲,۵۶۶ واحد بین المللی
زنان شیرده: ۱,۳۰۰ میکروگرم RAE (هم‌ارز فعالیت رتینول)
بزرگسالان باید از مصرف بیش از ۱۰,۰۰۰ واحد بین المللی از ویتامین A پرهیز کنند.
مصرف ویتامین A بر اساس مقدار مصرف توصیه شده روزانه ایمن‌ترین انتخاب است زیرا مصرف بیش از حد این ویتامین در بلند مدت می تواند مضر باشد.
علائم

مسمومیت با ویتامین A معمولا پوست را تحت تاثیر قرار می دهد و موجب قرمزی، خارش، و پوسته پوسته شدن آن می شود. مصرف بیش از حد و بلند مدت مکمل ممکن است به علائم جدی‌تری مانند موارد زیر منجر شود:
– تغییرات فشار در جمجمه (پرفشاری خون درون جمجمه ای)
– تغییرات بینایی
– حالت تهوع
– سرگیجه
– میگرن
– استخوان درد
– کما
– مرگ
این علائم شدید با آثار ماندگار بر سلامت استخوان و آسییب کبدی احتمالی همراه هستند.
یک نشانه منحصر به فرد مصرف بیش از حد بتا-کاروتن که به نام «کاروتنودرما» شناخته می شود موجب زرد یا نارنجی رنگ شدن پوست می شود اما این شرایط خطرناک نیست.

دلایل

مصرف بیش از حد مواد غذایی حیوانی مانند جگر یا روغن ماهی، افزون بر مصرف دوزهای بالا مکمل های ویتامین A خطر مسمومیت با این ویتامین را افزایش می دهد. بسیاری از مولتی ویتامین ها حاوی ویتامین A در قالب ترکیبی از ویتامین A از پیش ساخته و پروویتامین A هستند، بر همین اساس، توجه به نوع مورد استفاده در این مکمل ها اهمیت دارد.
بتا-کاروتن مشتق شده از منابع گیاهی، یک پروویتامین A موجود در هویج، به روشی متفاوت نسبت به ویتامین A از پیش ساخته شده متابولیز می شود. این نوع مسئول هیچ یک از علائم جدی مسمومیت با ویتامین A تشخیص داده نشده است.
همچنین، برخی داروها بر چگونگی جذب ویتامین A در بدن تاثیرگذار هستند. اُرلیستات (Orlistat)، دارویی رایج برای کاهش وزن، جذب ویتامین های محلول در چربی، از جمله ویتامین A را کاهش می دهد. بیمارانی که این دارو را مصرف می کنند باید یک مولتی ویتامین حاوی ویتامین A مصرف کنند.
داروهایی که به نام رتینوئیدها شناخته می شوند حاوی ترکیبات مرتبط با ویتامین A هستند و برای درمان بیماری های تاثیرگذار بر پوست، خون، و دیواره داخلی اندام ها استفاده می شوند. این داروها زمانی که همراه با مکمل های ویتامین A مصرف می شوند ممکن است خطر مسمومیت را افزایش دهند.

درمان

اگر مسمومیت با ویتامین A بر اساس یک آزمایش خون تشخیص داده شود، کاهش مصرف این ویتامین مهم‌ترین اقدام است. در موارد مسمومیت جدی، زغال فعال می تواند استفاده شود. اگر زغال فعال در دسترس نیست، و امکان مراجعه به بیمارستان طی یک ساعت نیز وجود ندارد، اپیکا باید برای تحریک استفراغ استفاده شود. در مورد اوردوز یک ویتامین، کنترل مسمومیت باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن صورت بگیرد.

ویتامین های B

بیشتر ویتامین های B برای عملکردهای مرتبط با پوست، مو، مغز، و سلامت عضلانی اهمیت دارند. خوشبختانه، به استثنای ویتامین های B3 و B6، اعضای این خانواده با مسمومیت چشمگیر ویتامینی مرتبط نیستند.

