ترس – سازمان پیشاهنگی استان فارس

شما دچار این بیماری خطرناک شده‌اید!

author — Tue, 12 Jan 2021 22:09:39 +0000

دایره‌های قرمزرنگی که رویشان اعدادی نوشته شده و کنار برنامک‌های مختلف گوشی همراهمان ظاهر شده‌اند؛ فرشته‌های عذابی که یک دم از روی شانه‌مان پر نمی‌زنند. آنقدر وسواس انگشت‌زدن روی آن‌ها گرفتارمان کرده که حتی در خواب‌هایمان می‌بینیمشان. چرا اعلان‌های شبکه‌های اجتماعی یا زنگ یک پیامک یا تماس جدید اینقدر برایمان مهم شده؟ نگرانی برای از دست دادن خبرها در روزگار شبکه‌های اجتماعی چنان بالا گرفته است که حالا نامی برای خودش دارد: فومو یا «ترس از دست دادن.»

بفصلنامه «ترجمان علوم انسانی» در ادامه نوشت: آزمایشی داریم که ممکن است خوشتان بیاید: سناریوهای زیر را با مقیاسی عددی رتبه‌بندی کنید، از یک برای ناراحتی خفیف تا هفت برای اندوهی جانکاه.

سناریوی اول: مانند هر روز صبح در حال پرسه‌زدن بین وب‌سایت‌های خبری هستید اما امروز برخلاف ۳۰ دقیقه معمولتان، باید ۱۵ دقیقه را به خواندن مقالات اختصاص دهید. مجبورید از بعضی ستون‌ها و بخش‌های مورد علاقه‌تان چشم‌پوشی کنید. چه میزان احساس ناراحتی می‌کنید؟ (بیشتر ما به احتمال زیاد، حد پایینی را انتخاب می‌کنیم. مثلاً دو)

سناریوی دوم: برای گردش به نیویورک آمده‌اید و متوجه می‌شوید که به هیچ‌وجه نمی‌توانید از همه دیدنی‌ها بازدید کنید، همه نمایشنامه‌های توصیه‌شده را نمی‌توانید ببینید و حتی بخشی از «بایدهایی» که رفقای نیویورکی‌تان در موردش پرحرفی کرده‌اند را نمی‌توانید انجام دهید. حالا چه حسی دارید؟ حول و حوش پنج؟

سناریوی سوم: به اتفاق دوستانتان در حال صرف شام هستید و همه توافق اکید کرده‌اید که امشب را بدون گوشی سپری کنید اما صدای بیب بیب اعلان‌های توییتر و پیام‌های گوشی هوشمندتان تمامی ندارد. قطع به یقین در شبکه اجتماعی‌تان خبری است اما امکان چک‌کردنش را ندارید. حتی هفت هم با استرسی که حالا احساس می‌کنید، مطابقت ندارد.

به دنیای «ترس از دست دادن» یا «فومو» خوش آمدید! آخرین اختلال فرهنگی‌ای که بی سر و صدا آرامش ذهن ما را تحلیل می‌برد. فومو، زاده پیشرفت تکنولوژیک و گسترش اطلاعات است و به احساس از دست‌دادن چیزی مهیج‌تر، مهم‌تر و جالب‌تر گفته می‌شود که در جایی دیگر در جریان است. همه می‌دانیم اسباب پریشان‌خاطری است اگر دیگران در حال لذت‌بردن از تجربه‌ای ارزشمندتر باشند و ما جزئی از آن نباشیم. براساس یک مطالعه جدید، ۵۶ درصد از کسانی که از شبکه‌های اجتماعی استفاده می‌کنند، از این طاعون مدرن رنج می‌برند.

قهرمانان داستان‌های قرن نوزدهمی، عمری درگیر تنها یک فرصت از دست رفته بودند، اما امروزه جریان بی‌وقفه اطلاعات به طرز نگران‌کننده‌ای جهانی را به یادمان می‌آورد که از چنگمان می‌گریزد. وقتی دارید این سطور را می‌خوانید، ممکن است مهمانی‌ای را که چندنفر از دوستانتان ترتیب داده‌اند از دست بدهید یا غذایی را که چند نفر از دوستان دیگرتان بدون شما صرف می‌کنند را از دست بدهید. احتمالاً دوست دارید یک تماس تلفنی را نیمه‌کاره رها کنید – همان وسط بحث – تا تماس دیگری بگیرید، بدون اینکه حتی بدانید چه کسی ممکن است نفر آخر باشد.

آخر شب، وقتی جداً قسم خورده‌اید که گوشی را کنار بگذارید یا رایانه را خاموش کنید، باز وسوسه می‌شوید تا برای آخرین‌بار نگاهی به صفحه نمایش بیندازید، مبادا پیام‌هایی را که آشنایان درجه چندم یا حتی غریبه‌ها برای درخواست دوستی یا اشتراک یک خبر فرستاده‌اند، از دست بدهید.

مطالعاتی در اختیار داریم که می‌گویند بخش عمده پشیمانی‌های ما در پایان زندگی، مربوط به چیزهایی است که انجام نداده‌ایم و نه چیزهایی که انجام داده‌ایم. در این صورت مشاهده مداوم کارهایی که دیگران انجام می‌دهند و ما انجام نمی‌دهیم، آینده‌ای را برایمان رقم خواهد زد که در آن مرتب گذشته را به یاد می‌آوریم و غصه می‌خوریم. گفت‌وگویی هیجان‌انگیز بین چندنفر در آن سوی مجلس، می‌تواند خوره فومو را به جانمان بیندازد. مجموعه گیج‌کننده‌ای از نمایش‌ها، مهمانی‌ها، کتاب‌ها و آخرین مدهای مصرفی‌ای که رسانه‌های اجتماعی به خوردمان داده‌اند، به همین اندازه، این بلا را سرمان می‌آورند. شخصیت‌های آنلاین جذابی که از خودمان ساخته‌ایم – و از دور بسیار فریبنده‌اند – فومو را از این هم وخیم‌تر می‌کنند.

