طبق گفته های روانشناس بالینی دکتر هوارد بث، کج خلقی یک کودک وقتی است که او قادر نیست انگیزه های عاطفی خود را تنظیم کند و این منجر به از دست دادن کنترل نفس و بی توجهی به هنجارهای رفتاری پذیرفته شده در گذشته می شود که از تناسب با موقعیت نشات می گیرد.کج خلقی در کودکان از ۱۸ ماهه که بیش ترین عمومیت را دارند شروع و در چهار سالگی شروع به کاهش می کند اما برخی ممکن است حتی بعد از این محدوده سنی نیز ادامه پیدا کنند ؛ در این بخش قصد داریم به طور کامل علل و راه چاره را در مورد کودکان عصبانی از زبان کارشناسان بازگو کنیم.

چرا کودکان کج خلقی می کنند؟ علت عصبانی شدن کودک چیست؟

کج خلقی زمانی اتفاق می افتد که کودک سخت تلاش می کند تا بر محیط خود تسلط یابد.سفری سخت برای آن ها است که از یک کودک نوپا به یک کودک توانمند، پیشرفت پیدا کنند بیایید نگاهی بیندازیم که چرا کودکان کج خلقی می کنند.

۱٫ قشر پیشانی نارس یا PFC :

قشر پیشانی بخشی از مغز است که کارکرد اجرایی از جمله شناخت اجتماعی ، رفتار ارتباطی و رفتار اخلاقی را تنظیم می کند. PFC به طور کامل در کودکان بالغ نمی شود و این منجر به عصبانیت می شود. PFC از چهار سالگی شروع به رشد می کند.

۲٫ سیستم لیمبیک:

دستگاه لیمبیک به قشر پیشانی ارتباط دارد و مسئول کنترل احساسات انسانی اصلی مثل ترس ، ناامیدی ، خشم و شادی است.وضعیت نابالغ سیستم لیمبیک اغلب کودکان نوپا را گیج و ناتوان می سازد و نمی توانند احساسات خود را به طور دقیق بیان کنند و منجر به اوقات تلخی آنها می شوند و تا زمانی که پوسته آن ها تنها راه برقراری ارتباط را گسترش دهد، احساسات خود را به شدت بیان می کنند تا نیازهایشان برآورده شود.این دوره عدم بلوغ ، تا بیش از چهار سالگی طول می کشد.

۳٫ مسائل خلقی:

یکی از دلایل کج خلقی و عصبانیت کودکان، مشکل در خلق و خوی آنها است.کودکانی که rigid هستند، نسبت به تغییراتت بی تحمل می باشند و احساسات خود را بد بیان می کنند که به احتمال زیاد کج خلقی و عصبانیت اینها نسبت به سایر بچه ها بیشتر است.

۴٫ روش ارتباط:

اغلب کج خلقی تنها راه برقراری ارتباط با احساسات کودک نوپا با والد است، به خاطر فقدان مهارت های کلامی لازم آنها.آن ها ممکن است سعی کنند به شما بگویند که گرسنه، مایوس، خسته هستند و احساس ناخوشی و غیره دارند.

۵٫ توجه به نیازها:

کودک ممکن است سعی کند نیاز خود را از طریق دیگر نشانه ها بیان کند، اما وقتی شما نتوانید توجه خود را به او جلب کنید و یا آن ها را درک کنید، به کج خلقی متوسل می شوند تا توجه شما را جلب کنند.

۶٫ والدین خیلی سخت گیر:

اگر سخت گیر هستید و اجازه نمی دهید که کودک سعی کند، یاد بگیرد، و مرتکب اشتباه شود، جو منزل برای آن ها خفه کننده خواهد شد ؛ آن ها ناامیدی خود را از طریق کج خلقی نشان می دهند.

۷٫ سرخوردگی:

توانایی یادگیری یک مهارت جدید مثل گره زدن کفش و یا سازمان دهی کتاب می تواند احساس درماندگی، شکست و ناتوانی و در نهایت عصبانیت را ایجاد کند.

۸٫ عوامل خارجی:

انتظار می رود کودکان بیش از سه سال ، در اغلب شرایط مانند کلاس ها، بیرون و یا در میان بزرگان رفتار خوبی داشته باشند ؛ بعد از بالا نگه داشتن آن ها، اغلب وقتی به خانه برمی گردند، از هم جدا می شوند.