ویتامین B1 (تیامین)

ویتامین B1 که به نام تیامین نیز شناخته می شود در منابع غذایی مانند گوشت گاو، غلات کامل، حبوبات و مغزدانه ها وجود دارد. مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن برای بزرگسالان برابر با ۱٫۲ میلی گرم برای مردان و ۱٫۱ میلی گرم برای زنان است.
مصرف ویتامین B1 در دوزهای بالا سمی نشان نداده است.

ویتامین B2 (ریبوفلاوین)

ویتامین B2 که به نام ریبوفلاوین نیز شناخته می شود در منابع غذایی مانند لبنیات، تخم مرغ، گوشت، غلات کامل و سبزیجات برگدار وجود دارد. مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن برای بزرگسالان برابر با ۱٫۳ میلی گرم برای مردان و ۱٫۱ میلی گرم برای زنان است.
مصرف ویتامین B2 در دوزهای بالا سمی نشان نداده است.

ویتامین B3 (نیاسین)

ویتامین B3 که به نام نیاسین نیز شناخته می شود در منابع غذایی مانند گوشت، ماهی، غلات کامل و سبزیجات برگدار وجود دارد. مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن برای بزرگسالان برابر با ۱۶ میلی گرم برای مردان و ۱۴ میلی گرم برای زنان است.
مصرف ویتامین B3 برای یک بار در دوزهای بالا سمی نشان نداده است.

ویتامین B3 برای مدیریت کلسترول استفاده می شود. اما زمانی که این ویتامین در دوزهای ۵۰ میلی گرم یا بیشتر در روز برای مدت زمانی طولانی مصرف شود ممکن است فرد را در معرض خطر مسمومیت قرار دهند. زنان باردار باید از مصرف زیاد ویتامین B3 پرهیز کنند زیرا می تواند موجب نقائص هنگام تولد شود.
از علائم مسمومیت با ویتامین B3 می توان به قرمزی، خارش و سوزش پوست اشاره کرد. مصرف بیش از حد ویتامین B3 در بلند مدت می تواند آسیب کبدی، به ویژه در افراد مبتلا به بیماری کبد را موجب شود.

ویتامین B5 (اسید پانتوتنیک)

ویتامین B5 که به نام اسید پانتوتنیک نیز شناخته می شود در منابع غذایی مانند مرغ، زرده تخم مرغ، لبنیات، غلات کامل، حبوبات، قارچ، کیل، کلم، و بروکلی وجود دارد. مقدار مصرف توصیه شده روزان آن برای بزرگسالان برابر با ۵ میلی گرم است.

مصرف ویتامین B5 در دوزهای بالا سمی نشان نداده است اما دوزهای بسیار زیاد آن ممکن است موجب اسهال شود.
ویتامین B6ویتامین B6 گروهی از ترکیبات مرتبط با پیریدوکسین است که در منابع غذایی مانند ماکیان، ماهی، غلات کامل و حبوبات وجود دارند. مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن ۱٫۳ تا ۲ میلی گرم برای بزرگسالان است.
مصرف دوزهای اضافه بیش از ۱۰۰ میلی گرم در روز برای بزرگسالانی که یک برنامه درمانی را دنبال نمی کنند، توصیه نمی شود. دوزهای بسیار زیاد ۱,۰۰۰ تا ۶,۰۰۰ میلی گرم در بلند مدت می تواند اثر منفی بر مغز و پوست داشته باشد. این ممکن است موجب از دست دادن هماهنگی، ضایعات پوستی، و اختلال در گوارش شود. علائم معمولا پس از قطع مصرف مکمل برطرف می شوند.

ویتامین B7 (بیوتین)

ویتامین B7 که به نام بیوتین نیز شناخته می شود در منابع غذایی مانند جگر، لبنیات، موز، سیب زمینی شیرین و مغزدانه ها وجود دارد. مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن برای بزرگسالان ۳۰ میگروگرم است.
مصرف ویتامین B7 در دوزهای بالا سمی نشان نداده است.

