۷ اشتباه والدین در آموزش مسائل مالی به کودکان

اشباه مالی ۱ : پول تو جیبی دادن
یکی از خطرهای دادن پول تو جیبی دائم این است که می تواند در ذهن آنها حقی را ایجاد کند. اگرچه اینکه جوانی خودش پول داشته باشد، مسئله مهمی است و می تواند پایه اولیه آموزش مالی، پس انداز، خرج کردن و بودجه بندی را برایش فراهم کند اما یکی از کارشناسهای مالی محبوبم، لورال لانژمیر گفته است: «هرگز به بچه هایتان پول تو جیبی ثابت ندهید.»او می گوید که یکی از بهترین سرمایه گذاری هایی که می توانید به فرزندتان بیاموزید آموزش ارزش کارآموزی و روشی که اقتصاد در دنیا عمل می کند است. بنابراین به جای پرداخت پول تو جیبی هفتگی، تمرین ها و فعالیت هایی را طراحی کنید که بر روی اساس و پایه مالی تمرکز دارند. بهتر است برای فرزندهایتان پاداش مالی قرار دهید و به آنها یاد دهید که در ازای تلاشی که می کنند پول به دست می آورند.

اشتباه مالی ۲: حرف نزدن درباره پول
یکی دیگر از اشتباهات این است که درباره پول و ارزش آن با فرزندهایتان صحبت نکنید. والدین اصلی ترین منبع اطلاعاتی مالیاتی کودکان هستند اما ۷۴ درصد والدین نسبت به بحث های خانوادگی با فرزندان درباره پول بی میل هستند.
زمانی که والدین درباره مسائل مالی نگران هستند اما آن را با فرزندانشان درمیان نمی گذارند، بچه ها هم فقط اضطراب و نگرانی را از والدین دریافت می کنند و رفتار نامناسبی نشان می دهند و به جای اینکه درباره مسائل مالی و موقعیت های مختلف مالی اطلاعات درستی به دست آورند، در ناخودآگاه ذهنشان ثبت می شود که پول «اضطراب آور» و «بد» است.

اشتباه مالی ۳: کارت های اعتباری جادویی
تحقیقات نشان داده است که افراد زمانی که از کارت اعتباری استفاده می کنند نسبت به پول نقد ۳۰ درصد بیشتر خرج می کنند. زمانیکه از کارت استفاده می کنید نادیده گرفتن پولی که خرج می شود خیلی راحت تر است.
کارت های اعتباری نه تنها بودجه شما را کاهش می دهد بلکه الگوی نامناسبی هم برای فرزندانتان است. بچه ها فقط کارتی را می بینند که مدام کشیده می شود و خریدها در کیسه های خرید بیشتر می شوند و این حالت جادویی برایشان لذت بخش است.
لازم است آنها بیاموزند که وقتی چیزی می خریم، درواقع پولی که هزینه کرده ایم از بین می رود. در عوض، استفاده کردن از پول نقد برای آنها تصویر درست تری از پول خرج کردن را می سازد یا زمانی که از کارت استفاده می کنید برایشان توضیح دهید که در آن کارت پول مشخصی وجود دارد که ممکن است تمام بشود.

اشتباه مالی ۴: الگوهای نامناسب
چگونه می توانیم انتظار داشته باشیم که فرزندهایمان پس انداز کردن را یاد بگیرند وقتی خودمان چنین کاری را انجام نمی دهیم؟ مهم است که به آنها ارزش پس انداز کردن را نشان بدهیم.
می توانید یک قلک پس انداز به آنها بدهید و خودتان هم یکی در خانه قرار دهید و روی آن بنویسید «برای سفر» و هر روز مقداری پول در آن بیاندازید. بدین ترتیب می توانید الگوی مناسبی برایشان باشید.

اشتباه مالی ۵: به آنها ” نه ” بگویید
یکی دیگر از اشتباههای بزرگ والدین این است که به خواسته های فرزندهایشان دائما پاسخ مثبت می دهند. بارها پیش آمده به خانه شخصی رفته ام که همچنان مشغول پرداخت قسط وام خانه اش است و در اتاق فرزندش بیش از حد اسباب بازی وجود دارد. این رفتار بچه هایی را بزرگ می کند که در زندگی «نه» نشنیده اند و وقتی بزرگ شوند همه چیز را خیلی سریع و بدون تلاش می خواهند.

اشتباه مالی ۶ : اجازه نمی دهید شکست بخورند
چندبار پیش آمده که وقتی به مشکل مالی برمی خورند به آنها کمک کنیم؟ هیچ کس دوست ندارد زمین خوردن و شکست فرزندش را ببیند اما با حمایت های بیجا و نادرست مالی فرصت یادگرفتن استقلال مالی را از آنها می گیریم. پرداخت قبض تلفن شخصی، بیمه ماشین شخصی و حتی قسط های خانه شخصی اشان را به عهده خودشان بگذارید.