آیا می‌توانیم گوشی‌هایمان را از خود دور کنیم؟

شری ترکل، روان‌شناس اجتماعی مؤسسه فناوری ماساچوست، مؤلف کتاب، «تن‌ها باهم: چرا بیشتر از تکنولوژی انتظار داریم و کمتر از یکدیگر» (۲۰۱۸)، می‌نویسد تکنولوژی به سازه اصلی‌ای بدل شده که صمیمیت را با آن تعریف می‌کنیم. ما صدها یا حتی هزاران دوست در شبکه‌های اجتماعی را با رفقای بدردبخور صمیمی‌مان در واقعیت اشتباه می‌گیریم. با بهره‌گیری از صدها مصاحبه، ترکل ادعا می‌کند پیشرفت تکنولوژیک، باعث زوال تدریجی روابط مهم ما – با والدین، فرزندان یا شریک زندگی‌مان – شده و نوع جدیدی از تنهایی را ایجاد کرده است. با توجه به ناامنی‌ای که در روابطمان احساس می‌کنیم و نگرانی‌ای که درباره صمیمیت داریم ترکل ادعا می‌کند که در جهان تکنولوژی، هم به دنبال روش‌هایی برای برقراری رابطه می‌گردیم و هم می‌خواهیم از خود در برابر رابطه‌ها محافظت کنیم. اگر تا به حال به آدم‌هایی دقت کرده باشید که حاضرند به جای حرف‌زدن با آدم‌های زندگی‌شان، پیام متنی دور و دراز برایش تایپ کنند، حتماً با ارزیابی ترکل همدل خواهید بود که رابطه ما با تکنولوژی تازه شروع شده است. اتصال با همه، در هر زمان، تجربه تازه‌ای برای بشر است. آمادگی نداریم که به‌تن‌هایی با آن دست و پنجه نرم کنیم.

ترکل می‌نویسد: اگر بتوانیم خودمان را، حتی برای دوره‌های زمانی محدود، از دستگاه‌های هوشمندمان جدا کنیم، وابستگی مان به تکنولوژی کاهش می‌یابد. آیا روزی دستگاه‌هایی خواهد آمد که در ترک اعتیاد به تکنولوژی کمک‌مان کنند؟ من دستگاه‌هایی را پیش بینی می‌کنم که اطلاعات را در فواصل زمانی تصادفی و پیش‌بینی‌ناپذیر رد وبدل می‌کنند، به طوری که نه فرستنده و نه گیرنده متوجه تأخیر پیش آمده پیش از دریافت پیام نشود. این باعث می‌شود تا افراد بخشی از اعلانات را از دست بدهند و ملتفت شوند که، در کمال تعجب، می‌شود بدون خبرها هم زندگی کرد.

حتی با چنین مداخلاتی، مشکل زمانی حل خواهد شد که بفهمیم این مغز ما و طبیعتِ بشری ماست – نه تکنولوژی‌هایمان – که این اعتیاد را ایجاد کرده است. نمی‌توانیم به دنبال راهکار باشیم مگر اینکه صادقانه از خود بپرسیم چرا از دست دادن اینقدر برایمان ترسناک است.

آندره شیبیلسکی، محقق اجتماعی دانشگاه آکسفورد، اخیراً سرپرستی اولین مطالعه تجربی روی این اختلال در حال انفجار را بر عهده داشته است. نتایج این تحقیق در ژورنال «کامپیوترها در رفتار انسان» در سال ۲۰۱۳ به چاپ رسیده است. جمع بندی‌های او، در این مقاله و جاهای دیگر، حکایت از این دارد که فومو نیروی محرکی است که ما را به استفاده از شبکه‌های اجتماعی وامی‌دارد. بالاترین سطح فومو در جوانان و بخصوص مردان جوان دیده می‌شود. این ترس در میان رانندگان حواس پرتی که هنگام رانندگی به کارهای دیگری مشغول هستند هم بالاست و احتمالاً بارزترین نمونه این ترس خود را در افرادی ظاهر می‌کند که نیازهای روان‌شناختی شان برای عشق، احترام، استقلال و امنیت ارضا نشده است. روی هم رفته، از دست دادن عشق و احساساتی که داریم برای ما ترسناک است، کسانی هم که خود را تماماً وقف کارشان می‌کنند از این می‌ترسند که مبادا فرصتی در پیشرفت حرفه ای شان یا توافقی سودآور را از دست بدهند.

