عاطفه دبیری، اوتیسم را بیماری در خودمانده دانست و اظهار کرد: کودکی که دارای اختلال اوتیسم است، گوشه گیر بوده و میل به برقراری ارتباط با اطرافیان را ندارد.

وی با بیان اینکه کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم دارای نقص در ارتباط اجتماعی هستند، افزود: ریشه اوتیسم در سیستم اعصاب بوده و می تواند از لحظه لقاح تا چند سال اول زندگی در فرد به وجود آید.

این روانشناس، با اشاره به شروع اوتیسم از دوران شیرخوارگی، تصریح کرد: از ۱۸ تا ۲۴ ماهگی می توانیم علائم ابتلا به اوتیسم را شناسایی کنیم و لذا مادران و مراقبین کودکان باید به رفتارهای کودک توجه کنند و به بررسی تفاوت های رفتاری او با کودکان عادی بپردازند؛ در برخی از موارد امکان شناسایی علائم اوتیسم زیر یک سالگی وجود دارد؛ البته تشخیص اوتیسم زیر دو تا سه سال دشوار است و میزان بروز علائم بستگی به شدت این اختلال دارد، یعنی هرچه شدیدتر باشد، تشخیص زودتر ممکن می شود.

دبیری، دوران نوزادی را دوران مهمی برای شناسایی کودکان مبتلا به اوتیسم دانست و خاطرنشان کرد: در اختلال اوتیسم تشخیص زودهنگام بسیار است و والدین باید به محض مشاهده علائم غیر طبیعی به درمانگر مراجعه کنند.

وی با بیان اینکه تشخیص به هنگام اوتیسم مداخله زودهنگام را به دنبال دارد، عنوان کرد: مداخله زودهنگام بین دو تا پنج سالگی موجب جلوگیری از پیچیده تر شدن علائم این اختلال می شود.

این روانشناس، در پاسخ به این سوال که «چگونه در دوره نوزادی اختلال اوتیسم را تشخیص دهیم؟»، اضافه کرد: کودکان عادی به صداها توجه می کنند و زمانی که آنان را صدا می زنیم، به ما توجه می کنند، اما کودک مبتلا به اختلال اوتیسم ارتباط چشمی با دیگران ندارد و به حضور افراد توجه نمی کند.

وی با بیان اینکه کودکان عادی از چهار ماهگی از خودشان صدا در می آورند و تا یک سالگی تک کلمه می گویند، یادآور شد: دو سالگی زمان گفتار تلگرافی کودکان است و می توانند با چند کلمه مفهوم یک جمله را برسانند، اما کودکان مبتلا به اوتیسم در کلام تاخیر دارند؛ البته تشخیص اوتیسم فقط در گفتار نیست و باید مجموعه علائم وجود داشته باشد.

دبیری، آواهای تولید شده توسط کودکان مبتلا به اوتیسم را نامفهوم دانست و بیان کرد: معمولا این کودکان در گفتار مشکل دارند و یک صدا را تولید می کنند لذا والدین به تاخیر در کلام و اولید آوا در کودکان دقت کنند.

این روانشناس، با بیان اینکه کودکان عادی با نگاه خود افراد در تیررس را دنبال می کنند، گفت: کودکان دارای اختلال اوتیسم به اشیا خیره می شوند و به دیگران نگاه نمی کنند و از تنها بودن رنج نمی برند؛ این در حالی است که کودکان عادی تنها بودن را دوست ندارند و گریه می کنند.

وی دوران نوزادی را دوران مهمی برای تشخیص اوتیسم دانست و از والدین خواست فقط منتظر تاخیر در کلام کودکان نباشند و خاطرنشان کرد: متاسفانه در ایران بیشتر والدین فقط بر گفتار کودکان تاکید دارد، اما گفتار الزاما مشخصه اوتیسم نیست.

دبیری، علائم بارز کودک مبتلا به اوتیسم را رفتارهای تکراری و کلیشه ای مانند حرکت دادن انگشتان دست جلوی چشم و کنار بدن دانست و عنوان کرد: والدین به حرکات تکراری و غیر عادی کودک خود حساس باشند.

وی با بیان اینکه کودکان مبتلا به اوتبسم به اسم خودشان واکنش نشان نمی دهد، اضافه کرد: معمولا والدین احساس می کنند که کودک ناشنواست، اما همین کودک نسبت به صدای جاروبرقی یا هود آشپزخانه واکنش شدید نشان می دهد.

