مسئولیت پدران – سازمان پیشاهنگی استان فارس

تاثیر بازی‌های پدران با کودکان

author — Sat, 24 Apr 2021 18:15:03 +0000

کودکان از طریق بازی کردن است که تعامل با آدم‌ها و دنیای بیرون را می‌آموزند. تحقیقات زیادی نیز تأثیر بازی کردن بچه‌ها با مادرانشان را بررسی کرده‌اند، اما تأثیر بازی‌های پرسروصدای پدران با بچه‌های خردسال کمتر مورد توجه بوده است.

به گزارش ایسنا، روزنامه «جوان» در ادامه نوشت: نتایج یک تحقیق جدید در دانشگاه کمبریج نشان می‌دهد بازی‌های پدران با کودکان زیر سه سالشان، نه‌تن‌ها با نوع بازی مادرها متفاوت است که آثار متفاوتی هم روی آینده این بچه‌ها می‌گذارد. کریتیو کامنز (Creative Commons) یک مؤسسه تولید محتواست که از تحقیقات دانشگاهی گزارش‌های خلاصه شده رسانه‌ای تولید می‌کند و مطلبی که در ادامه می‌خوانید به نقل از کریتیو کامنز در وب‌سایت ساینس‌دیلی منتشر شده است. وب‌سایت ترجمان نیز آن را با ترجمه حمیدرضا کیانی منتشر کرده است.

تفاوت‌های آشکار بازی پدران با کودکان

پژوهشی که در دانشکده آموزش‌وپرورش دانشگاه کمبریج با همکاری بنیاد ال‌ای‌جی‌اُ انجام شد، شواهد پراکنده‌ای از ۴۰ سال گذشته گردآورد تا درک بیشتری درباره نحوه بازی کردن پدران با فرزندانشان را در سنین بسیار کم (صفر تا ۳ سالگی) فراهم کند. محققان می‌خواستند دریابند که آیا بازی‌های پدر – کودک با نحوه بازی کردن کودکان با مادرانشان متفاوت است یا نه و اثر این تفاوت بر رشد کودک چقدر است.

اگرچه به طور کلی مشابهت‌های فراوانی بین پدران و مادران وجود دارد، اما یافته‌ها نشان می‌دهد پدران، حتی با کوچک‌ترین فرزندانشان، بیشتر بازی‌های فیزیکی می‌کنند و فعالیت‌هایی مانند قلقلک دادن، دنبال هم کردن و سوار کردن بچه‌ها بر پشت خود را انتخاب می‌کنند. ظاهراً این بازی‌ها به کودکان کمک می‌کند تا احساساتشان را مهار کنند. همچنین بعدها هنگامی که به محیط‌هایی وارد شوند که در چنین مهارت‌هایی اهمیت دارند – به‌خصوص مدرسه – بازی‌ها می‌تواند نظم‌بخشی به رفتارشان را بهبود بخشد.

زمان و فضا در اختیار پدرها قرار دهید

پاول رامچاندانی، استادی که در دانشگاه کمبریج، متخصص بازی در آموزش و پرورش و رشد و یادگیری است، می‌گوید: «مهم است که درباره تأثیر بازی پدر-کودک اغراق نشود، زیرا در آنچه تحقیقات می‌توانند به ما نشان دهند، محدودیت‌هایی وجود دارد، اما واقعاً به نظر می‌رسد کودکانی که مقدار زمان معقولی با پدرشان بازی می‌کنند، به‌عنوان یک فعالیت گروهی از آن فایده می‌برند.» دکتر کیارا لاورتی، از بنیاد ال‌ای‌جی‌اُ گفت: «در سطح سیاست‌گذاری، این یافته‌ها نشان می‌دهد که ما به ساختارهایی نیاز داریم که به اندازه مادران، زمان و فضا در اختیار پدران قرار دهد تا در طول این سال‌های حیاتی اولیه با کودکانشان بازی کنند. حتی امروزه، مثلاً برای پدرانی که کودکشان را به گروه‌های والد-کودک (۱) می‌برند، غیرمعمول نیست که ببینند تنها پدر حاضر در جمع هستند. تغییر فرهنگی دارد شروع می‌شود، اما باید بیشتر از این‌ها اتفاق بیفتد.»