مگر به چند دوست احتیاج داریم؟

رابین دانبار، روان‌شناس تکاملی در دانشگاه آکسفورد و نویسنده کتاب «هر شخص به چند دوست نیاز دارد؟» (۲۰۱۰) معتقد است تنها در صورتی که از خودمان شناخت بیشتری داشته باشیم، می‌توانیم مشکلمان را کمی تسکین دهیم. دانبار مدعی است که به علت نداشتن ظرفیت ذهنی و فکری کافی، انسان‌ها نمی‌توانند با جمعی بیش از ۱۵۰ نفر در ارتباط باشند؛ میانگین تعداد انسان‌هایی که یک روستای کشاورزی در عصر نوسنگی زندگی می‌کردند. این نکته را باید به نوجوان امریکایی‌ای گفت که ماهانه ۳ هزار پیام می‌فرستد (بر اساس گزارش نیلسن، غول بازاریابی – نظرسنجی) و می‌ترسد که اگر فوراً جواب پیامی را ندهد، طرد شود؛ و گاه می‌شود که با هزاران نفر به طور آنلاین سرو کله می‌زند.

رهایی از نظرات دیگران و خلاصی از مقایسه اجتماعی، موفقیتی است که نصیب تعداد اندکی می‌شود. کم نیستند خویشتن‌دارانی که در برابر نیروی فومو مقاومت کنند. در سال ۲۰۱۲، ویلهلم هوفمان، روان‌شناس اجتماعی دانشگاه شیکاگو، کاربرد نیروی اراده در برابر وسوسه‌های روزمره را بررسی کرد: شرکت کنندگان وی دریافتند که اجتناب از غذا تنها از طریق نیروی اراده، برایشان به مراتب آسان‌تر از این خواهد بود که از شبکه‌های مجازی دوری کنند. در این مورد، میزان شکستشان ۴۲ درصد بود.

با وجود چنین چیز مضری که کیفیت زندگی مان را تهدید می‌کند، آیا کاری از ما ساخته است؟ اگر بخواهیم برای یافتن علل عاطفی نهفته در فومو از روان درمانی استفاده کنیم، بسیار پرهزینه و زیاده‌روی خواهد بود. قول و قرارها هم ما را از دستگاه‌های هوشمندمان دور نخواهد کرد. در عوض، بهترین راه مقابله با فومو، احتمالاً پذیرش این نکته است که در ضرباهنگ پرجنب وجوش زندگی مان، گاهی محکوم به از دست دادن هستیم. با این شیوه شاید انتخاب هایمان نتایج بهتری را به دنبال داشته باشند.

به دنبال «به اندازه کافی خوب» باشیم

این رویکرد ساده برای اولین‌بار در سال ۱۹۵۶ توسط هربرت سیمون، محقق بین‌رشته‌ای امریکایی و برنده جایزه نوبل اقتصاد معرفی شد. او اصطلاح ارضای بسنده – آمیزه‌ای از دو واژه رضایت و بسندگی – را به کار گرفت تا بگوید به جای دنبال‌کردن سودهای حداکثری، صرفاً به نتایجی بسنده کنیم که «به اندازه کافی خوبند.» استراتژی سیمون بر پایه این پیش فرض ساده استوار است که ما توانایی شناختی لازم برای بهینه‌سازی تصمیم‌گیری‌های پیچیده را نداریم. برای ارزیابی همه گزینه‌های موجود و پیامدهای احتمالی، حجم انبوهی از اطلاعات باید مورد پردازش قرار گیرد و این کار از عهده ما خارج است؛ چه در شبکه‌های اجتماعی چه در جای دیگر. بنابراین بهترین اقدام، ارضای بسنده است: انتخاب اولین گزینه موجودی که مطابق معیارهای از پیش تعیین شده مان باشد، یعنی «به اندازه کافی خوب» باشد.

در سال ۱۹۹۶، سیمون خود زندگینامه‌ای منتشر کرد که در آن زندگی اش را مجموعه‌ای از تصمیمات پراکنده توصیف می‌کند، او انتخاب «به اندازه کافی خوب» را بهترین گزینه ممکن میان این تصمیمات می‌داند. سیمون مدعی است که بیشتر کسانی که به حد مطلوب توجه دارند، از هزینه سنگین جمع آوری اطلاعات که دست آخر بر منفعت کلی شان می‌چربد، غافل هستند. در زندگی روزمره، این تصمیمات کمال گرایانه آسایشمان را هدف می‌گیرند: اگر دوستی دارید که فقط در رستوران‌های شیک غذا می‌خورد یا آنقدر در خرید مشکل پسند است که تا بهترین لباس را پیدا نکند، خرید نمی‌کند، استراتژی «به اندازه کافی خوب» به کارتان خواهد آمد.

مطالعات سیمون نشان می‌دهد کسانی که بر تصمیمات کمال گرایانه اصرار داشتند، در مقایسه با کسانی که به تصمیمات «به اندازه کافی خوب» اکتفا می‌کردند، از انتخاب‌های خود رضایت کمتری داشتند. مطالعات ما چرایی آن را روشن می‌کند: دستاوردهای گروه اول از دستاوردهای گروه دوم کمتر است، مخصوصاً زمانی که پای ارزیابی پیامدهای احتمالی آن‌ها در میان باشد.

وفور اطلاعاتی‌ای که امروز داریم، به خصوص اطلاعات آنلاین، هزینه دیگری را روی دستمان گذاشته است: توجه‌مان، که پیشاپیش هم محدودیت‌های زیادی داشته است. برای اختصاص دادن توجه مان به این حجم بی‌سابقه از اطلاعات با دو مانع اساسی روبه‌رو هستیم، یکی مشکل شناختی مان در اولویت بندی و دیگری عدم توانایی مان در دریافت و پردازش همه این اطلاعات.