این روانشناس، تشخیص اوتیسم را دارای سه سطح دانست و یادآور شد: این باور اشتباه است که همه کودکان اوتیسم تیزهوش هستند، بلکه درصد اندکی از آنان از بهره هوشی بالا برخوردارند؛ همانگونه که در جامعه تعداد افراد تیزهوش اندک هستند. این در حالی است که براساس تحقیقات، ۵۰ درصد کودکان مبتلا به اوتیسم کم توان ذهنی بوده و برخی از آنان بهره هوشی مرزی دارند.

دبیری، با بیان اینکه کودک مبتلا به اوتیسم در سطح یک گفتار دارد و لذا نباید فقط به تاخیر در کلام اکتفا کنیم، گفت: برخی از این کودکان حتی میل به برقراری ارتباط با دیگران دارند، اما نقص در ارتباط اجتماعی دارند، یعنی شروع کننده رابطه نیستند و نمی توانند ادای بازی کردن را درآورند، در حالی که کودکان عادی از ۱۲ تا ۱۸ ماهگی به تنهایی بازی می کنند و ادای غذا خوردن و حرف زدن و… را در می آورند لذا توجه کامل به رفتار و آواهای کودکان در دوره نوزادی باید صورت بگیرد.

منبع: ایسنا

مرتبط:

کاهش ارتباطات اجتماعی قبل از یک سالگی نشانه اوتیسم

 در این بررسی آمده است: به نظر می رسد عفونت های شدید و جدی در دوران نوزادی می تواند خطر بروز اختلال اوتیسم را در پسران افزایش دهد.

به گفته محققان عفونت هایی که ممکن است خطر ابتلا به اختلال اوتیسم را در کودکان افزایش دهد، شامل آنفلوآنزا، عفونت های شدید پوستی، عفونت های قارچی ریه ها، مسمومیت غذایی ناشی از باکتری، سیاه سرفه و بیماری دست، پا و دهان است.

آمارها نشان داد: از بیش از ۳.۶ میلیون کودک که در این بررسی شرکت کرده بودند، نزدیک به ۲۳ هزار کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم شناسایی شدند که تقریبا ۴۴۰۰ نفر آنان دختر و ۱۸ هزار و ۲۰۰ نفر پسر بوده اند.

به گفته پزشکان آمریکایی در بین کودکان پسر مبتلا به اختلال طیف اوتیسم که بین ۱۸ ماهه تا چهار ساله بوده اند، ابتلا به عفونت های شدید بیشتر شایع بوده که نیاز به بستری شدن داشته اند.

در حالیکه این مطالعه ثابت نمی کند که این بیماری ها باعث اختلال این بیماری می شوند، محققان می گویند یافته های آنان بر اساس مطالعات قبلی تایید می کند که عفونت های شدید و تاثیرات آن بر سیستم ایمنی کودکان، خطر ابتلا به بیماری های عصبی را افزایش می دهد.

به گزارش ایسنا به نقل از خبرگزاری یونایتدپرس، به گفته متخصصان، بسیاری از این عفونت ها با واکسیناسیون قابل پیشگیری هستند و نتایج بدست آمده نشان می دهد که والدین باید فرزندان خود را واکسینه کنند تا از ابتلا به عفونت های جدی که احتمال ابتلا به اتیسم را افزایش می دهد، جلوگیری نمایند.

منبع:ایسنا

مرتبط:

اوتیسم ، غصه پر درد فرشتگان زمینی

نقش مهم ورزش در بهبود کیفیت زندگی کودکان اوتیسم

تاثیر خواب در بهبودی رفتار کودکان اوتیسم

به گزارش ایسنا،بنابراعلام شرکت ایده های کوچک نوین، سال ۲۰۱۷، نوا لوین و نامیرا اختر متنی منتشر کردند که نشان می‌داد بازنمایی روزنامه واشنگتن پست، از اختلال طیف اّتیسم تغییر کرده و از بررسی علت و درمان، به سوی پذیرش این اختلال در سطح جامعه رفته است.

بازنمایی‌ رسانه‌ها از یک طیف خاص، می‌تواند کلیشه‌های مختلفی ایجاد کند. این یعنی اگر رسانه‌های مختلف به اُتیسم به چشم یک بیماری و نقص نگاه کنند، این نگاه به مخاطب منتقل‌ شده و رفتار او را با افراد با این اختلال تغییر می‌دهد.

این در حالی است که بسیاری از مدافعان حقوق افراد با اختلال طیف اُتیسم معتقدند که ویژگی‌های عصبی آنان یک تنوع ژنتیکی و عصبی طبیعی است و نیاز به درمان ندارد.