اشتباه مالی ۷ : مراقب لحن حرف زدنتان باشید
بچه ها هر روز درخواست پول می کنند. والدین اغلب در برخی مواقع درخواست خریدی که از سمت بچه ها عنوان می شود را با گفتن «پول کافی همراهم نیست» یا «نمی توانیم این اسباب بازی را بخریم، گران است» رد می کنند. لحن حرف زدنتان در زمان گفتن چنین جملاتی خیلی مهم است.
داشتن یک مکالمه صادقانه با آنها نتیجه مثبتی دارد. توضیح دادن اینکه چرا برایشان خرید نمی کنید به آنها این امکان را می دهد تا درباره اولویت بندی های خرید و بودجه بندی فکر کنند و ایده به دست بیاورند.به جای استفاده از جمله «نمی توانیم آن را بخریم»، جمله «چگونه آن را بخریم» را به کار ببرید . این کار باعث می شود که آنها به اینکه چگونه آنچه می خواهند را به دست بیاورند بیشتر فکر کنند و کمتر احساس قربانی بودن داشته باشند.

مرتبط:آموزش کودکان مستقیم باشد یا غیرمستقیم؟

نوشته آموزش مسائل مالی به کودکان اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.

اغلب کودمان مخصوصا در دوره نوجوانی یک دوره منفی گرایی و نافرمانی خفیف را پشت سر می گذارند و اغلب والدین از خصومت یا جر و بحث کردن های گاه و بی گاه فرزندانشان شاکی هستند؛ اما اگر چنین رفتارهایی بیشتر اوقات وجود داشته باشند چه پیش می آید؟ کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال لجبازی و نافرمانی الگوی رفتار منفی، خصمانه و نافرمان نشان می دهند که به مشکلات خانوادگی یا تحصیلی مهمی منجر می شود.این اختلال از تمرد و نافرمانی معمولی کودکی و نوجوانی خیلی شدید تر و فراتر است. کودکان و نوجوانان مبتلا به این اختلال، بارها از کوره در می روند، جر و بحث می کنند، از انجام دادن آنچه به آن ها گفته می شود خودداری می کنند و عمدا دیگران را می رنجانند.آن ها زودرنج، دلخور، ستیزه جو، مغرور و حق به جانب هستند.آن ها به جای اینکه خودشان را علت مشکلاتشان بدانند، دیگران را سرزنش می کنند یا اصرار دارند که آن ها قربانی شرایط هستند. برخی از جوانانی که به این صورت رفتار می کنند بیش تر با والدینشان مقابله می کنند تا با غریبه ها ، اما اکثر آن ها در هر زمینه ایی مشکل دارند. رفتار آن ها در عملکرد تحصیلی و روابط اجتماعی شان طوری اختلال ایجاد می کند که احترام معلم ها و دوستی همسالانشان را از دست می دهند. این شکست ها باعث می شوند که آن ها احساس بی کفایتی و افسردگی کنند. اختلال لجبازی و نافرمانی معمولا بین ۸ تا ۱۲ سالگی نمایان می شود. پیش از نوجوانی ، پسرها بیش تر از دخترهای هم سن به این اختلال دچار می شوند اما بعد از بلوغ این اختلال به طور برابر در دخترها و پسرها شایع است. درمان این اختلال عمدتا متمرکز بر رفتار درمانی و آموزش والدین است. بخشی از مداخلات برای بهبود نافرمانی کودکان متمرکز بر خود کودک است. در این روشها آموزش تنظیم هیجانی به کودک داده میشود، تا کودک بتواند خشم خود را در موقعیتها مدیریت کرده و پاسخهای کنترل شده تری بدهد. همچنین در رفتار درمانی مهارتهای حل مسئله و مهارتهای اجتماعی به طور کامل به کودکان آموزش داده میشود. مهارت حل مسئله به کودک کمک میکند تا در هنگام مواجهه با مواردی که دوستشان ندارد و یا برایش مشکل ساز به نحوی مؤثر عمل کند و مجموعهای از رفتارهای مطلوب را جایگزین پرخاشگری و لجبازی کند.
نقش والدین در درمان اختلال نافرمانی مقابله ای
در مداخلات متمرکز بر والدین عموما بر روی ارتباط والدین با کودک و الگوهای تربیتی والدین کار میشود. در این روشها کمک میشود تعاملات مثبت والد و کودک افزایش یابد، رفتارهای مطلوب تشویق شود و رفتارهای مشکل ساز با روشهای مناسب کنترل شود. سن بلوغ نیز یکی از علل بروز چنین رفتارهایی میتواند باشد، والدین با رفتار مناسب در سنین بلوغ میتوانند از ایجاد بحث جلوگیری کنند.

منبع: http://tnews.ir

مرتبط:

همه چیز درباره تفاوت نسل و دردسرهای آن

سن بلوغ دختر و پسر چه سنی است؟

کودکان برای فهم احساسات به این بازی‌ها نیاز دارند

نوشته لجبازی و نافرمانی در کودکان و نوجوانان اولین بار در سازمان پیشاهنگی استان فارس. پدیدار شد.