اندوه برخاسته از فومو همان روحمان است که عاجزانه کمک می‌خواهد، التماسمان می‌کند که ارتباطات سطحی و نگاه افسارگسیخته مان به این‌ور و آن‌ور را کم کنیم پیش از آنکه کیفیت زندگی و توانمان برای ابراز صمیمیت و فردیت از دست برود. استفاده از رویکرد «به اندازه کافی خوب» برای مقابله با این مشکل نابودکننده، صرفاً تاکتیکی برای بهبود تصمیم گیری نیست. این رویکرد در قدم اول نوعی جهان بینی است، شیوه‌ای از زندگی‌کردن است. بعضی محققان آن را حتی نوعی ویژگی شخصیتی مورثی می‌دانند.

شواهد زیادی درباره اثربخشی این روش وجود دارد. در زمینه کسب و کار، چشم پوشی از سود حداکثری به نفع سودی که «به اندازه کافی خوب» است، به عنوان بهترین استراتژی در بلندمدت شناخته می‌شود. کمال گرایی ویژگی شخصیتی‌ای است که ارتباط زیادی با میل به حداکثرکردن بازدهی تصمیمات دارد. هر چند کسانی که کمال گراها را می‌شناسند، می‌دانند زندگی برای آن‌ها مثلِ برگه امتیازدهی بی‌پایانی است که آن‌ها را با نوعی خودارزیابی همراه با سرخوردگی، اضطراب و گاه افسردگی از پا درآورده است. کمال گراها ترجیح می‌دهند که خطا را با شکست یکی بگیرند و تلاشی که برای پنهان‌کردن خطاهایشان انجام می‌دهند، حتی خطاهای اجتناب ناپذیر، آن‌ها را از قبول بازخوردهای سازنده‌ای که برای رشد شخصی شان بسیار ضروری است، باز می‌دارد. احتمالاً اثربخشی ارضای بسنده، توجه آن‌ها را جلب خواهد کرد.

حتی زمانی که پای دوستی عاطفی و عشق در میان است، قاعده «به اندازه کافی خوب»، بهترین عملکرد را دارد. دونالد وینیکات، روان‌شناس بریتانیایی، اصطلاح مادرِ «به اندازه کافی خوب» را وضع کرده است. مادری که به اندازه کافی دلسوز و به قدر کفایت نسبت به نیازهای اساسی نوزادش حساس است. هر چه نوازد بزرگ‌تر می‌شود، این مادر گاه گاه نیازهای او را بی پاسخ می‌گذارد تا او را برای واقعیتی آماده کند که درآن همیشه هرچه را که دوست داشته باشد دریافت نخواهد کرد. کودک یاد می‌گیرد که ارضای نیازهای خود را به تعویق بیندازد و این رازی ا ست که برای هرشکل از موفقیت در بزرگسالی لازم است. زمانی هم که بالغ شدیم، با شریک زندگی‌ای که «به اندازه کافی خوب» باشد می‌توانیم خوشحال باشیم. بله، شاید آن بیرون کسی باشد که با نیازهای ما سازگاری بیشتری دارد، اما بیم آن هست که کوتاهی زندگی مجالِ پیدا کردن او را ندهد.

حتی اگر احساس از دست دادن، گواهی بر رانه پرشور ما برای زندگی باشد، شبکه‌های اجتماعی چنان حداکثرطلبی ما را بی‌تناسب افزایش داده اند که مسلماً عوارضش بر کیفیت زندگی جدی خواهد بود. اگر هنوز هم نسبت به معجزه «به اندازه کافی خوب» برای درمان فومو ایمان نیاورده اید، کلمات رالف والدو امرسون، مقاله نویس و شاعر امریکایی قانع تان خواهد کرد: «در عوضِ هر چه که از دست داده اید، چیز دیگری را به‌دست آورده اید و در عوض هر چه که به‌دست آورده اید، چیز دیگری را از دست داده اید.»

منبع:ایسنا

نوشته شما دچار این بیماری خطرناک شده‌اید! اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

چگونه به کودکان خود کمک کنیم تا بر ترس های خود غلبه کنند؟

author — Mon, 15 Jun 2020 07:06:12 +0000

ترس نیز مانند سایر احساسات در برابر محرک های خاصی در افراد ایجاد می شود. در واقع ترس زمانی که یک خطر درونی و یا بیرونی فرد را تهدید می کند فعال می شود و به فرد کمک می کند تا برای حفاظت از خود اقدامات لازم را انجام دهد.

تمامی افراد این احساس را تجربه کرده اند در واقع انسان ها با احساس ترس به دنیا می ایند اما روش کنترل و استفاده از آن مهارتی است که باید فراگرفته شود.

ترس، در سنین مخلف علل مختلفی دارد و اغلب جزئی از فرآیند تکامل محسوب می شود. اما اگر به صورت شدید و غیر قابل کنترل باشد باید برای کنترل آن راهکارهایی را در نظر گرفت.

فراگرفتن راهکارهای مقابله با ترس از کودکی و توسط مراقب و پرستار کودک به او آموزش داده می شود.

در دوران نوزادی و تا قبل از دوسالگی عموما ترس کودکان شامل ترس از صدای بلند، افراد غریبه، اشیا خیلی بزرگ و جدایی است.

ترس، دوران قبل از ۷ سالگی شامل ترس از حیواناتی مانند سگ، صداهای بلند هیولا و ارواح است. در این سالها کودکان قادر به تمیز دادن واقعیت از تخیلات نیستند به همین دلیل ترس های مربوط به این سنین اغلب بر اساس تخیلات کودک است.