ویتامین B9 (فولات، اسید فولیک)

ویتامین B9 که معمولا به نام فولات یا اسید فولیک شناخته می شود برای تولید سلول های جدید و همچنین رشد مغز و ستون فقرات جنین طی دوران بارداری اهمیت ویژه ای دارد. این ماده مغذی در منابع غذایی مانند مرکبات و سبزیجات برگدار وجود دارد.
مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن برای بزرگسالان ۴۰۰ میکروگرم است. زنان باردار باید ۶۰۰ میکروگرم از این ویتامین مصرف کنند و زنان شیرده نیز باید ۵۰۰ میکروگرم ویتامین B9 مصرف کنند.
ویتامین B9 به طور کلی در دوزهای بالا سمی نیست.

ویتامین B12 (کوبالامین)

ویتامین B12 که به نام کوبالامین نیز شناخته می شود در منابع غذایی مانند لبنیات، تخم مرغ، ماهی، ماکیان، و گوشت وجود دارد. مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن برای بزرگسالان برابر با ۲٫۴ میکروگرم است.
مصرف ویتامین B12 در دوزهای بالا سمی نشان نداده است.
ویتامین Cویتامین C که به نام اسید اسکوربیک نیز شناخته می شود به عنوان یک آنتی اکسیدان برای پیشگیری از آسیب دیدگی سلول ها و همچنین رشد و ترمیم بافت ها در بدن استفاده می شود. این ماده مغذی در منابع غذایی مانند مرکبات، سیب زمینی، فلفل ها، و سبزیجات برگدار وجود دارد. مقدار مصرف توصیه شده روزانه آن برای بزرگسالان برابر با ۹۰ میلی گرم برای مردان و ۷۵ میلی گرم برای زنان است.
ویتامین C به طور کلی سمی در نظر گرفته نمی شود اما دوزهای زیاد ۲,۰۰۰ میلی گرم در روز می تواند بر گوارش تاثیرگذار بوده و موجب اسهال، کرامپ ها و حالت تهوع شود.

ویتامین D

ویتامین D که به نام کلسیفرول نیز شناخته می شود به جذب کلسیم و ساخت استخوان در بدن کمک می کند. پری‌ویتامین D می تواند در پوست تولید شود، اما از آنجایی که افراد بسیاری زمان زیادی را در فضاهای سرپوشیده سپری می کنند یا در مناطقی ساکن هستند که به نور خورشید کافی دسترسی ندارند، قرار گرفتن در معرض نور خورشید به تنهایی ممکن است برای تامین ویتامین D مورد نیاز بدن کافی نباشد. از منابع غذایی برای این ویتامین می توان به شیر، آبمیوه، و غلات صبحانه غنی شده و ماهی اشاره کرد و همچنین مکمل های این ماده مغذی نیز در دسترس هستند.
مقدار مصرف توصیه شده روزانه ویتامین D برای بزرگسالان ۳۱ تا ۷۰ ساله برابر با ۱۵ میکروگرم (۶۰۰ واحد بین المللی) و برای افراد بالای ۷۱ سال برابر با ۲۰ میکروگرم (۸۰۰ واحد بین المللی) است.

مصرف ۱۰۰ میکروگرم (۱۰,۰۰۰ واحد بین المللی) یا بیشتر از ویتامین D در روز ممکن است خطر مسمومیت با این ویتامین را به همراه داشته و به سطوح بیش از حد زیاد کلسیم در خون منجر شود. علائم ممکن است شامل سنگ های کلیه، حالت تهوع، استفراغ، یبوست، و کاهش وزن باشند. همچنین، مصرف بیش از حد ویتامین D با خطر سرطان، مشکلات قلبی، و افزایش خطر شکستگی های استخوان پیوند خورده است.

تشخیص مسمومیت با ویتامین D ممکن است از طریق آزمایش های خون و ادرار برای بررسی سطوح کلسیم، ویتامین D و فسفر صورت بگیرد. برای درمان، توقف دریافت ویتامین D توصیه شده است اما در موارد مسمومیت شدید ممکن است روش های دیگر نیاز باشند.