پذیرش اختلال طیف اُتیسم، تنها راه ورود افراد با این اختلال به جامعه

یکی از نشانه‌های مهم اختلال طیف اُتیسم، سخت ارتباط برقرار کردن است. افراد با این اختلال برای ورود به گروه‌های دوستی و غریبه، دچار اضطراب می‌شوند. آن‌ها ممکن است که در استفاده از کلمات مشکل پیدا کنند و یا نتوانند معنای رایج کلمات را درک کنند.

افراد با اختلال طیف اُتیسم، از برقراری تماس‌های فیزیکی مثل دست دادن و در آغوش گرفتن هم پرهیز می‌کنند. آنان، معنای زبان بدن را مانند دیگران درک نمی‌کنند و از قرار گرفتن در چنین موقعیت‌هایی معذب می‌شوند و استرس می‌گیرند.

در حالی که اگر آگاهی عمومی دربارۀ این اختلال گسترش پیدا کند و این ویژگی‌ها پذیرفته شود، افراد با اختلال طیف اُتیسم می‌توانند تا حد زیادی زندگی آسان‌تری نسبت به وضعیت امروزشان داشته باشند.

رسانه‌های مطرح هم مثل واشنگتن پست و سریال‌های محبوب تلویزیونی، مانند تئوری بیگ‌بنگ و پدر و مادر بودن، رویکرد خود را از بررسی علت و درمان، به سمت پذیرش تغییر داده‌اند. کیت دَاودی، پژوهشگری از دانشگاه آرکانزاس این دو سریال را بررسی کرده است.

با وجود تفاوت‌هایی که دو سریال ذکرشده در بازنمایی اُتیسم دارند، هر دو تلاش می‌کنند تا علائم این اختلال را به شکل واقعی نشان دهند. در هر دو سریال نشان داده شده که پذیرش اطرافیان چقدر به کیفیت زندگی شخصیت‌ها کمک کرده است.

هرچند، تئوری بیگ‌بنگ یک کمدی و پدر و مادر بودن یک سریال درام خانوادگی است. این ویژگی باعث شده که سریال دوم، جنبه‌های و تاثیرات این اختلال را بر زندگی خانواده، رفتارهای دوستان و مدرسه را هم به شکلی واقعی نشان دهد.

غذاخوردن، زبان بدن و صحبت کردن، سه نشانه مهم اُتیسم که باید آن‌ها را بپذیریم

فرد با اختلال طیف اُتیسم از کودکی عادات مهمی در غذا خوردن و بازی کردن دارند. والدین و اطرافیان باید این عادت‌ها را بشناسند تا بتوانند رفتار مناسبی در برابر آن داشته باشند. کودک با اختلال طیف اُتیسم سلیقه غذایی سخت‌گیرانه‌ای دارد و احتمالا کمتر از ۲۰ نوع غذا را می‌خورند. این تعداد ممکن است به مرور زمان کمتر هم شود و اوضاع را سخت‌تر کند.

والدین باید این عادات را یادداشت کنند و تغییرات آن را زیر نظر بگیرند. در این مسیر متوجه می‌شوند که کودک بافت‌های مشخصی از مواد غذایی را دوست دارد و فقط چند نوع ماده غذایی را می‌خورد و ظاهر غذا هم برای او مهم است؛ مثلا بعضی کودکان فقط غذاهای آبکی مانند سوپ را می‌خورند.

گاهی فقط این گزینه‌ها مهم نیست و صرفا آشنا بودن غذا است که اهمیت دارد. شاید کودک بعضی غذاها را صرفا چون قبلا نخورده است حاضر نیست امتحان کند.

نکته بعدی که والدین باید در نظر بگیرند، زبان بدن کودک در موقعیت‌های اجتماعی و فردی مختلف است. برخی از کودکان با اختلال طیف اُتیسم، در فضاهای شلوغ تجربه اضطراب دارند و شروع به جویدن آستین یا ناخن‌هایشان می‌کنند.

گاهی هم دستانشان را مشت می‌کنند و یا آن را گاز می‌گیرند. والدین باید دقیقا بدانند که چه مواقعی این اتفاق می‌افتد تا بتوانند موقعیت را کنترل کنند یا شرایط را برای کودک بهتر کنند.