کودکان پس از ۷ سالگی از حیواناتی مانند مار و عنکبوت و یا بلایای طبیعی و همچنین مرگ و آسیب ها و تنها ماندن موضوعاتی هستند که باعث ترس و اضطراب کودکان می شود. با ورود به فضای مدرسه کودکان ترس از حضور در جمع، ترس از ترک کردن والدین و شکست خوردن را نیز تجربه می کنند.

با وجود عوامل مختلفی که در سنین مختلف برای کودکان باعث احساس ترس می شوند، مراقبین و پرستار کودک باید متناسب با سن کودک به او مهارت های مقابله با احساس ترس را بیاموزند.

برخی از راه کارهای مقابله با احساس ترس عبارتند از:

خود کنترلی، مهارتی است پنهان که به فرد توانایی مدیریت و پردازش احساسات و رفتار به شیوه سالم می دهد. خود کنترلی در بزرگسالان به سادگی منجر به کنترل احساس می شود. اما در کودکان نیاز به زمان و تمرین دارد زیرا کودکان خیالات خود را کاملا واقعی می دانند.

چگونه متوجه شویم که ترس های کودکمان عادی است و یا یک اختلال محسوب می شود؟

اگر کودک نتواند با همکاری اطرافیان و مراقبین خود بر ترس هایش غلبه کند و ترس های او باعث مانع از انجام امور روزانه کودک شود والدین و پرستار کودک باید برای ارزیابی کودک زیر نظر متخصصین روانپزشک اقدام کنند. درصورتی که هریک از نشانه های زیر را در کودک مشاهده کردید این مساله را با روانپزشک در میان بگذارید:

اگر احساس ترس، کودک بسیار شدید باشد و یا متناسب با سن کودک نباشد
اگر باعث اضطراب شدید و تنش در کودک شود
اگر باعث ایجاد نشانه هایی مانند افزایش ضربان قلب، درد قفسه سینه و سرددرد در کودک شود.

چگونه به کودک در مورد غلبه بر ترس کمک کنیم؟

کمک به کودک به معنای رها کردن کودک نیست بلکه مراقبین باید با حمایت های خود کودک را برای شرایط مختلف اماده کنند و چهارچوب ذهنی کودک را شکل دهند.

راه کارهای آموزش غلبه بر ترس در کودک عبارتند از:

کنترل احساسات مراقب و والدین

محققان معتقدند که برخی از ترس ها جزئی از روند طبیعی رشد هستند و والدین در این موقعیت ها می توانند با فرصت طلبی، مهارت های لازم را به کودک بیاموزند. اما برای این کار باید در ابتدا بتوانند احساسات خود را کنترل و بر شرایط تسلط پیدا کنند.

از سوی دیگر زمانی که مراقب و پرستار، کودک را دچار استرس می بینند طبیعی است که بخواهند شرایط را برای او مناسب کنند، اما باید به این نکته توجه کرد اگر کودکان همیشه از این موضوع مطمئن باشند که دیگران شرایط را برای انها بهبود می دهند، نمی توانند مهارت های لازم را یاد بگیرند. به همین دلیل مراقبین کودک باید با نظارت و حمایت خود به کودک مهارت های لازم را آموزش دهند.

صحبت کردن با کودک

در مورد هر چیزی که باعث ایجاد ترس، در کودک شده است با او صحبت کنید گاهی کودکان نمی توانند کلمات مناسبی را برای بیان علت ترس خود بیان کنند. با سوالات جزئی به علت دقیق ترس کودک پی ببرید: به عنوان مثال آیا از سگ ترسیدی؟ آیا او به تو آسیب زد؟ آیا از صدای پارس سگ ترسیدی؟ و…

ترس های کودک را جدی بگیرید

زمانی که یک موضوع باعث ترس کودک شده است از دید خود به عنوان یک بزرگسال به مساله نگاه نکنید و به کودک نگویید که این موضوع ترسناک نیست. بلکه کاملا کودک را درک کنید و در مورد ترس او به او حق بدهید. به اوکمک کنید احساس شجاعت کند و به تدریج بتواند به تنهایی ترس خود را کنترل کنند.

برنامه ریزی کنید

برای تطبیق دادن کودک با عوامل ترس کم کم او را آماده کنید و به تدریج او را با ترس تنها بگذارید. به عنوان مثال اگر کودک در هنگام خواب از تاریکی می ترسد برای او برنامه ای در نظر بگیرید که فقط تا آخر هفته کنار او می خوابید و طی این چند روز در مورد این موضوع با او صحبت کنید و اقدامات لازم را در این زمینه مانند اماده کردن کودک، خواندن کتاب، خاموش کردن چراغ ها و سپس تنها گذاشتن کودک انجام دهید.

صبور باشید و کودک را تشویق کنید

ایجاد تغییر به زمان نیاز دارد. ترس، احساس بسیار قوی است که برای مقابله با آن باید زمان زیادی صرف کرد. مراقبین کودک می توانند با تشویق کودک و یادآوری نقاط قوت کودک حس اعتماد به نفس و شجاعت او را تقویت کنند.

در کودکان مراقب و پرستار کودک نقش ویژه ای در کنترل احساسات کودک و استفاده از این احساسات در جهت اموزش دادن مهارت های مقابله با ترس ایفا می کنند. مرکز پرستاری در منزل زندگی برتر با تیم مراقب و پرستار کودک و همچنین روانشناسان خود با حضور در منزل و ارزیابی شرایط کودک با استفاده از تکنیک های روز به کودک و خانواده در این زمینه کمک می کنند. روانشناس، پرستار بیمار و پرستار سالمند نیز از دیگر افرادی هستند که با خدمات خود مهارت مقابله با ترس را در گروه های سنی سالمند آموزش می دهند.