ویتامین E

ویتامین E که به نام آلفا-توکوفرول نیز شناخته می شود گروهی از هشت ترکیب مرتبط است که به عنوان آنتی اکسیدان ها برای محافظت از سلول های بدن در برابر آسیب استفاده می شوند. این ویتامین در منابع غذایی مانند ماهی، روغن های گیاهی، مغزدانه ها، گندم و سبزیجات برگدار وجود دارد.
مقدار مصرف توصیه شده روزانه ویتامین E برای بزرگسالان برابر با ۱۵ میلی گرم است.

مصرف روزانه ۳۰۰ میلی گرم یا بیشتر از مکمل ها ممکن است خطرات سرطان پروستات در مردان، سکته مغزی و خونریزی را افزایش دهد.

ویتامین K

ویتامین K که به نام فیلوکینول و منادیون نیز شناخته می شود یک ویتامین محلول در چربی است که برای لخته شدن خون اهمیت دارد. این ویتامین در شیر، روغن سویا، و سبزیجات برگدار وجود دارد. به طور کلی، نیازی به مصرف مکمل های این ویتامین نیست، مگر در مواردی که میزان جذب آن کاهش یافته باشد.
مقدار مصرف توصیه شده روزانه ویتامین K برای بزرگسالان برابر با ۱۲۰ میکروگرم برای مردان و ۹۰ میکروگرم برای زنان است.
مصرف ویتامین K در دوزهای بالا سمی نشان نداده است.

منبع:http://www.salamatnews.com

مرتبط:

چرا غذاها خوش طعم هستند؟ا

تغییر شیوه زندگی رژیم اصولی و ورزش را سرلوحه خود قرار دهند.

هویج حاوی مقادیر زیادی فیبر غذایی است

نوشته دانستنی‌هایی درباره مسمومیت با ویتامین اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