نشانه سوم، تمایل نداشتن برای صحبت کردن است. کودک با این اختلال، در تلفظ و درک معنی رایج کلمات مشکل دارد. این نشانه ممکن است از ضعف عضلات ماهیچه نشانه بگیرد که ادای کلمات را برای او مشکل می‌کند. اضطراب ناشی از حضور در موقعیت‌ اجتماعی نامطلوب و انزواطلبی اجتماعی هم دلیل دیگر صحبت نکردن کودک است.

دندانگیر، یک اسباب‌بازی امن با سه کاربرد مهم

چویی یا همان دندانگیر یک اسباب‌بازی امن و کاربردی برای همه نوزادان و کودکان، به‌خصوص کودکان با اختلال طیف اُتیسم است. این اسباب بازی سه کاربرد مهم دارد که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌کنیم.

۱- چویی‌ها معمولا بافت‌های مختلفی دارند که لثه‌ها و دندان‌های کودک را با بافت‌های مختلف غذا آشنا می‌کند. این اسباب بازی‌ها مناسب جویدن و گاز گرفتن هستند و دهان کودک را به لمس و پذیرش بافت‌های مختلف عادت می‌دهد. به علاوه جویدن دندانگیرها، جلوی هرزه‌خواری کودک را هم می‌گیرد.

۲- دندانگیرها به کودک در موقعیت‌های اجتماعی و فردی استرس‌زا کمک می‌کند تا آرامش خود را دوباره به دست بیاورند. جویدن می‌تواند در افزایش تمرکز و توجه هم به کودک کمک کند.

۳- جویدن چویی یکی از روش‌های مهم تقویت عضلات فک و صورت است. کودک با تمرین‌های حسی دهانی مانند جویدن و گاز گرفتن، در واقع آماده می‌شود تا از این عضلات برای صحبت کردن هم استفاده کند.

زیر نظر گرفتن شرایط و رفتارهای کودک و تطبیق محیط با نیازها و خواسته‌های او، یکی از کارهای مهم برای ایجاد شرایط آرام و ایده‌ال برای کودک است.

به نقل از مدیکال‌اکسپرس، افراد مبتلا به اوتیسم، حساسیت حسی بالایی را تجربه می‌کنند. پژوهشگران “دانشگاه مینه‌سوتا” (U of M) در بررسی جدید خود تلاش کرده‌اند تا با نشان دادن تفاوت‌های درک محرک بصری در افراد مبتلا به اوتیسم که با سرکوب ضعیف‌تر نورون‌ها در قشر بینایی مغز همراه است، دلیل این موضوع را نشان دهند.

اگرچه تشخیص متخصصان علوم اعصاب و روانشناسان این است که تفاوت در عملکرد حسی افراد مبتلا به اوتیسم، امری متداول است اما هنوز مشخص نیست که چه اتفاق متفاوتی در سطح نورونی مغز پیش می‌آید که به تفاوت در درک حسی منجر می‌شود.

دکتر “مایکل پاول اسکالمو”(Michael-Paul Schallmo)، پژوهشگر ارشد این پروژه و همکارانش، با استفاده از روش ام‌.آر.آی و وظایف بصری به بررسی این موضوع پرداختند و به این نتایج دست یافتند:

* افراد مبتلا به اوتیسم نسبت به افراد بدون این اختلال، درک بیشتری از محرک‌های بزرگ در حال حرکت دارند.

* واکنش‌های مغز جوانان مبتلا به اوتیسم نسبت به محرک بصری، با واکنش مغز دیگران متفاوت است. واکنش قشر بصری مغز این افراد معمولا سرکوب نورونی کمتری را نشان می‌دهد.

* یک مدل محاسباتی می‌تواند تفاوت میان واکنش‌های مغز را نشان دهد.

اسکالمو گفت: پژوهش ما نشان می‌دهد که شاید تفاوت‌هایی در نحوه توجه افراد مبتلا به اوتیسم نسبت به اشیای جهان بصری وجود داشته باشد که بتواند تفاوت واکنش‌های عصبی را توضیح دهد و ‌با نشانه‌هایی مانند حساسیت حسی بالا در ارتباط باشد.

درک نحوه تاثیرگذاری اختلالات متفاوت بر عملکرد مغز می‌تواند به شناسایی بهتر کودکانی کمک کند که در معرض ابتلا به اوتیسم قرار دارند. این موضوع همچنین می‌تواند به دانشمندانی که در پی یافتن درمان‌های بهتری برای چنین اختلالاتی هستند، کمک کند.

این پژوهش، در مجله “Nature Communications” به چاپ رسید.

منبع:ایسنا

مرتبط:ضعف در شناسایی مبتلایان به اوتیسم