منبع: خبرآنلاین

مرتبط:

ساخت توپ ضد استرس

«مطالعه» استرس و نگرانی‎‌ را کم می‌کند

نوشته چگونه به کودکان خود کمک کنیم تا بر ترس های خود غلبه کنند؟ اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

کمک های روانشناختی به کودکان و نوجوانان در قبال کرونا

n zarabian — Sun, 05 Apr 2020 08:08:20 +0000

کمک های روانشناختی به کودکان و نوجوانان در قبال کرونا

نوروز امسال برای همه افراد از جمله کودکان و نوجوانان به گونه ای متفاوت بود .کودکان معصومی که سال های گذشته برای رسیدن عید روز شماری می کردند و در گوشه ی دفترمشق شان روزهای باقیمانده به عید را حساب می کردند، امسال با نوروزی متفاوت مواجه شدند.
دکتر علیرضا ملازاده در گفتگو با خبرنگار افکارنیوز از لزوم صحبت با کودکان درباره کرونا گفت: نوروز امسال برای همه افراد از جمله کودکان و نوجوانان به گونه ای متفاوت بود .کودکان معصومی که سال های گذشته برای رسیدن عید روز شماری می کردند و در گوشه ی دفترمشق شان روزهای باقیمانده به عید را حساب می کردند، امسال با نوروزی متفاوت مواجه شدند. نوروزی که همه چیز در آن تحت تاثیر کرونا است واگر والدین مراقبت لازم را نداشته باشند، بخش زیادی از آسیب های آن با تاخیرزمانی در آینده دیده می شود.

لزوم صحبت با کودکان در باره کرونا
کودکان هر چند کم سال باشند، احساس می کنند شرایط عادی نیست: مهد کودک نمی روند، مثل همیشه به مهمانی های خانوادگی نمی روند ، نمی توانند آزادانه با سایرکودکان بازی کنند، نمی توانند به محوطه یا حیاط منزل رفته با کودکان بازی کنند و مواردی مثل اینها. آنهابه تدریج با شنیدن اخبار و فیلم های خبری متوجه دشواری شرایط، میزان تلفات مربوط به کرونا و خطرات آن می شوند. هر قدر سن کودک کمترباشد، شناخت شرایط و دوری کودک از فشار های روانی بیشتر باید مورد نظر و دقت قرار گیرد. برای کودکان بزرگتر، می توان مسایل و خطر کرونا را توضیح بیشتری داد. حتا در مورد کودکان کم سال تر-حدودی زیر ۵ سال- می توان ساختار و عملکرد ویروس ، مشکلات مربوط به آن و محافظت از خود در قبال آلودگی های مربوط به ویروس را با اصطلاحاتی که در حد فهم کودک باشد و او را دچار ترس نکند، به او بیان کرد.

چنانچه کودکان، به ویژه کودکان کم سن شامل پیش دبستان و آغاز دبستان، به نحو مناسب وتوجیه شده ای در جریان مسایل قرار نگیرد، ممکن است دچار حالات منفی مثل موارد ذیل گردد:

احساس غمگینی ، مشکلات خواب ، شکایت های بدنی، مشکلات تحصیلی، برگشت به مراحل اولیه رشد، اضطراب و ترس از دست دادن والدین یا نزدیکان.

عواقب نگرانی یا آسودگی بیش از حد والدین

در محافظت و مراقبت از کودک وخانواده ممکن است والدین دچار افراط و تفریط شوند و دو حالت زیر باید کنترل شود. ۱- والدینی که از ویروس کرونا ترس زیاد و مراقبت زیادی در قبال آن دارند. این والدین فرزندان شان را می ترسانند و کودکان را خیلی محدود می کنند. بزرگسالانی که دچار اختلال وسواس، خودبیمارانگاری، اضطراب، یا برخی بیماری های دیگر روانی هستند، بیشتر این رویه را دارند. این دسته از والدین باید در نظر داشته باشند بیماری ی امشگب روانی آنها در قضاوتشان در باره مسایل مربوط به پیشگیری از بیماری کرونا، مراقبت از خود، خانواده و فرزندان تداخل کرده واین افراد سختی و فشار زیادی به خود و افراد خانواده وارد می سازند. این دسته از والدین باید در نظر داشته باشند، کودکان هر قدر سن کمتری داشته باشند، بیشتر در برابر فشار های روانی مربوط به کرونا آسیب پذیرتر هستند. بسیار مهم است که اطلاعات مربوط به کرونا در حدی به کودکان ارایه شود که کودکان دچار اضظراب و احساسات منفی نشوند.

۲- والدینی که بیش از حد سهل گیر و راحت هستند ممکن است افراد خانواده و کودکان را در قبال ویروس کرونا مخافظت نکرده و آنها آلوده به ویروس کرونا شوند. برخی والدین که دچار افسردگی هستند و در برخی اختلالات شخصیت این حالت دیده می شود. این دسته از والدین باید نکته ضعف خود را بدانند و در نظر بگیرند برای جلوگیری از آلودگی به ویروس ، اندکی نگرانی وآموزش به کودکان ضروری است.