چرا غذاها چشایی آن چیزی نیست که شما فکر می کنید! همه ما در مدرسه آموخته ایم که چشایی یکی از حواس پنجگانه است یا کمی دقیقتر بگوییم،مزه،نتیجه رفتن مواد غذایی روی جوانه های چشایی است که سیگنال های مهمی را به مغز می فرستند، مثل شیرین یا تلخ بودن، مغذی یا سمی بودن. تا اینجا که بسیار ساده بود. در دهه گذشته شناخت ما از چشایی و مزه ها گسترش یافته، هم با کشف راه های بی شمار و پیچیده ای که مواد غذایی بر هشیاری ما تاثیر می گذارند وهم پیشداوری های ما که روی مزه ها تاثیر می گذارد. خوشمزگی هم ذاتی است و هم آموختنی و هم شخصی و هم جهانی. خوشمزگی حاصل تعامل حواس پنجگانه (حتی شنوایی) با شیوه های غیرمنتظره است.یعنی آن دسته از سیگنال های حسی که تحت فرمان و بازنگری کامل توده ای از بافت های عصبی که مغز نام دارد، قرار دارند.
پس چشایی دقیقا چگونه کار می کند ؟
چرا غذاها بیایید از اول شروع کنیم. مواد غذایی را در دهانمان می گذاریم، آن را می جویم و آنزیم های بزاق ما شروع به تجزیه آن می کنند. تکه های غذا روی “پاییلای زبان” – چندهزار برجستگی که زبان شما را پوشانده اند – قرار می گیرند. هر پاییلا ۵۰ تا ۱۰۰ سلول چشایی که همچون پیاز ساختاری لایه لایه دارند را در خود جای داده است. این سلول ها که مانند گلبرگ های یک غنچه یکدیگر را می پوشانند،جوانه های چشایی نام دارند. گیرنده های چشایی این سلول ها با پنج مزه پایه هماهنگ هستند. تلخی، شیرینی، شوری، ترشی و umami که طعم گوشت کباب شده یا سس سویا را توصیف می کند و ریشه در زبان ژاپنی دارد. این پنج مزه برای کمک به تعیین سلامت غذا کافی هستند.اگر ماده غذایی شیرین و خوش طعم بود احتمالا مواد مغذی است یا اگر تلخ بود احتمالا سمی است. با این حال این سلول ها به طور کامل نمی توانند با پیچیدگی ها طعم هایی که ما احساس می کنیم کنار بیایند. به همین خاطر نوبت به بینی می رسد.
چشایی آن چیزی نیست که ما فکر می کردیم!
چرا غذاها هنگامی که شما تکه ای غذا می خورید ناگزیر مقداری هوا از راه های پشت دهان شما بالا می رود، جایی که گیرنده های بویایی در حفره بینی قرار گرفته اند. این گیرنده ها، هزاران ماده شیمیایی فرار را شناسایی می کنند تا به طعم های پیچیده اضافه شوند. این نوع بویایی که retronasal olfaction نام دارد، از لحاظ فیزیولوژیکی در فرآیند تشخیص بوی غذای شما نقش بارزی ندارد. مغز شما میداند که سیگنال های بویایی از سوراخ های بینی فرستاده می شوند یا دهان. اگر مورد دوم باشد سیگنال های بویایی، با سیگنال های جوانه های چشایی درهم می آمیزد. retronasal olfaction یک حس منحصربه فرد را ایجاد می کند، نه بو و نه مزه بلکه ترکیبی که ما به آن “طعم” می گوییم. این فرآیند مانند تبدیل اکسیژن و سوخت به شعله، دگرگون کننده و برگشت ناپذیر است. فرآیند احساس مزه در دهان ما پایان نمی یابد. در سال های اخیر دانشمندان دریافته اند که در تمام بدن ما گیرنده چشایی وجود دارد! این اکتشافات برخی معماهای قدیمی را حل کرده اند. دانشمندان ۵۰ سال در تلاش بوده اند تا دریابند که چرا با خوردن گلولز انسولین سریع تر ترشح می شود، تا با تزریق همان مقدار انسولین به خون. در سال ۲۰۰۷ آنها دریافتند که سلول های دیواره روده کوچک نیز گیرنده های چشایی دارند! – وقتی این سنسورهای روده قند را تشخیص می دهند، جریانی از هورمون ها را رها می کنند که در نهایت موجب افزایش میزان انسولین در جریان خون می شود. ادراک مزه ها تنها به دستگاه گوارش محدود نمی شود برای مثال بینی شما با سلول ها حساس به مواد شیمیایی تلخ پوشیده شده است. اگر در هوای اطراف مواد سمی وجود داشته باشد این سلول ها شما را از فرستادن هوا به داخل ریه بازمی دارند. اگر مواد سمی وارد گلو شود، سلول های مجهز به تشخیص تلخی مویچه هایی را رها می کنند تا مسیر هوا را پاک کنند. این بررسی های فیزیولوژیک به درک مفهوم طعم بیشتر کمک می کند اما بررسی های آناتومیک کمک چندانی برای تحقیق در مورد غذاهای مورد علاقه ما نمی کند. ذائقه ما در طول زندگی شکل می گیرد که این فرایند از دوران جنینی آغاز می شود. مثلاً کودکانی که مادرانشان در دوران بارداری سیر مصرف کرده اند، بیشتر از طعم سیر در شیر مادر لذت خواهند برد. کودکان زنان بارداری که آب هویج مصرف می کنند، احتمالاً طعم هویج را دوست خواهند داشت. دلیل این تاثیرپذیری بسیار ساده است: اگر مادر غذایی را خورده، حتماً سالم بوده است.