تقویت مهارت‌های کودک در بازی با پدر

به خوبی می‌دانیم که بازی‌کردن پدر و مادر با کودک در سال‌های ابتدایی زندگی‌اش به مهارت‌های اساسی اجتماعی، شناختی و ارتباطی او کمک می‌کند، اما بیشتر تحقیقات بر رابطه مادر و نوزاد تمرکز می‌کنند. مطالعاتی که بازی کردن پدر-کودک را بررسی کنند، غالباً اندک هستند یا تصادفاً این کار را انجام می‌دهند. رامچاندانی گفت: «ما در این تحقیق هر چیزی را که می‌توانستیم درباره این موضوع پیدا کنیم، گرد آوردیم تا ببینیم که آیا می‌شود نکته‌ای از آن استخراج کرد یا نه.»

تحقیق دانشگاه کمبریج از داده‌های ۷۸ تحقیقی استفاده کرد که بین سال‌های ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۷ میلادی – بیشتر آن‌ها در اروپا و امریکای شمالی- صورت گرفته بود. محققان اطلاعات ترکیبی درباره چند الگو را تجزیه و تحلیل کردند، از جمله اینکه چند وقت یک‌بار پدران و کودکان با هم بازی می‌کنند، ماهیت این بازی‌ها چیست و این بازی‌ها چه پیوندهای احتمالی‌ای با رشد کودکان دارد.

آن‌ها دریافتند به طور متوسط، اکثر پدرها هر روز با فرزندشان بازی می‌کنند. بازی پدر-کودک حتی با کوچک‌ترین فرزندان، در مجموع، بیشتر فیزیکی است. در مورد نوزادان، معنای ساده آن بغل کردن یا کمک به آن‌ها برای بلند کردن آرام دست‌ها یا پاهاست، یا به کار بردن نیرویشان. در مورد کودکان نوپا، پدران معمولاً بازی‌های شلوغ و پرجست‌وخیزی مثل دنبال‌بازی را انتخاب می‌کنند.

بازی با پدر و مهار احساسات منفی

تقریباً در همه مطالعات انجام شده، همبستگی قدرتمندی بین بازی کردن پدر با کودک و توانایی بعدی کودک در مهار احساساتش وجود داشت. کودکانی که موقع بازی‌کردن با پدرانشان بیشتر لذت برده بودند، کمتر احتمال داشت که بیش فعال شوند یا مشکلات رفتاری و عاطفی داشته باشند. همچنین این کودکان در مهار پرخاشگری بهتر ظاهر می‌شدند و در مدرسه وقتی اختلاف‌نظری پیش می‌آمد، کمتر متمایل به رفتار خشونت‌آمیز بودند. دلیل این موضوع ممکن است این باشد که بازی‌های فیزیکی، به طور خاص، برای پرورش این مهارت‌ها مناسب است و پدران هم این نوع بازی‌ها را ترجیح می‌دهند.

رامچاندانی می‌گوید: «بازی فیزیکی موقعیت‌های مفرح و هیجان‌انگیزی ایجاد می‌کند که کودکان باید در آن موقعیت‌ها خود را مهار کرده و نظم ببخشند. باید یاد بگیرید وقتی اوضاع به هم ریخته است – مثلاً وقتی پدرتان پایش را روی انگشت پایتان گذاشته و شما احساس عصبانیت می‌کنید! – نیرویتان را مهار کنید.»

«این موقعیت‌ها محیط امنی هستند که بچه‌ها در آن می‌توانند چگونه واکنش دادن را تمرین کنند. اگر آن‌ها غلط واکنش نشان دهند، به آن‌ها تذکر داده خواهد شد، ولی دنیا که به آخر نمی‌رسد و دفعه بعدی یادشان می‌ماند که طور متفاوتی رفتار کنند.»

