به نقل از ارث، محققان دریافتند کودکانی که در مناطق با ذرات آلوده قطر کوچک‌تر از ۲.۵ میکرون و دسترسی اندک به فضای سبز زندگی می‌کنند، ۶۲ درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیش‌فعالی هستند و کودکانی که در مناطق با آلودگی کمتر و فضای سبز بیشتر زندگی می‌کنند، ۵۰ درصد کمتر در معرض خطر ابتلا به بیش‌فعالی قرار دارند.

نتایج بررسی‌ها نشان داد کودکانی که در محله‌های سرسبز با آلودگی هوای اندک زندگی می‌کنند، به‌ طور قابل‌ توجهی با خطر کمتر ابتلا به اختلال بیش‌فعالی و نقص توجه مواجه هستند.

ماتیلدا ون دن بوش، رهبر گروه تحقیق، گفت: این یک نابرابری زیست‌ محیطی است که آن دسته از کودکانی که در مناطقی با آلودگی بیشتر و فضای سبز کمتر زندگی می‌کنند با خطر نامتناسب بیشتری مواجه هستند.

وی افزود: این مورد با محیط زندگی فرد در اوایل زندگی مرتبط است زیرا دوره‌ای حیاتی برای رشد مغزی کودکان شناخته می‌شود و می‌تواند با برنامه‌ریزی شهری سالم تغییر کند.

بیش‌فعالی از شایع‌ترین اختلالات عصبی است که تا ۱۰ درصد از کودکان و نوجوانان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

نتایج این بررسی نشان داد افزایش ۱۲ درصدی پوشش گیاهی با کاهش ۱۰ درصدی خطر ابتلا به بیش‌فعالی مرتبط است.

درباره آلودگی هوا نیز افزایش ۲.۱ میکروگرمی در ذرات با قطر ۲.۵ میکرون به معنای افزایش ۱۱ درصدی خطر ابتلا به بیش‌فعالی است.

این تحقیق در نشریه Environment International منتشر شده است.

منبع: ایسنا

به نقل از مدیکال اکسپرس، اختلال کم‌توجهی و بیش‌فعالی (ADHD) اختلال رفتاری رشدی است که فرد توانایی دقت و تمرکز بر روی یک موضوع را ندارد و یادگیری او کند می‌شود و فرد فعالیت بدنی غیرمعمول و بسیار بالایی دارد.

این نتایج، حاصل تحقیقات جدید سازمان iPSYCH در دانمارک است که گروهی از محققان از دانشگاه آرهوس دانمارک بررسی کردند، چگونه فضای سبز اطراف محل زندگی در ابتلاء کودکان و نوجوانان به اختلال ADHD تاثیر دارد و مواردی از ارتباط را پیدا کردند.

Malene Thygesen از محققان این بررسی اظهار کرد: کودکانی که در اوایل کودکی (تا سن پنج سالگی) در منطقه مسکونی خود کمتر در معرض محیط‌های سبز قرار گرفته‌اند در مقایسه با کودکانی که محیط سبز اطراف آنان بیشتر بوده است، در معرض خطر بیشتر ابتلا به اختلال ADHD هستند.

ADHD یکی از رایج‌ترین تشخیص‌های روان‌پزشکی در بین کودکان است و مبتلایان به این اختلال به روش‌های مختلف تحت تاثیر این بیماری قرار می‌گیرند. علت اینکه برخی از کودکان به ADHD مبتلا می‌شوند هنوز کاملا مشخص نیست. ADHD ممکن است ارثی باشد، اما سایر عوامل نیز ممکن است در آن نقش داشته باشند. به‌همین دلیل، باید درباره علل ایجاد این اختلال تحقیق انجام شود. دسترسی کودکان به فضای سبز از این موارد است، زیرا نتایج مطالعات قبلی ارتباط بهزیستی ذهنی و رشد شناختی کودکان را پیدا کردند.

در این بررسی جنس، سن، سال تولد کودک و تشخیص روان‌پزشکی والدین و وضعیت اقتصادی اجتماعی و سطح اقتصادی و اجتماعی محله بررسی شد. این آزمایش شامل بیش از ۸۰۰ هزار فرد متولد از سال ۱۹۹۲ به بالا  تا سال ۲۰۰۷ و همچنین تشخیص‌های بالینی ADHD از پنج سالگی  تا سال ۲۰۱۶ است. علاوه بر این، محققان در مورد سبز بودن محیط اطراف یک خانوار از اندازه‌گیری خاصی به نام شاخص نرمال‌شده تفاوت پوشش گیاهی استفاده کردند که شاخص گرافیکی ساده‌ای است که در تحلیل‌ها و اندازه‌گیری‌های سنجش از دور و ارزیابی وجود یا عدم وجود پوشش گیاهی یک منطقه کاربرد دارد.