دقت در حالت های روانشناختی کودکان
رسیدگی به هنگام به واکنش های روانی افـــــراد به ویژه کودکان و نوجــــــوان در بلایا، از سوی والدین اهمیت دارد. اگر فوتی در خانواده صورت گیرد باید کودکان و نوجوانان از آن آگاه و در گیر عذاداری شوند . به همین دلیل پرداختن به واکنش های روانی بازماندگان با هدف کاهش واکنش ها و هیجان های شدید و جلوگیری از بروز عـوارضی که منجر به افت کیفیت زندگی و کاهش کارایی افــــــــراد می شود، از مهم ترین فعالیت های والدین است.

نکات کلیدی در ارتباط با کودکان و ویروس کرونا
– با زبان ساده با او صحبت کنید و مسایل مربوط به ویروس را به او توضیح دهید. موقعیت های خطرناک برای انتقال ویروس را برای او شرخ دهید.

– چک کنید چه برداشتی از حرف های شما واخبار بیماری دارد. آیا ترسیده است یا مساله را دست کم گرفته است؟ در صورت نفهمیدن موضوع توسط کودک توضیح دوباره و راحت تر بدهید. با علاقه به صحبت های کودک او گوش دهید و صحبت های او را قطع نکنید و وقت کافی بگذارید.

-والدین باید روحیه وشرایط روانی خود را در سطحی مناسب نگه دارند، وگرنه اضطراب آنها به کودکان ونوجوانان منتقل شده، شرایط دشوارتری ایجاد می شود.

– حتا در صورتی که خودتان ترس از ویروس و مسایل مربوط به آن اضطراب دارید، آن را پنهان کنید. در این حالت با وجود دشواری درحالت، سعی کنید به کودکان و نوجوانان آرامش دهید.

– اگر از شبکه های ماهواره ای استفاده می کنید که مسایل مربوط به کرونا در ایران را به صورتی اغراق آمیز مطرح می کنند، زمانی که کودکان ونوجوانان حضور دارند، این برنامه های ماهواره ای را تماشا نکنید.

– اطلاعات مربوط به مبتلا شدن دوستان و بستگان یا مرگ آنها را حساب شده و تدریجی به آنها بدهــید . به طور مصلحتی حقیقت را از کودکان و نوجوانانی که بازماندگان بیمار هستند ، پنهان نکنید و به آنان دروغ نگویید . بنابـــراین واقعیت را به تدریج و حتی الامکان در حضور جمع وحمایت بستگان با آنان در میان بگذارید .

– از اعتقادات دینی و مذهبی برای افراد برای آرامش بخشیدن به کودکان کمک بگیرید. تلاوت قرآن می تواند به والدین وفرزندان آرامش لازم را بدهد.

– در صورت وقوع اختلاف و درگیری با همسر، از بحث و جدل نزد فرزندان خودداری کنید.

– در صورت ظهور علایم منفی در کودکان حتما از تیم متخصص حمایت های روانی ، شامل روان پزشک، روان شناس و مددکار کمک بگیرید.

– از نظر فیزیکی کودک را بیشتر بغل کرده، او را مورد نوازش و ماساژ قرار دهید.

– امکانات بازی و ســـــــــــرگـــــــــــرمی برای کودک فراهم کنید و سعی کنید او را شاد نگه دارید.

– کودکان را با بازی و تشویق به تحرک و فعالیت های ورزشی خانگی مشغول کنید.

کلام آخر این که والدین بهترین افرادی هستند که می توانند در فرزندانشان ایجاد آرامش و نشاط در این شرایط دشوار بنمایند. برای والدین در این امر خطیر آرزوی موفقیت داریم.

منبع: افکارنیوز

مرتبط:تئاتر راهی برای تخلیه روانی کودکان و نوجوانان

توصیه‌های روان شناسی برای غلبه بر چاقی

توصیه‌های آلبرت انیشتن برای افزایش هوش و خلاقیت کودکان

نوشته کمک های روانشناختی به کودکان و نوجوانان در قبال کرونا اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

چگونه کودک شجاع تربیت کنیم؟

n zarabian — Sat, 14 Mar 2020 14:06:04 +0000

چگونه کودک شجاع تربیت کنیم؟

باید تفاوت بین شجاعت و بی احتیاطی را به کودک آموخت

چگونه کودک درصورتی که میخواهید شجاعت در فرزندتان شکل بگیرد، بهترین و مؤثرترین روش این است که خود شما هم شجاع باشید.

چگونه فرزندم را شجاع تربیت کنم؟
چگونه کودک یکی از مهم ترین مواردی که در تربیت کودکان باید مد نظر قرار داد، شخصیت آنها است. آنچه کودک در آينده به آن تکیه خواهد کرد، شخصیت اوست. شخصیتی که از زمان کودکی شکل می گیرد. و آنچه ستون اصلی شخصیت محسوب می شود ، شجاعت است. شجاعت در حکم ستون فقرات شخصیت افراد است و بدون آن افراد کارائی خویش را در نقش های اجتماعی از دست می دهند. افراد شجاع، اعتماد به نفس بالایی دارند و از این که حقیقت را به زبان بیاورند هراسی ندارند به همین دلیل این گونه اشخاص دروغ نمی گویند.

ترس از تاریکی، ترس از اسباب بازي های بلند و مرتفع در شهربازی، ترس از تنهایی، ترس از دکتر و آمپول، ترس از یک سگ بزرگ یا هیولا و بسياري موارد دیگر جز ترس های کودکان هستند. برای کودکی که از چیزی می ترسد، نصیحت کردن و گفتن از غیر واقعی بودن ترس فایده ای ندارد. بلکه لازم است اقداماتی انجام بشود.