همچنین مطالعات انجام شده شواهدی یافت مبنی بر اینکه بازی کردن پدر-کودک تدریجاً در طول سال‌های ابتدایی کودکی افزایش یافته و سپس در طول دوران میانه کودکی (سنین ۶ تا ۱۲ سالگی) کاهش می‌یابد. این امر باز ممکن است به این دلیل باشد که بازی فیزیکی، به طور خاص، برای کمک به کودکان خردسال‌تر اهمیت دارد، تا وقتی که خودشان شروع می‌کنند به کاوش در جهان فراتر از خانه، به‌خصوص مدرسه و به چالش‌هایی که با آن روبه‌رو می‌شوند فائق می‌آیند.

بازی فیزیکی با فرزندان را فراموش نکنید

با وجود فواید بازی کودک-پدر، محققان تأکید می‌کنند کودکانی که فقط با مادرشان زندگی می‌کنند، لزوماً موقعیت نابرابری ندارند.

رامچاندانی اضافه می‌کند: «یکی از چیزهایی که تحقیقات ما بارها و بارها به آن اشاره کرده، لزوم تنوع در انواع بازی‌هایی است که کودکان اجازه دارند انجام دهند و البته مادران نیز به همان اندازه پدران، می‌توانند با کودکان خردسالشان بازی‌های فیزیکی انجام دهند. والدین مختلف ممکن است هنگام بازی با فرزندان تمایلات متفاوتی داشته باشند، اما بخشی از معنای پدر و مادر بودن یعنی خارج شدن از منطقه راحتی خودتان. اگر روش‌های مختلفی برای بازی و تعامل با کودکان در پیش بگیرید، احتمالاً بیشترین فایده را خواهند برد.»

***

پی‌نوشت:

۱- Parent-toddler group یا گروه‌های والد و کودک، گروه‌هایی هستند برای والدین و فرزندان بین تولد تا پنج سالگی. هر کدام از این گروه‌ها کودک‌محور بوده و تجربه بازی متناسب با سن رشد کودک را برای او فراهم می‌کنند، کنش و واکنش مثبت کودک – والد را ارتقا داده و اطلاعاتی در مورد چگونگی کمک به رشد کودک در اختیار والدین قرار می‌دهند.

منبع: ایسنا

مرتبط:

توصیه‌هایی به پدرها و دختر ها برای رابطه بهتر

حرف هایی که هر پدر که باید به پسرش بگویید

با این ۹ راه برای پدر شدن آماده شوید

نوشته تاثیر بازی‌های پدران با کودکان اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

۱۴ کار که یک پدر مسئولیت پذیر هرگز انجام نمی دهد

author — Tue, 11 Aug 2020 08:10:03 +0000

پدران نقش بسیار پر رنگی در تربیت فرزندانشان و همچنین حکم اولین الگوی فرزندانشان را دارند به همین دلیل پدر مسئولیت پذیر باید به نحوه رفتار خود توجه بسیاری کند.

ما به پدرانی نیاز داریم که بدانند مسئولیت آن ها فقط بوجود آوردن فرزندان نیست. آن ها باید بدانند آنچه که از ما یک انسان می سازد صرفا توانایی باروری و تداوم نسل نیست، بلکه توانایی پرورش و تربیت یک انسان است. نقش پدر خیلی مهم است زیرا علاوه بر فراهم کردن یک خانه امن، او باید وظایف پدری اش را سخت کوشانه انجام دهد.

این وظایف عبارتند از:

حمایت عاطفی، راهنمایی و تشویق فرزند برای پیروز شدن در مبارزات زندگی

کارهایی که پدر مسئولیت پذیر انجام نمی دهند

پدران نقش بسیار پر رنگی در تربیت کودکان دارند به همین دلیل نحوه رفتار آن ها با کودکشان تاثیر بسزایی در شکل گیری شخصیت آن ها دارد.