۹٫ خانه و خانواده:

هر وضعیتی در منزل که موجب اضطراب بین والدین شود، مانند ناسازگاری زناشویی، طلاق و یا بیماری می تواند بر کودک تاثیر بگذارد در حالی که اینها دلایل اصلی هستند، اما وضعیت های ویژه ای می تواند موجب عصبانی شدن کودک شود.

عوامل موثر در عصبانی شدن کودک و پرخاشگری کودکان

فاکتورهای رایج کج خلقی چیست؟ بیایید در این بخش از نمناک نگاهی به شایع ترین عوامل ایجاد کننده اوقات تلخی بیندازیم.

ناراحتی:

کودکان ممکن است عصبانیت خود را زمانی که در شرایط سخت قرار دارند، مانند محیط شلوغ با چهره های ناشناخته رها کنند.

گیجی ناشی از پاسخ مراقب:

کودکان وقتی که والدینشان نشانه ها و رفتارشان را درک نمی کنند، ناراحت می شوند.کودکانی که بیش از یک مراقب دارند بیشتر با پدر و مادرشان مبارزه می کنند و سایر مراقب ها واکنش متفاوتی به طغیان های آنها دارند.

عدم توانایی در توضیح موردشان:

زمانی که کودک قادر به گفتن چیزهایی نیست که می خواهد بیان کند، آن ها احساس درماندگی می کنند و ممکن است برای آزاد کردن ناراحتیشان، اوقات تلخی کنند.

راه حل و بهترین رفتارهای والدین برای کنترل و برخورد با کودک عصبانی

بهترین راه برای مقابله با کج خلقی کودک این است که آرام باشید تنها در این صورت می توانید به قدم بعدی خود فکر کنید. حالا چگونه می توان با کج خلقی کودک مقابله کرد؟طی زمان و تجربه یاد می گیرید چطور کودک خود را در طی بحران کنترل کنید در عین حال، می توانید برخی از نکات زیر را دنبال کنید:

توجه نکنید:

سعی کنید توجه خود را از او دور کنید، به طوری که میل ندارید با بی ادبی اش عکس العمل نشان دهید اما این کار در شرایط خاصی که در آن کودک به خودشان آسیب می رساند یا اوقات تلخی می کند، کارساز نخواهد بود.

خونسردی خود را حفظ کنید:

این را در خانه تمرین کنید، زیرا آرام ماندن آسان نیست و نیازمند تلاش و شکیبایی زیادی است ؛ اگر کودک اوقات تلخی می کند، آن ها را از آن مکان دور کنید.به آن ها چند گزینه پیشنهاد دهید که ممکن است دوست داشته باشند. داشتن انتخاب می تواند کودکان را زود آرام کند.

به خشونت اجازه ندهید:

اگر کودکتان فریاد می زند، کتک می زند، لگد می زند و یا پرتاب می کند، فورا آن ها را متوقف کنید این مسئله را روشن کنید که خشونت قابل قبول نیست اما خودتان نباید در این فرآیند خشن باشید.به این ترتیب، آخواهند فهمید که آن ها را دوست دارید، اما رفتارهای سرکش آن ها پذیرفته نمی شود.

سعی کنید واکنش ها را درک کنید:

زمانی که کودک سعی می کند با شما ارتباط برقرار کند، سعی کنید بفهمید که آن ها چه می گویند از آن ها چند سوال بپرسید تا برایشان آسان شود که حرف خود را بیان کنند. این باعث کاهش ناامیدی آن ها می شود و آرامشان می کند.

اشک های آنها را متوقف نکنید:

اگر کودک شما گریه می کند، دیدن آن برایتان دردناک خواهد بود اما همیشه آن ها را متوقف نکنید؛ گریه کردن باعث ترشح هورمون استرس می شود.زمانی که این کار به پایان برسد، کودک شما ممکن است به حالت بهتری برسد.

زیاده روی نکنید:

کودک باید یاد بگیرد که خانه پناهگاهی است که در آن می تواند احساسات خود را بدون هیچ نگرانی بیان کند و شما به عنوان یک والد باید از او حمایت کنید.

اگر عصبانی شدید معذرت خواهی کنید:

اگر عصبانی شدید، اینگونه معذرت خواهی کنید، “مادرت متاسف است، من واقعا ً بیش از حد واکنش نشان دادم ؛ کودک شما باید بداند که همه مرتکب اشتباه می شوند و مشکلی نیست.