چشایی ، حسی بسیار پیچده و حتی اجتماعی است !
چرا غذاها پادشاهان قرون وسطی افرادی برای تست غذاهای خود داشتند. این افراد باید پیش از پادشاهان غذای آنها را امتحان می کردند. ما نیز در عادات غذایی به همین شکل تحت تاثیر دوستان و اطرافیان خود هستیم. این تاثیرپذیری در تمام زنجیره غذایی مشهود است. موش های صحرایی مزه کاکائو را دوست ندارند. با این حال، اخیراً چند محقق نوزاد یک موش صحرایی را از سایر موش ها جدا کردند و کاکائو را در برنامه غذایی او قرار دادند. هنگامیکه این موش به گروهش بازگردانده شد، موش های دیگر عطر کاکائو را در تنفسش تشخیص دادند و پس از آن همگی به خوردن کاکائو تمایل پیدا کردند. تغییر ذائقه کودکان بسیار سخت تر است. کودکان باید غذاهای جدید را ۹ بار امتحان می کنند تا به مزه آن عادت کنند. همانطور که همه والدین تجربه کرده اند، میزان قابل توجهی از رضایت کودک از غذا به شیوه پذیرایی پدر و مادر بستگی دارد. این امر در مورد بزرگسالان نیز صادق است و دلیل آن گسترش و پیچیدگی هایی است که بازار مواد غذایی در دهه گذشته شاهد بوده است. محیط پیرامون در درک مزه غذاها به ما کمک می کنند. در یک آزمایش، محققان به زبان چند داوطلب یک وسیله الکتریکی ولتاژ پایین وصل کردند و به آنها تصاویری از مواد غذایی نشان دادند. سپس شوک خفیفی (شبیه به لمس باتری با زبان) به جوانه های چشایی آنها وارد کردند. گمان میرفت که با این شوک داوطلبان مزه ای احساس نخواهند کرد. هنگامیکه از داوطلبان خواسته شد که میزان لذت بخش بودن شوک را بیان کنند، معلوم شد که آن داوطلبانی که تصاویر خوراکی های شیرین یا چرب دیده بودند بیشتر لذت برده اند تا آنهایی که تصاویر غذاهای کم کالری را دیده اند. تاثیر محرک های بینایی و شنوایی بر سیستم چشایی ما آنقدر ساده است که خنده دار به نظر می رسد. مثلاً اگر هنگام خوردن چیپس صدای خردشدن چیزی را بشنویم، چیپس تردتر به نظر می رسد.نوشیدنی سفید هم با افزودن یک قطره رنگ خوراکی قرمز، طعم واقعی نوشیدنی قرمز می گیرد. اگر غذا در بشقاب قرمز سرو شود، غذای کمتری خواهید خورد. یک تکه پنیر با گوشه های تیز،مزه تندتری از تکه ای پنیر با گوشه های گرد خواهد داشت. عوامل تاثیرگذار بر سیستم چشایی به دهان، بینی یا سلول های چشایی روده محدود نمی شوند.خوشمزگی تحت تاثیر تغذیه مادر، دوران کودکی، اتاق و بشقابی که در آن غذا می خورید و نیز افرادی که با آنها همسفره هستید قرار دارد. این فرایند همان اندازه که شیمیایی است، ذهنی نیز هست. تحقیقات پیرامون خوشمزگی، موجب شد که درک ما از چشایی از جوانه های چشایی فراتر رود. در این ویژه نامه ، به کاوش در تاثیرات شگفت انگیز غذا بر جهان پرداخته ایم. یکی از مجله های بسیار پر مخاطب علمی امریکا به نام ساینتیفیک آمریکن مقاله ای در این مورد به چاپ رسانده که به سه بخش تقسیم شده است. بخش اول، ضیافت، به علاقه ما به خوراکی ها و پیشینه مان در خوش طعم کردن غذاها اختصاص دارد. بخش دوم، سوخت، تغییرات مداوم شناختمان از تاثیرگذاری غذا بر انسان ها را بررسی می کند؛ از دلایل عجیب بحران چاقی گرفته تا آشپزی در دوران باستان که احتمالاً در تکامل انسان نقش زیادی داشته است. بخش سوم، مزرعه، نمایی از ایده های جدید برای گسترش هوشمندانه بازار مواد غذایی ارائه می دهد.