۱٫ پدر مسئولیت پذیر هرگز الگوی بدی نیست

تا به حال چند بار از یک پدر شنیده اید که به بچه هایش می گوید:”سعی کنید خود را کنترل کنید و عصبانی نشوید .” بعضی پدرها همیشه این جمله را می گویند اما خودشان فراموش می کنند و در عمل الگوی خوبی برای فرزندان نیستند. مثلا موقع رانندگی عصبانی می شوند و به راننده های دیگر با صدای بلند فحش می دهند. آن ها فراموش می کنند که بچه ها از رفتار والدین الگو برداری می کنند. هر پدری باید بداند که روزی پسرش از رفتار او پیروی می کند، نه از توصیه ی او.

۲٫ پدر مسئولیت پذیر فرزندش را کتک نمی زند

یک پدر مسئول برای تحمیل قوانین به فرزندش از خشونت فیزیکی استفاده نمی کند. بلکه می داند چطور از روش های بهتر استفاده کند که در دراز مدت موثرتر باشد. استفاده از خشونت به بچه می آموزد که تنها راه برخورد با امر متعارض خشونت است.

۳٫ او هرگز وقت گذراندن با بچه هایش را کنسل نمی کند

بچه ها از والدین انتظار دارند که برای آن ها وقت بگذارند. پدرانی که بیش از حد کار می کنند برای بچه هایشان وقت نمی گذارند و این بچه ها همیشه احساس می کنند دیگران ترکشان کرده اند. بازی کردن، فیلم تماشا کردن و با هم بیرون رفتن خیلی ارزشمند است و پدران خوب این را می دانند و به ندرت به خاطر بعضی تعهدات کاری وقت گذراندن با فرزندان را کنسل می کنند.

۴٫ پدر مسئولیت پذیر هرگز مراحل مهم زندگی را فراموش نمی کند

پدران باید نسبت به مراحل مهم زندگی فرزندان متعهد باشند. این مراحل می تواند یک مسابقه ی مهم، روز تولد و یا روز فارغ التحصیلی از دانشگاه باشد. بهترین راه شناختن یک بچه دنبال کردن پیشرفت و دستاوردهای اوست. وقتی پدران به این مسئله اهمیت ندهند بچه ها خیلی ناامید می شوند. کسی که فرزند خود را خوب می شناسد پدر عاقلی است.

۵٫ پدر مسئولیت پذیر هرگز غیر منصفانه از فرزندش انتقاد نمی کند.

این صحنه برای شما آشناست. پدرانی که تمایل دارند از تلاش های بچه ها انتقاد کنند و آن ها را کوچک جلوه دهند. آن ها درک نمی کنند بچه ای که ماشین را می شوید، انتظار دارد برای انجام این کار خوب تحسین شود. اگر قسمت هایی از ماشین خوب تمیز نشده، یک پدر مسئول به فرزندش می گوید برو و بخش هایی که خوب تمیز نشده را تمیز کن. این همچنین روشی است که به او آموزش می دهیم چطور کاری را خوب انجام دهد.

۶٫ پدر مسئولیت پذیر هرگز اجازه نمی دهد رابطه اش با همسرش بر طرز رفتار با فرزندش تاثیر بگذارد

وقتی تضاد و تنش بین همسران پیش می آید، فرزندان اغلب اولین کسانی هستند که زیان می بینند. یک پدر سرد و بی احساس، تنفرش به همه ی افراد خانواده منتقل می شود و ممکن است برای تسویه حساب با همسرش وقت کم تری برای بچه ها بگذارد. یک پدر مسئول همیشه اجازه می دهد ارزش هایش بر زندگی خانوادگی حاکم باشند.

۷٫ او هرگز بی احترامی نمی کند

وقتی پدری همسر و بچه هایش را دوست دارد و به آن ها احترام می گذارد ، این امر بر روابط خانواده تاثیر می گذارد اما وقتی پدری اجازه می دهد تلخی و بی احترامی رشد کند، آن ها هرگز نمی توانند همدیگر را دوست داشته باشند و به هم احترام بگذارند. این امر دو طرفه است و بخش اساسی مسئولیت پدری است.

۸٫ او هرگز اهل استبداد نیست

اکثر متخصصان پرورش کودکان به تفاوت بین اقتدار و استبداد اشاره می کنند. استبداد به این معنی است که همیشه حق با پدر است و قوانین را با خشونت به دیگران تحمیل می کند. مقتدر بودن به این معنی است که پدر در یک محیط گرم و حمایتی به فرزندان حق انتخاب و فرصت رشد می دهد.