نتایج تحقیق نشان داد، زندگی در محیط‌های سبز ممکن است یک عامل محافظتی برای کودکان در رابطه با خطر ابتلا به ADHD باشد.

شایان‌ذکر است، یک بررسی واحد، مبنای کافی برای نتیجه‌گیری وجود ارتباط بین دسترسی به محیط های سبز و خطر ابتلا به ADHD در کودکان نیست و به تحقیقات بیشتر نیاز دارد.

این مقاله تحقیقاتی در مجله Environmental Health Perspectives ارائه شده است.

منبع:ایسنا

بیماری بیش‌فعالی که یکی از شایع‌ترین اختلالات روانپزشکی در کودکی و نوجوانی است و کم‌توجهی، بی‌قراری و تکانشگری از علائم اصلی این اختلال به شمار می‌رود. البته عوامل زیستی و محیطی می‌توانند در بروز این بیماری تاثیرگذار باشند.

بر اساس این تحقیق، از داروهای محرک و غیر محرک در درمان این اختلال استفاده می‌شود که دارای عوارض جانبی هستند. بنابراین بسیاری از والدین به دنبال روش درمانی جایگزین هستند. اصلاحات رژیم غذایی، به خصوص مصرف کافی فیبر و همچنین استفاده از مکمل های پروبیوتیک، برای حفظ سلامت روده و ترکیب میکروبیوتا پیشنهاد شده است.

در  این تحقیق آمده است:« با توجه به شیوع بالای بیش فعالی کودکان و عوارض دارویی ناشی از مصرف داروها و تاثیر و نقش میکروبیوتا بر روی سیستم عصبی و همچنین نتایج حاصل از تنها مطالعه ای که به بررسی تاثیر مصرف مکمل پروبیوتیک بر روی شیوع اختلال ADHD(بیش فعالی) پرداخته است و به دلیل اینکه هیچ مطالعه ای در ارتباط با تاثیر مصرف مکمل سینبیوتیک بر روی کاهش علائم اختلال ADHD وجود ندارد، این مطالعه جهت بررسی اثر احتمالی مصرف مکمل سینبیوتیک بر روی علائم اختلال ADHD در کودکان ۶ تا ۱۱ سال انجام شد.»

در این کارآزمایی بالینی دو سو کور، ۵۰ بیمار (۶ تا ۱۱ سال) مبتلا به ADHD از بیمارستان روزبه گرفته شد که به صورت تصادفی به گروه دریافت کننده مکمل سینبیوتیک یا دارونما تقسیم شدند. بیماران به مدت هشت هفته، روزانه یک کپسول حاوی مکمل سینبیوتیک یا دارونما مصرف می‌کردند و همزمان بر اساس نظر از ابتدای مطالعه شروع به مصرف ریتالین با دوز تعیین شده زیر نظر متخصص روانپزشکی نیز کردند.

پرسشنامه مشخصات عمومی در ویزیت اول و همچنین سه پرسشنامه یادآمد خوراک ۲۴ ساعته در ویزیت های اول و دوم و سوم از بیماران با مراجعه حضوری گرفته شد. همچنین اندازه گیری‌های آنتروپومتریک شامل قد، وزن و نمایه توده بدن (BMI) در ابتدای مطالعه از بیماران گرفته شد.

اثربخشی درمان با استفاده از پرسشنامه کانرز که در ویزیت اول، هفته چهارم و هشتم توسط والدین پر می‌شد، ارزیابی شد. براساس مطالعات حاضر، اختلاف معنی‌داری بین دو گروه از لحاظ میانگین قد، وزن، BMI، سن، جنس و میزان مصرف کربوهیدرات، چربی کل، پروتئین، فیبر، PUFA3, PUFA6, MUFA, SAFA، کلسترول و کل انرژی دریافتی در ابتدا، هفته چهارم و هفته هشتم مشاهده نشد. بعد از تعدیل متغیرهای مخدوشگر تفاوت معنی‌داری بین دو گروه برای امتیاز پرسشنامه کانرز و CGI و همچنین مشکلات مقابله‌جویی، مشکلات شناختی-بی‌توجهی و بیش‌فعالی مشاهده نشد. بنابراین مصرف مکمل سینبیوتیک تاثیر معنی داری بر کاهش علائم ADHD در کودکان ۶ تا ۱۱ سال ندارد.

بنا بر اعلام روابط عمومی انستیتو تحقیقات تغذیه‌ای و صنایع غذایی کشور، این تحقیق توسط میلاد قناعت گر دانشجوی کارشناسی ارشد در رشته علوم تغذیه از دانشکده علوم تغذیه و صنایع غذایی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی – درمانی شهید بهشتی انجام شده است.

منبع:ایسنا

مرتبط:

راهکارهای تغذیه‌ای برای کاهش بروز بیش‌فعالی