محکم باشید :

معذرت خواهی یا متاسف بودن به این معنا نیست که شما با خواسته های آن ها موافق هستید. اگر کودک خواهان چیزی است که نباید داده شود ، محکم بمانید. بگذارید آن ها بدانند که وقتی شما می گویید نه، از موقعیت خود تکان نخواهید خورد.

سعی کنید با کودک عصبانی ارتباط برقرار کنید:

کودک شما ممکن است در واقع نه شما را نپذیرد، و فوران خشمش، بیان روشی است که آن ها در مورد آن احساس می کند بنابراین، کودک خود را داوری نکنید و یا آن ها را برای رفتار خود دور نکنید. ارتباط با آن ها برای رفع تنش روشی مفید است.

به آن ها یک انتخاب بدهید:

چند گزینه را به فرزند خود بدهید و به آن ها بگویید که کدام را بیشتر دوست دارندشما می توانید گزینه های موجود در غذا را امتحان کنید بازی هایی که می خواهند را بازی کنند یا فعالیت هایی که می خواهند انجام دهند. با این روش، کودک شما احساس می کند که انتخاب آن ها در نظر گرفته می شود و نه از بین رفته است.

رفتار خوب فرزند خود را درک کنید:

این کار به احتمال زیاد باعث خواهد شد که او دوباره این کار را انجام دهد.

زبان اشاره ممکن است به شما کمک کند:

سعی صحبت کردن به او یاد دهید. به جای گریه کردن برای آنچه که می خواهند، می توانند از زبان اشاره برای برقراری ارتباط با شما استفاده کنند.این قدم ساده می تواند از کج خلقی تا حد زیادی جلوگیری کند این کار در ابتدا آسان نخواهد بود، اما راه جایگزین ارتباطی را هموار می کند که تنها با زمان بهتر می شود.کج خلقی در اغلب کودکان با تلاش، صبر و وضوح قابل مدیریت هستند.

کج خلقی شدید منجر به چه چیزی می شود؟

اگر کج خلقی کودک شما شدید باشد، این می تواند به یک مشکل اساسی سلامتی اشاره کنند.محققان دانشکده پزشکی دانشگاه واشنگتن اشاره کردند که این مورد با برخی از بیماری های روانی طولانی مدت یا مکرر، و یا خود-مخرب مرتبط است:

محققان دریافته اند که کج خلقی در کودکان سالم کوتاه و کم تر از کودکان مبتلا به افسردگی و اختلالات اختلال مانند اختلال کم توجهی بیش فعالی کم توجهی بیش فعالی ، یا اختلال مخالفت (ODD) هستند.مطالعات نشان داده است که در کودکان سالم، ممکن است ۱۰ تا ۱۱ دقیقه طول بکشد، در حالی که به طور متوسط بیش از ۲۵ دقیقه برای کودکان با اختلالات مخرب به طور متوسط طول می کشد.

مطالعات قبلی کج خلقی را “نسخه اولیه OCD کودکی” نامیده اند.آن ها همچنین دریافتند که کودکانی که شدیدا پرخاشگر هستند، بیشتر از سایر بچه ها تنش دار و مضطرب می باشند.برای رسیدگی به چنین پرونده های سختی، مشکل پیدا می کنید و باید به دنبال کمک یک متخصص باشید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

در موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:

• کودک به شدت نسبت به والدین و یا مراقبانش، و چیزهایی مثل اسباب بازی ها، در طول یک اوقات تلخی تند رفتار می کند.
• عمدا به خودش آسیب می رساند، گاز می گیرد و سرش را به یک دیوار می کوبد.
• کج خلقی بیش از ۲۵ دقیقه در هر زمان به طول می انجامد، یا کودک بیش از پنج بار در روز کج خلقی دارد.
• بعد از این که اوقات تلخی تمام شود، کودک هنوز قادر به آرام شدن نیست.
• شما باید همیشه به او رشوه دهید تا آرام شود.
• در هنگام نیاز برای مراجعه به پزشک تردید نکنید به خاطر داشته باشید، یک اختلال رفتاری به اندازه مشکل سلامت فیزیکی طبیعی است و به توجه نیاز دارد.
• از طرف دیگر، اگر کودک نوپای شما فقط سعی دارد توجه تان را جلب کند و با شما از میان کج خلقی ها با او ارتباط برقرار می کنید، پس صبر داشته باشید، این مرحله به زودی سپری خواهد شد.