بچه ها امکان دارد به علت تفاوت های شخصیتی و ارثی برخی بی پروا تر و برخی ديگر محافظه کارتر به دنیا بیایند ولی هيچکدام ترسو زائیده نمی شوند. پس نخستین کاری که در کمک به کودک برای غلبه بر ترسش باید انجام دهید، توجه به علت یا نقطه آغاز ترس های او است.

بعضی از ترس ها در کودکان به دلیل الگوبرداری از والدین صورت می گیرد به عنوان مثال مادری که از عنکبوت می ترسد این ترس خود را به فرزندش منتقل می کند چون والدین الگو و سرمشق بچه ها هستند و بچه ها با مشاهده رفتار و حالات والدین و خانواده شروع به شناسائی محیط ها و شرایط امن از ناامن می نمایند.

روشهایی برای ترتبیت کودک شجاع
الگو باشید
درصورتی که میخواهید شجاعت در فرزندتان شکل بگیرد، بهترین و مؤثرترین روش این است که خود شما هم شجاع باشید. بهترین شیوه آموزش، آموزش عملی است. بچه ها رفتار والدین خویش را نوعی ارزش می دانند و سعی و تلاش می کنند از آن تقلید کنند. بعد از این باید به اعمال خود بیشتر توجه داشته باشید.

کمک کنید کودک با ترس هایش روبرو شود
چگونه کودک باید به کودک کمک کرد با ترسهای خود روبرو شود و از آن ها نگریزد. اجازه دهید کودک در رابطه با ترس ها و دلیل آنها با شما حرف بزند، هیچگاه فرزندتان را به علت ترسی که دارد مسخره نکنید حتی اگر دلیل آن از نظر شما مضحک است. اجازه دهید کودک نگاه واقع گرایانه به مسئله ترس پیدا کند و سپس به دنبال راهی برای مبارزه با آن باشد. به عنوان مثال درصورتی که فرزندنتان به علت تاریکی از داخل کمد اتاقش می ترسد کمد را خالی کنید و اجازه دهید وسایل آن را دوباره خود کودک داخل آن قرار دهد.

تشویق کردن نقش زیادی در افزایش شجاعت کودک دارد

تفاوت شجاعت و بی احتیاطی را به او بیاموزید
شجاعت به معنی نبودن ترس نیست، شجاعت به معنای تصمیم برای انجام کار درست در هر شرایطی است حتی اگر ترس هم وجود داشته باشد.
این بدین معناست که خطر ها باید همواره در نظر گرفته شوند. به عنوان مثال کودک شما باید بداند که درصورتی که غریبه ای در خیابان خواست به او نزدیک شود، کار شجاعانه این است که موضوع را به یک بزرگتر گزارش دهد.

کودک را تشویق کنید شجاع باشد
از تشویق کردن غافل نشوید. به کودک بگویید که میتواند شجاع باشد چرا‌که او چیزی از شخصیت های شجاعی که می شناسد کم ندارد. برای او از شخصیت های شجاع مورد علاقه اش مانند شخصیت های کارتونها و فیلم ها به عنوان نمونه های شجاعت مثال بزنید( البته شخصیتهایی که با فرهنگ و سبک زندگی ما همخوان باشند)، این به معنای قیاس کردن نیست. شما فقط به کودک می گویید که قهرمان ها شجاعند زیرا با ترسهایشان رو به رو میشوند و او هم می تواند یک قهرمان باشد. البته نباید طوری رفتار کنید که کودک حس کند می خواهید او را تحت فشار بگذارید. درصورتی که این کار با ظرافت انجام شود کودک از آن استقبال می کند. همچنين در طی مدتی که کودک با ترس خود روبرو می شود عباراتی مثل” همینه”،” تو خیلی شجاعی”،” می دونستم که از پَسِش برمیای “،” من به اینهمه شجاعت تو افتخار می کنم” را به او بگویید. میتوانید از سایر پاداش ها هم استفاده کنید.

نگذارید فیلم های وحشتناک ببیند
کودکان قوه تخیل قوی دارند و با تماشای فیلم های وحشتناک دچار ترس میشوند زیرا این ترس ها روی قدرت تخیل کودک اثر می گذارد و ترس و وحشت زیادی را در کودک ایجاد می کند. و مانع از شجاع بودن او می شود.

کتاب هایی با موضوع شجاعت برای آنها بخوانید
کتاب داستان و قصه هایی در رابطه با شجاعت برای فرزندتان بخوانید، با توجه به اینکه کودکان در سنین پائین خود را به جای شخصیت های داستان و قصه هایی که می شنوند قرار می دهند، شنیدن داستان هایی که در آن ها افراد شجاعی وجود دارد به نوعی از نظر روانی روی آن ها تاثیر گذاشته و به تدریج حس شجاع بودن را در آن ها تقویت می کند.

کودکتان را با افراد دیگر مقایسه نکنید
درصورتی که به کودکتان بگوید مثلان فلانی از تو کوچکتر است ولی از هیچ چیز نمی ترسد با این کار نه تنها ترس را در او کاهش نداده اید بلکه با مقایسه او با همسالانش، عزت نفسش را از بین برده اید.

مرتبط:

با گفتن این ۶ جمله به فرزندتان حس ارزشمند بودن تقویت کنید

کودکیِ از دست رفته«همه‌چیزدان»

آموزش مهارت زندگی به نوجوانان

نوشته چگونه کودک شجاع تربیت کنیم؟ اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.