مرتبط:

چیک فیل ای (Chick-fill-A) از برندهای محبوب فست فود

تغییر شیوه زندگی رژیم اصولی و ورزش را سرلوحه خود قرار دهند.

نوشیدن آب تاثیر بیشتر به کاهش وزن کمک می کند

نوشته چرا غذاها خوش طعم هستند؟ا اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

گردو منبع غنی از مواد معدنی و ویتامین ها است و برای سلامت مو و پوست مفید است همچنین باعث افزایش هوش، حافظه و قوای جسمانی کودک شما می‌شود. بهتر است قبل از اضافه کردن آن به رژیم غذایی کودک با پزشک مشورت کنید.

گردو منبع غنی امگا ۳

غذاهای غیر گیاهی منبع بسیار خوبی از روغنهای چرب امگا ۳ و سایر چربی ها هستند. برای بچه ها و کودکان نو پا که فقط رژیم غذایی گیاهی دارند، می توان گردو را در سالادها یا دیگر غذاهای آنها اضافه کرد زیرا به رشد مغز كمك مي كند و باعث بهبود قدرت ذهن، افزایش هوش و فعالیت‌های مغزی می‌شود. تقویت حافظه و افزایش قدرت یادگیری نیز از خواص مهم آن برای کودکان است.

گردو منبع انرژی است

همانطور که همه ما می دانیم، کودکان به انرژی زیادی احتیاج دارند. گردو، انرژی زیادی برای بدن تأمین می کند و به همراه سایر میوه های خشک یک میان وعده بسیار خوب برای کودکان محسوب می شود.یک میان وعده عصرانه با ترکیبی از خرما و گردو انرژی کافی برای بچه ها فراهم می کند.

گردو حاوی منیزیم و ویتامین های گروه B است

گردو، منبع منیزیم و ویتامین های B است. حتی افزودن مقداری کمی از آن به رژیم غذایی کودک می تواند بسیار مفید باشد. منیزیم و ویتامین B در عملکرد صحیح سیستم قلبی و عصبی کمک می کند. کودکان با مصرف گردو احساس انرژی بیشتری می کنند.

گردو سرشار از آنتی اکسیدان می باشد

از دیگر خواص گردو برای کودکان که نقش حیاتی در سلامتی آن ها دارد، آنتی اکسیدان های قوی موجود در آن است. خارج کردن مواد سمی از بدن کودک و خلاص شدن از رادیکال های آزاد با مصرف آن امکان پذیر است. این ماده غذایی را می توان در لقمه های غذایی و یا به عنوان میان وعده مقوی مصرف کرد.

گردو برای پوست و مو مناسب است

گرد وبه سلامت پوست و موهای کودک کمک می کنند. گردو حاوی بیوتین است که برای مو بسیار مفید است. بیوتین ریشه های مو را تقویت می کند ، ریزش مو را کاهش می دهد و رشد مو را بهبود می بخشد. استفاده از روغن آن روی سر کودکان رشد مو را بهبود می بخشد و موهای کودکان را سالم نگه می دارد. گردو پوست را نیز تغذیه می کند. خوردن آن پوست را صاف نگه می دارد.

میزان توصیه شده مصرف گردو برای کودکان

هرچند که گردو، دارای خواص زیادی می باشد ولی در مصرف آن نباید زیاده روی کرد. به طورکلی میزان مجاز دانه‌های گیاهی برای همه افراد در سنین مختلف به اندازه یک مشت خود فرد در نظر گرفته می‌شود. متخصصان تغذیه برای کودکان مصرف روزانه ۳۰ گرم مغز (۲ تا ۳ عدد)، را توصیه می‌کنند.

لازم به ذکر است که زیاده‌روی در مصرف این ماده غذایی در کودکان باعث ورم لوزه‌ها و بروز زخم‌های دهانی می‌شود. همچنین مصرف بیش از حد آن به دلیل داشتن کالری و چربی زیاد میتواند باعث بروز چاقی و اضافه وزن در کودک شود.

مرتبط:

بهترین مواد غذایی برای تقویت بینایی کودکان

نوشته خواص گردو برای کودکان اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.