۹٫ او شخص کاملا آسان گیری نیست

سر دیگر این طیف جایی است که پدر اجازه می دهد بچه ها آزاد باشند هر کاری دوست دارند انجام دهند و آن ها کاملا خود را خراب می کنند. این کاملا غیر مسئولانه است زیرا دنیای بیرون از خانه پر از موانع، محدودیت ها و قوانین است. سهل گیر بودن بدترین راه تربیت بچه است، چون او هرگز نمیتواند کارایی خوبی در جامعه داشته باشد.

مردم می گویند بچه را جامعه باید پرورش دهد اما اول پدر و مادر باید این کار را انجام دهند که فهمیده، دلسوز، تغذیه کننده و مسئول باشند و با کمک هم انضباط، شخصیت، درستی و مسئولیت را در فرزند خود ایجاد کنند.

۱۰٫ او هرگز بی تفاوت نیست

پدران بی مسئولیت فرزندشان را در خطر بزرگی قرار می دهند. آن ها نمی توانند بچه هایشان را در یک بازی همراهی یا زمانی که به حمایت عاطفی نیاز دارند آن ها را حمایت کنند. این بی تفاوتی منجر به آسیب جسمی و روحی بچه ها می شود.

۱۱٫ او هرگز به بچه هایش دروغ نمی گوید

تحقیقات نشان می دهد که بچه ها تا سن ۵ سالگی دروغ گوهای ماهری می شوند. بسیاری از آن ها این هنر را با دیدن دروغ های والدینشان یاد می گیرند. گاهی اوقات والدین دروغگویی را این گونه به فرزند یاد می دهند که مثلا به او می گویند:” وانمود کن هدیه ی پدربزرگ و مادربزرگ را دوست داری.” یا وقتی کسی با آنها تماس میگیرد به بچه میگویند “تلفن را جواب بده و بگو پدرم یا مادرم خانه نیست”.

عجیب است که وقتی همین بچه ها به والدینشان دروغ می گویند آن ها ناراحت می شوند. والدین مسئول از خطرات دروغ گویی آگاهند و همیشه سعی می کنند واقعیت را به بچه ها بگویند.

۱۲٫ او هرگز درخواست کمک را رد نمی کند

وقتی با مشکلی روبرو می شویم، خیلی سخت است که پدر حاضر به کمک نباشد یا حتی نخواهد گوش کند. هیچ موقع برای بچه هایش وقت نداشته باشد. این بچه ها احساس می کنند جز مادرشان هیچ کسی را ندارند که از او کمک بخواهند.

۱۳٫ او هرگز به بچه هایش فحش نمی دهد

بعضی پدران سختگیر و کمی خشن به بچه هایشان فحش می دهند یا آن ها را مسخره می کنند. مثلا آن ها را احمق، تنبل یا نامرتب صدا می کنند. همیشه موضوعی برای انتقاد پیدا می کنند و این کار را جلوی دوستان، بستگان یا حتی همکاران انجام می دهند. پدران مسئول خیلی از بچه هایشان تعریف می کنند و آن ها را تشویق می کنند تا عزت نفس آن ها کم نشود.

۱۴٫ او هرگز از عشق ورزیدن به بچه هایش دست نمی کشد

حتی اگر ازدواج به هم بخورد ، یک پدر باید روابطش با فرزندان را حفظ کند . حتی اگر آن سر دنیا باشد. این برای مادر خیلی مهم است که دید فرزندان به پدر خراب نشود که همین قضیه در مورد پدر هم صدق می کند ، چون بعضی از والدین سعی می کنند از این اتفاق غم انگیز برای بد نام کردن طرف دیگر استفاده کنند.

مرتبط:

بازی پدران با فرزندان آینده شان را می سازد

تربیت کودک و نقش پدر و مادر در آن

نوشته ۱۴ کار که یک پدر مسئولیت پذیر هرگز انجام نمی دهد اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.